Zωντανός – νεκρός στ’ αζήτητα

Τριακόσιες τριάντα ημέρες είναι καθηλωμένος στην ίδια ακριβώς θέση. Στο
κρεβάτι νούμερο 5. Με την αίσθηση της κίνησης ολοκληρωτικά χαμένη – από τον
αυχένα και κάτω. Αλλά ολοζώντανο τον εγκέφαλό του – να σκέφτεται, να
φαντάζεται, να ονειρεύεται, να ελπίζει…

Ένας έρωτας, ένα βόλι, μια τραγική κατάληξη. Ό,τι απέμεινε απ’ τον Ρεζά είναι ένας εγκέφαλος σε πλήρη λειτουργία και ένα βλέμμα γεμάτο θλίψη και προσμονή…

Τριακόσιες τριάντα ημέρες ο 33χρονος πολιτικός πρόσφυγας από το Ιράν Ρεζά
Σαμάντι φιλοξενείται στην Εντατική Μονάδα του «Αγίου Σάββα» γιατί δεν έχει…
πού να πάει! Οικογένεια ή συγγενείς δεν έχει στην Ελλάδα. Στην πατρίδα του δεν
μπορεί να επιστρέψει. Και κανένα κέντρο αποκατάστασης ή χρονίως πασχόντων δεν
δέχθηκε μέχρι στιγμής να του προσφέρει ανθρωπιστική έστω περίθαλψη! Έτσι, η
Εντατική έγινε σπίτι του. Και οι άνθρωποι της Εντατικής, η οικογένειά του…

Κανείς δεν τον δέχεται. Το απίστευτο δράμα του Ρεζά, που είναι θύμα
εγκλήματος πάθους, είναι γνωστό και συζητιέται κάθε μέρα στους διαδρόμους, στα
γραφεία των γιατρών, αλλά και της Διοίκησης του νοσοκομείου «Άγιος Σάββας»,
δίχως κανείς στην ουσία να μπορεί να κάνει τίποτα περισσότερο. Στις αρχές του
περασμένου Δεκεμβρίου, «TA NEA» δημοσίευσαν για πρώτη φορά τη συγκλονιστική
ιστορία του: «Σε δέκα, άντε δεκαπέντε μέρες κανονικά πρέπει να φύγει. Αλλά πού
θα πάει; Να δείτε που θα περάσουν μήνες, ίσως και χρόνια, και κανένα κέντρο
αποκατάστασης δεν θα τον δέχεται. Και θα τον κρατάμε στο κρεβάτι της Εντατικής
γιατί δεν μπορούμε να πετάξουμε έναν τετραπληγικό άνθρωπο σαν απόβλητο στον
δρόμο… » μάς είχε δηλώσει τότε ο διευθυντής της Εντατικής Μονάδας κ. Νίκος
Φίλιας.

Κόστος 390.000 ευρώ. Δέκα μήνες μετά και η «προφητεία» τού κ. Φίλια
επαληθεύεται. Ο Ρεζά παραμένει στην Εντατική με ημερήσιο κόστος 1.300 ευρώ –
39.000 ευρώ τον μήνα και 390.000 ευρώ το δεκάμηνο (!) – μειώνοντας κατά ένα τα
λιγοστά και πολύτιμα κρεβάτια μιας μονάδας που έχει άμεσο στόχο τη διάσωση της
ανθρώπινης ζωής, «γιατί στην Ελλάδα δεν υπάρχει ουσιαστική φροντίδα και
αποκατάσταση πολυτραυματιών που βρίσκονται σε ανάλογη θέση και πρέπει να
ικετεύεις και να παρακαλάς για το ανθρώπινο και το αυτονόητο» καταγγέλλει ο κ.
Φίλιας.

«Τον συντηρούμε στη ζωή. Δεν μιλάμε για υψηλή ιατρική αλλά για αναγκαίες ανθρώπινες πράξεις…»

Το κρεβάτι. Με χαμένη την αίσθηση της κίνησης έχουν οξυνθεί άλλες
αισθήσεις – της όρασης και της ακοής. Αντιλαμβάνεται άμεσα κάθε μικρή ή μεγάλη
κίνηση μέσα στη μονάδα, κάθε ψίθυρο, κάθε αλλαγή. Είδε πολλούς άλλους να
έρχονται και να φεύγουν από τα διπλανά κρεβάτια, βίωσε και συγκινήθηκε από
πολλές προσπάθειες διάσωσης της ζωής συνανθρώπων του, αλλά εκείνος δεν
μετακινήθηκε παρά μόνο μία φορά, που κρίθηκε μεγάλη ανάγκη, σε κρεβάτι θαλάμου
και ύστερα επέστρεψε ξανά στο κρεβάτι νούμερο 5. H αλήθεια είναι ότι βαθιά
μέσα του ο Ρεζά παρακαλάει τον Θεό στον οποίο πιστεύει να μη χάσει το κρεβάτι
του, αφού είναι το μόνο που τού έχει απομείνει και έχει πολύ καλά καταλάβει
ότι τίποτα καλύτερο δεν τον περιμένει. Άλλωστε οι μόνες ενεργές δικές του
κινήσεις ζωής είναι να περιστρέφει το βλέμμα του μέχρι εκεί που του επιτρέπει
το οπτικό του πεδίο και να επικοινωνεί ψιθυριστά με τους γιατρούς του, αφού
έχασε ακόμα και τη φωνή του…

Στην τύχη του. «Πριν από δέκα μήνες, αμέσως μετά το δημοσίευμα των
“ΝΕΩΝ”, μάς τηλεφώνησαν από τη διοίκηση του Κέντρο Αποκατάστασης Αναπήρων των
Αγίων Αναργύρων και μας είπαν ότι θα αναλάβουν τον Ρεζά. Έστειλαν μάλιστα και
έναν γιατρό να αποφανθεί για την κατάστασή του. Και μετά έκριναν ότι δεν
μπορούν να τον αναλάβουν γιατί δεν είχαν – είπαν – τι να του προσφέρουν! Και
τον άφησαν στην τύχη του. Αλλά εμείς δεν μπορούμε να τον αφήσουμε στην τύχη
του. Και μόνο με το ζόρι θα αναγκαστούμε να του κάνουμε “έξωση” από το κρεβάτι
του. Πώς είναι δυνατόν να αποφασίσεις να πετάξεις έναν ανήμπορο άνθρωπο στο
τίποτα, στο πουθενά, σ’ έναν προδιαγεγραμμένο θάνατο; Καλύτερα να τον σκότωνε
το βόλι που τον χτύπησε, παρά το ζοφερό μέλλον που τον περιμένει» δηλώνει
πικραμένος και οργισμένος ο κ. Φίλιας.

Τι προσφέρουν οι άνθρωποι της Εντατικής του «Αγίου Σάββα» στον Ρεζά; «Του
μιλάμε, τον ταΐζουμε και τον φροντίζουμε. Τον συντηρούμε απλά στη ζωή. Δεν
μιλάμε για υψηλή ιατρική, αλλά για μικρές και αναγκαίες ανθρώπινες πράξεις.
Φτιάξαμε και ένα αυτοσχέδιο καρότσι γιατί δεν μπορούμε να αγοράσουμε αυτό που
πρέπει και τον πήγαμε έως τώρα τρεις φορές βόλτα μέσα στο νοσοκομείο…» Την
πρώτη φορά… λιποθύμησε, είχε τόσο καιρό να ανασηκωθεί και ζαλίστηκε. Αλλά η
χαρά που έκανε ήταν απερίγραπτη…

Ασθενής χωρίς επισκέπτες…

O Ρεζά είναι ένας ασθενής που έχει σπάνια επισκέπτες.

Στις αρχές της περιπέτειάς του τον επισκέπτονταν ο πατέρας και ο αδερφός του
από το Ιράν, αλλά «οι άνθρωποι είναι πολύ φτωχοί και τα έξοδα υπέρογκα…».
Κάποιοι συμπατριώτες του που πήγαιναν σχεδόν κάθε μέρα στην Εντατική περνούν
τώρα όλο και αραιότερα…

Όταν ο κ. Φίλιας τού μιλά για την πατρίδα του «και προσπαθώ να τον πείσω να
βρούμε τρόπο, να τον βοηθήσουμε να γυρίσει πίσω να τον περιθάλψει και να τον
στηρίξει η οικογένειά του, φοβάται, κλαίει, παρακαλάει…».

H κάρτα του πολιτικού πρόσφυγα είναι το μόνο περιουσιακό στοιχείο του Ρεζά.

Δεν έχει κανέναν να στηριχθεί και στην Εντατική νιώθει ασφαλής, προστατευμένος…

Ένα βόλι για τον έρωτά του…

Σ’αυτό το κρεβάτι, έντεκα μήνες πριν, ξημερώματα ενός Σαββάτου του περασμένου
Νοεμβρίου, άνοιγε έπειτα από βαθύ ύπνο τα μάτια του και δεν μπορούσε να
φανταστεί το τραγικό παιχνίδι που του είχαν παίξει η μοίρα, η βία και το πάθος
ενός άλλου ανθρώπου… Ακόμη και σήμερα, ο Ρεζά, ο οποίος ξεκίνησε πολιτικός
πρόσφυγας από τα βάθη της Περσίας το μεγάλο του ταξίδι για μια καλύτερη ζωή
και έφτασε πριν από τέσσερα χρόνια στην Ελλάδα, αδυνατεί να αποδεχθεί την
πραγματικότητα της ζωής του. Αδυνατεί να κατανοήσει ότι είναι τετραπληγικός,
καταδικασμένος για πάντα σε πλήρη ακινησία, αδύναμος και ανίσχυρος να κάνει
οτιδήποτε, εξαρτώμενος απόλυτα από την καλή θέληση άλλων ανθρώπων… Ζει και
υπομένει την κάθε στιγμή της ύπαρξής του με μία και μόνη ελπίδα: ένα θαύμα –
το δικό του θαύμα! H πρώτη πράξη του δράματος παίχτηκε σ’ ένα μικρό διαμέρισμα
της οδού Θέμιδος στην Καλλιθέα. Ο Ρεζά είχε κάνει το «έγκλημα» να ερωτευτεί
την Σαντσέσκα, μια 38χρονη από την Αλβανία, μητέρα ενός 12χρονου αγοριού, η
οποία βρισκόταν σε διάσταση με τον πρώην άνδρα της, τον 43χρονο Φασλί
Τσαγκολάρι. Ο Φασλί όχι μόνο δεν συναίνεσε στον έρωτά τους, αλλά αποφάσισε και
να «ξεκαθαρίσει» την κατάσταση. Όρμησε εκείνο το απόγευμα στο διαμέρισμα,
πυροβόλησε και σκότωσε τη Σαντσέσκα, έριξε ένα και μόνο βόλι στον Ρεζά που του
σύνθλιψε τον αυχένα, τραυμάτισε και το παιδί του από μια σφαίρα που
εξοστρακίστηκε και μετά αυτοπυροβολήθηκε στην κοιλιά…

Έτσι όριζε το πάθος του Φασλί και έτσι έγινε… Και τέσσερις ζωές
καταστράφηκαν…