ANAΛΩΣIMA Διασπάται η προπαραλήγουσα;

Για τρίτη φορά σε μια βραδιά το λέει λάθος «H προπαραλήγουσα ποτέ δεν
διασπάται». Διορθώνω: «Περισπάται», είπαμε. «Δεν περισπάται η προπαραλήγουσα».
Εν αντιθέσει με τους μαθητές, βεβαίως, που άλλη δουλειά δεν κάνουν. «Ναι μωρέ,
αυτό. Ουφ!» Τουλάχιστον ουφ. Συνηθισμένη στη διάσπαση του ατόμου από τα
γεννοφάσκια της, πώς να τη μάθει την περισπωμένη σε μια μέρα η νέα γενιά; Πάλι
από την αρχή. Γιατί όμως, αφού έχουν καταργηθεί οι άτιμες οι περισπωμένες; Τις
θρηνήσαμε, τις συνδέσαμε με τα χαμένα νιάτα μας και μετά τις ξεχάσαμε. Τώρα
βρικολακιάζουν εκδικητικά στα βιβλία της A’ Γυμνασίου. «Γιατί ξέχασες μαμά
τους κανόνες; H μαμά του Κωστή τούς θυμάται και τον βοηθάει!». Μέχρι τώρα
είχαμε παράπονα μόνο για τη σάλτσα στις μακαρονάδες, τώρα βγήκα άχρηστη και
στη Γραμματική. Τι να απαντήσω; Είχα φωτογραφική μνήμη όσο υπήρχαν
περισπωμένες, τώρα οι παλιές περισπώμενες φωτογραφίες ξεθώριασαν. Ίσως και να
διασπάστηκαν. Θυμάμαι όμως καλά ότι στην A’ Γυμνασίου διδασκόμασταν την
Οδύσσεια από μετάφραση και αγαπήσαμε τα αρχαία, τον αρχαίο κόσμο, την ιστορία
και τη μυθολογία, όλα αυτά σε έναν μόνο χρόνο, από ένα μόνο κείμενο. Αναλύαμε
την ψυχική κατάσταση του Οδυσσέα, τα συναισθήματα της Καλυψώς, πλησιάσαμε τους
ήρωες. Πώς γίνεται ύστερα από τόσα χρόνια να έχει επέλθει τέτοια διάσπαση της
διδακτέας ύλης; Ξεφυλλίζω το βιβλίο και τα έχει όλα μέσα, να ζαλίζεσαι.
Προφανώς, η διδασκαλία δεν βασίζεται σε μαμάδες που ξέχασαν τους παλιούς
κανόνες, αλλά σε μαμάδες που τους θυμούνται ή που είναι διατεθειμένες να
σεβαστούν τους νέους κανόνες, φροντιστήρια και ιδιαίτερα. Καημένα παιδιά.
Δικαίως ονειρεύονται τη διάσπαση της προπαραληγούσης…