[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Η πρώτη εντύπωση που σου δίνει η Ελλάδα με την επιστροφή σου, έπειτα
από ένα ταξίδι στην Ευρώπη ή την Αμερική, είναι άκρως απογοητευτική. Γιατί
μπορεί όπου κι αν πας η Ελλάδα να σε… θυμώνει, αλλά όταν γυρίζεις στα πάτρια
εδάφη, απορείς πώς αντέχεις να ζεις ξένος στον τόπο σου. Πολλά είναι τα κακώς
κείμενα. Και δεν είναι μόνο τα έργα υποδομής, οι αυτοκινητόδρομοι, τα
εκπαιδευτικά συστήματα, είναι και ο ευαίσθητος τομέας της Υγείας. Εδώ
περιμένουμε με τους μήνες στις λίστες αναμονής για μια εγχείρηση. Ή
κινδυνεύεις να πεθάνεις αν δεν δώσεις φακελάκι. Είναι αυτή η ανασφάλεια. H
ανασφάλεια που έγινε σημαία τής καθημερινότητας. Και μαζί με το άγχος είναι
πλέον στη μόδα. Όσο και αν προσπαθήσεις να δώσεις μια λογική ερμηνεία σε όσα
συμβαίνουν γύρω σου, είναι αδύνατον. Για τον τρόπο που οδηγούμε, για τα
τροχαία, για τον τρόπο λειτουργίας του κράτους. Είναι αδύνατον να υπάρξει μια
λογική εξήγηση. Παρά την πρόοδο που σημειώθηκε σε πολλούς τομείς, εγώ πάντως,
εξακολουθώ ως πολίτης να είμαι απογοητευμένος. Και απαισιόδοξος. Τρέμω στην
ιδέα ότι τα παιδιά μου μπορεί να μείνουν άνεργα, να ζήσουν σε μια κοινωνία –
ζούγκλα. Όσο κι αν κάνω μαύρες σκέψεις, από την άλλη έχω αυτή την ανοσία του
Έλληνα. Και αυτό είναι που με κρατάει ζωντανό. Έχω την ελληνική ανοσία, αλλά
δεν μου βγάζεις με τίποτα από το μυαλό ότι με δουλεύουν. H διαφθορά, η
κακοδιοίκηση και ο ωχαδερφισμός έχουν ριζώσει βαθιά στη ζωή μου. Γύρω μου
βλέπω θλιμμένους ανθρώπους. Που έχουν την ίδια εντύπωση με μένα, ότι οι
πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι. Τελικά αυτή τη χώρα
της υπερβολής, όσο κι αν προσπαθήσεις να την ανακαλύψεις, θα θυμώνεις. Θα
θυμώνεις, γιατί δεν θα μπορέσεις ποτέ να βρεις την άκρη του νήματος. Και ο
θυμός γίνεται οργή όταν κανείς δεν σε σέβεται ως πολίτη. Που ενώ είσαι συνεπής
σε όλες τις υποχρεώσεις σου, αυτό το κράτος κάνει ό,τι είναι δυνατόν να σε
τιμωρήσει.

Και δυστυχώς, καταφέρνει και σε τιμωρεί…