Οι χαμένοι θησαυροί του καταψύκτη

Εκεί μέσα βάζω τάπερ με σπιτικό ζωμό από κοτόπουλα και χορταρικά και άλλα.
Βάζω κρέατα τα οποία βρίσκω σε καλή τιμή και ψάρια τα οποία μας φέρνουν
διάφοροι φίλοι ψαράδες. Εκεί μέσα στεγάζονται οι σάλτσες που έφτιαξα με τις
ολόφρεσκες βιολογικές ντομάτες από τον κήπο μου στην Ικαρία, όπως επίσης
μάραθο τον οποίο μάζεψα την άνοιξη. Εκεί, σε τακτοποιημένα στοιβάκια, βάζω τα
δικά μου μπιφτέκια για να τα ψήσω κάποια στιγμή στο μέλλον. Αποθηκεύω πάγο σε
ποσότητες και τεκίλα και βότκα. Ίσως είμαι υπερβολική. Έτσι μου λένε οι δικοί
μου όταν με βλέπουν δυο, τρεις φορές την εβδομάδα με τα ψώνια μου από το
σούπερ μάρκετ. Ξέρω όμως ότι σε ένα λογικό χρονικό διάστημα θα χρησιμοποιήσω
τους παγωμένους μου θησαυρούς.

Βέβαια, όσο ασφάλεια κι αν μου δημιουργεί το γεγονός ότι δεν θα ξεμείνω ποτέ
από φαγητό, άλλο τόσο είναι το άγχος μου για μια πιθανή διακοπή ρεύματος. Μου
έχει τύχει. Τότε εφαρμόζω αυτό που αποκαλούν οι Γάλλοι γιατροί «triage» –
δηλαδή κάνω μια επιτόπου ταξινόμηση. Τι μπορεί να φύγει και τι δεν μπορεί. Τι
έχει προτεραιότητα να φαγωθεί. Δεν έχω κανένα πρόβλημα να αποχωρίσω από τα
τάπερ μου με παγωμένο ζωμό, ούτε από τις διάφορες σούπες που έχουν φτιαχτεί
κάποτε στο βάθος του παρελθόντος. Στην ανάγκη θα δώσω μια-δυο σακούλες γεμάτες
με νησιώτικο μάραθο, ή θα μαγειρέψω επιτόπου κανένα ψάρι (οι εστίες μου είναι
γκαζιού, άρα δεν είμαι εξαρτημένη από το ρεύμα για να μαγειρέψω).

H δική μου βούτα είναι το δοχείο, όχι μόνο των αναμνήσεών μου αλλά και πολλές
φορές των ξεχασμένων μου πραγμάτων. Έχω ανακαλύψει, δύο και τρία χρόνια μετά
την τοποθέτησή τους, κόκαλα από κοτόπουλα (τα οποία είχαν προορισμό σούπας
αλλά δεν έγιναν ποτέ), μπαταρίες, φιλμ ληγμένο εδώ και πολύ καιρό, κραγιόν,
βερνίκι για τα νύχια μου, και άλλα διάφορα. Διάφοροι φίλοι με τους οποίους
έχουμε αυτό το κοινό βίτσιο της αποθήκευσης μού έχουν πει για τις δικές τους
ανακαλύψεις. Το τεμαχισμένο κοτόπουλο απεριόριστου χρόνου είναι μια κοινή
ανακάλυψη. Όπως επίσης είναι οι ξηροί καρποί και τα αποφάγια διαφόρων
κρεατικών. Λαρδί από χήνα βρήκε ένας φίλος μάγειρας στην κατάψυξή του. Το είχε
βάλει εκεί πριν από 3-4 χρόνια.

Οι άνθρωποι της κουζίνας βρίσκουν διάφορες χρήσεις για τον καθημερινό
εξοπλισμό, χρήσεις που ξεπερνούν το ρόλο της μαγειρικής. Έχω ακούσει άνθρωπο
να απολυμαίνει τα σώβρακά του στον φούρνο μικροκυμάτων και για εστιάτορα που
βάζει τα λερωμένα με τσίχλες τραπεζομάντιλα και πετσέτες στην κατάψυξη.
Υποστηρίζει ότι ξεκολλάει πιο εύκολα η τσίχλα εάν είναι παγωμένη. Οι
ανακαλύψεις της κατάψυξης δεν είναι πάντα αυτά που περιμένουμε. Σε προηγούμενο
σπίτι, πριν από ένα ταξιδάκι, είχα κρύψει – και χάσει – ένα μάτσο λεφτά.
Τέσσερα χρόνια μετά, όταν ήλθε η ώρα να μετακομίσουμε, τα βρήκα, τυλιγμένα με
αλουμινόχαρτο μέσα σε μια πλαστική σακούλα, παγωμένα.

Πάντως ό,τι κι αν αποθηκεύσουμε στην κατάψυξη, σημαντικό είναι να είμαστε
οργανωμένοι και να γράφουμε τα περιεχόμενα και την ημερομηνία αποθήκευσης.
Καμιά φορά οι απρόοπτες ανακαλύψεις ξεχασμένων πραγμάτων δεν είναι και τόσο
ευχάριστες. Κάτι τέτοιο αισθάνθηκα όταν βρήκα στον βούτα ένα απερίγραπτο
πράγμα, ούτε φυτό, ούτε ακριβώς κρέας, και σίγουρα όχι μαγειρεμένο. Ήταν οι
τσούχτρες που είχε μαζέψει μια φίλη της μικρής μου και κάποια στιγμή κατάφεραν
να κρύψουν στην κατάψυξη. Ίσως ήταν το κρύο πιάτο της εκδίκησης για τις τόσες
σοκολάτες που τις έχω βουτήξει κρύβοντάς τες στον πάγο.

«Αποθηκεύω φαγητά και… αναμνήσεις»

Το δίλημμα για μένα πάντα είναι τι να κάνω με τα διάφορα περίεργα φαγητά,
τα οποία εδώ και χρόνια μαζεύω χωρίς να σκοπεύω να τα φάω ποτέ. Τι κάνω με τις
μικρές σαν κοσμήματα καραμέλες που μας έδωσε η κ. Χατόρι στο Τόκιο ή τα
καλαμποκένια κρύσταλλα που είχα βρει σε μια λαϊκή της Θεσσαλονίκης πριν από
χρόνια. Στην κατάψυξη έχω ακόμα τα πρώτα αμπελόφυλλα που μάζεψα από το
αγράμπελο έξω από το πατρικό μου σπίτι στο νησί. Έχω μια σοκολάτα που κράτησα
από chocolatiere στο Παρίσι, όταν κατεβαίναμε με τον άνδρα μου για να
μετακομίσουμε στην Ελλάδα.

Για μένα η κατάψυξη είναι ένα μέρος όπου αποθηκεύω φαγητά αλλά και
αναμνήσεις. Μου είναι πιο εύκολο να δώσω τα τάπερ με φαγητά παρά να αφήσω τις
γεύσεις της νοσταλγίας. Κρατάω το νυφικό μου σε μια πλαστική σακούλα στην
αποθήκη χωρίς να σκοπεύω να το ξαναφορέσω ποτέ, αλλά δεν διανοούμαι να το
πετάξω. Έτσι κρατάω φαγητά συνδεδεμένα με διάφορες στιγμές της ζωής μου.

Τελικά, δεν είμαι η μόνη που έχει τρέλα για τις κατεψυγμένες… αντίκες.
Έχω μια φίλη που έχει κρατήσει ένα κομμάτι από την πρώτη τούρτα γενεθλίων του
γιου της, ο οποίος τώρα είναι 12 χρόνων. Μια άλλη φίλη μού ομολόγησε ότι
κράτησε τα κουφέτα από τον γάμο της στην κατάψυξη. Παντρεύτηκε το 1989.
Κράτησε επίσης και τα πούρα που χάριζε όταν γεννήθηκαν τα παιδιά της, ένα και
δύο χρόνια μετά. Φαίνεται ότι η συνήθεια είναι κληρονομική. Βρήκα χιόνι στην
κατάψυξή μου, το οποίο είχε φυλάξει η κόρη μου πριν από δύο χρόνια με το
σκεπτικό ότι μπορεί να μην ξαναδεί την Αθήνα χιονισμένη για πολλά χρόνια.

Γλυκιά Κοτόπιτα

Μερίδες: 8 με 10

Υλικά

* 1 κότα 1½ κιλό περίπου

* Αλάτι

* 1/2 έως 1 φλιτζάνι έξτρα παρθένο ελαιόλαδο

* 5 μέτρια κρεμμύδια, ψιλοκομμένα

* 3 μεγάλα αυγά, ελαφρώς χτυπημένα

* ½ φλιτζάνι ξανθές σταφίδες

* 2 κουταλάκια του τσαγιού τριμμένη κανέλα

* Φρεσκοτριμμένο μαύρο πιπέρι

* ½ κιλό έτοιμο φύλλο

1. Σε μια μεγάλη κατσαρόλα με αλατισμένο νερό τοποθετείτε το κοτόπουλο
να πάρει μια βράση. Αφαιρείτε την πέτσα. Ξεκοκαλίζετε το κοτόπουλο και κόβετε
το κρέας σε μικρά κομμάτια.

2. Σε ένα μεγάλο βαρύ τηγάνι ή μεγάλη φαρδιά κατσαρόλα ρίχνετε το λάδι
και σοτάρετε τα κρεμμύδια, σε μέτρια φωτιά, περίπου 7 λεπτά. Προσθέτετε το
κρέας και τα μαγειρεύετε όλα μαζί σε χαμηλή φωτιά 10-12 λεπτά. Ανακατεύετε τα
αυγά, τις σταφίδες, την κανέλα, το αλάτι και το πιπέρι.

3. Ανοίγετε το πακέτο του φύλλου και τοποθετείτε τα φύλλα μπροστά σας.
Τα διατηρείτε σκεπασμένα. Τοποθετείτε 7 φύλλα, ένα τη φορά, στον πάτο ενός
λαδωμένου ταψιού και με τη βοήθεια ενός πινέλου αλείφετε το καθένα με λάδι,
αφήνοντας τις άκρες των φύλλων να κρέμονται έξω από το ταψί. Απλώνετε τη
γέμιση ομοιόμορφα και τη σκεπάζετε με τα υπόλοιπα 4-6 φύλλα, αλείφοντας το
καθένα με λάδι. Πατάτε απαλά την πίτα με τις παλάμες σας και ενώνετε τα άκρα
του φύλλου της βάσης με εκείνο της επιφάνειας. Ραντίζετε με λίγο νερό και
χαράζετε σε μερίδες σερβιρίσματος.

4. Προθερμαίνετε τον φούρνο στους 190°C. Βάζετε την πίτα στον φούρνο
και ψήνετε ώσπου να ροδίσει, 50 λεπτά.

Μαυρομάτικα φασόλια με μυρονολάχανα

Μερίδες: 4 έως 6

Εκτός από την προσθήκη των μαυρομάτικων φασολιών, αυτό το πιάτο ουσιαστικά
ανήκει στην κατηγορία των μυρονολάχανων ή τσιγαρτών – τα οποία είναι κυρίως
ζαρζαβατικά, πολλή καυκαλήθρα, μαγειρεμένα με ντοματοπελτέ και ελαιόλαδο, ένας
πολύ συνηθισμένος τρόπος μαγειρέματος στην Πελοπόννησο, καθώς και σε μερικά
νησιά του Ιονίου.

Υλικά

* 1/4 του κιλού ξερά μαυρομάτικα φασόλια, πλυμένα

* 2/3 έως 1 φλιτζάνι έξτρα παρθένο ελαιόλαδο

* 1 μεγάλο κρεμμύδι, ψιλοκομμένο ή τριμμένο

* 3 σκελίδες σκόρδο, ψιλοκομμένο

* 3/4 του κιλού διάφορα ζαρζαβατικά (σπανάκι, καυκαλήθρα, λαχανίδα,
παντζάρι), ψαλιδισμένα, κομμένα σε χοντρά κομμάτια και πλυμένα καλά

* 2 κουταλάκια του γλυκού πελτέ ντομάτας

* Αλάτι και φρεσκοτριμμένο μαύρο πιπέρι.

1. Βράζετε για λίγο τα μαυρομάτικα φασόλια σε άφθονο νερό και τα
στραγγίζετε. Βάζετε τα φασόλια πάλι στην κατσαρόλα με κρύο νερό να βράσουν.
Μόλις πάρουν βράση, ελαττώνετε τη φωτιά και αφήνετε να σιγοβράσουν σε μέτρια
φωτιά ώσπου να μαλακώσουν, 35-40 λεπτά.

2. Όσο βράζουν τα φασόλια, ετοιμάζετε τα διάφορα ζαρζαβατικά. Σε ένα
μεγάλο βαθύ τηγάνι ζεσταίνετε 1/3 του φλιτζανιού λάδι σε μέτρια φωτιά και
ρίχνετε το κρεμμύδι και το σκόρδο. Τα ανακατεύετε συνεχώς ώσπου να μαραθούν.
Προσθέτετε τα ζαρζαβατικά και τον πελτέ ντομάτας, λίγο αλάτι και πιπέρι.
Σκεπάζετε το τηγάνι και τα αφήνετε να σιγοψηθούν με τους δικούς τους χυμούς,
περίπου 20 λεπτά ή ώσπου να μαλακώσουν.

3. Στραγγίζετε τα μαυρομάτικα φασόλια και προσθέτετε τα ζαρζαβατικά,
ανακατεύοντας απαλά με μια ξύλινη κουτάλα. Σκεπάζετε την κατσαρόλα και τα
βράζετε όλα μαζί σε μέτρια φωτιά άλλα 5-10 λεπτά, για να αναμειχθούν τα
αρώματά τους. Προσθέτετε αλάτι και πιπέρι, αν χρειάζεται. Πριν αποσύρετε την
κατσαρόλα από τη φωτιά, ρίχνετε μέσα και το υπόλοιπο λάδι. Σερβίρετε το φαγητό
ζεστό ή σε θερμοκρασία δωματίου.