Δρόμοι

Σύμφωνα…

… με το σενάριο των Αμερικανών νεοσυντηρητικών που σχεδίαζαν εδώ και χρόνια
τον πόλεμο στο Ιράκ, τα πράγματα θα ήταν απλά. Μια αποφασιστική στρατιωτική
εκστρατεία θα εκδίωκε τον Σαντάμ Χουσεΐν. Οι Ιρακινοί, ανακουφισμένοι, θα
υποδέχονταν τους Αμερικανούς ως ελευθερωτές. H Βαγδάτη θα αποκτούσε μια μορφή
δημοκρατίας που θα αποτελούσε πρότυπο για την υπόλοιπη Μέση Ανατολή. Το
σενάριο αυτό διαψεύστηκε και οι νεοσυντηρητικοί πέρασαν στην άμυνα, ενώ το
πάνω χέρι στην αμερικανική κυβέρνηση πήραν οι αντίπαλοί τους.

Οι τελευταίοι…

… σημειώνει ο Ντανιέλ Βερνέ στη «Μοντ», υποστηρίζουν μια πιο παραδοσιακή
εξωτερική πολιτική, προσανατολισμένη προς την υπεράσπιση των εθνικών
συμφερόντων των Ηνωμένων Πολιτειών, ενώ αμφισβητούν και τη θαυματουργή
στρατιωτική δράση, προτιμώντας τις ενέργειες περιορισμένης εμβέλειας. Σύμφωνα
με τους «Νιου Γιορκ Τάιμς», τα παλιά στελέχη της κυβέρνησης του πατέρα Μπους
ανησυχούν με τον τρόπο που ο γιος Μπους παρασύρθηκε από μια «ιδεαλιστική
αντίληψη του διεθνισμού». Πριν από τις 20 Μαρτίου είχαν ήδη εκφράσει τις
επιφυλάξεις τους για έναν πόλεμο που δεν είχε σαφείς αιτίες, και που οι
συνέπειές του θα ήταν πιθανόν επικίνδυνες. H εμφάνιση ενός αντάρτικου στο
Ιράκ, ο πολλαπλασιασμός των επιθέσεων εναντίον των αμερικανικών δυνάμεων και
των ιρακινών συμμάχων τους, αλλά και η κατάρρευση του οδικού χάρτη για το
Παλαιστινιακό, φαίνεται να τους δικαιώνουν.

Απευθυνόμενος…

… στον ΟΗΕ, και ζητώντας την ενίσχυση των αμερικανικών στρατευμάτων με
ξένους στρατιώτες, ο πρόεδρος Μπους έδωσε την εντύπωση ότι διδάχθηκε από τις
δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι Ηνωμένες Πολιτείες στο Ιράκ. Αυτή η στροφή,
όμως, δεν αρέσει στους «σκληρούς» νεοσυντηρητικούς, που βλέπουν με κακό μάτι
την παρουσία μιας πολυεθνικής δύναμης στο Ιράκ, όταν τα ίδια τα αμερικανικά
στρατεύματα δεν είναι σε θέση να διατηρήσουν την τάξη και να εμποδίσουν τη
διείσδυση «τρομοκρατών» στη χώρα.

H αντίρρησή τους…

… είναι διπλή. Από τη μια πλευρά, η προσφυγή του προέδρου Μπους στο
Συμβούλιο Ασφαλείας αποδεικνύει, κατά την άποψή τους, ότι η επιλογή του μικρού
στρατού με υπερσύγχρονα όπλα είναι εσφαλμένη. H επιλογή αυτή ανήκει στον
αρχηγό του Πενταγώνου, τον Ντόναλντ Ράμσφελντ. Σύμφωνα με ένα στέλεχος όμως
του νεοσυντηρητικού American Enterprise Institute, η ανοικοδόμηση του Ιράκ
απαιτεί μια σημαντική δύναμη, όπου ο ρόλος των τηλεκατευθυνόμενων βομβών και
των αερομεταφερόμενων ομάδων είναι περιορισμένος. Από την άλλη πλευρά, η
στροφή της κυβέρνησης υποδεικνύει μια αποποίηση ευθυνών. Οι νεοσυντηρητικοί
δεν διαφωνούν με τη μεταβίβαση των εξουσιών στους Ιρακινούς, αυτός άλλωστε
ήταν ένας από τους στόχους του πολέμου. Εάν όμως αυτό γίνει βιαστικά, λένε, θα
δώσει επιχειρήματα στους εχθρούς της Αμερικής. H ολοκλήρωση της δουλειάς θα
είναι λοιπόν μακροχρόνια και δαπανηρή. Αν και η σύγκριση δεν είναι απολύτως
δικαιολογημένη, η εγκατάσταση ενός δημοκρατικού καθεστώτος στη Γερμανία μετά
τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο χρειάστηκε πολλά χρόνια κατοχής. Για πολλά
χρόνια, η 8η Μαΐου του 1945 αποτελούσε για την πλειοψηφία των Γερμανών μάλλον
ήττα παρά απελευθέρωση.