Οι χώρες δεν επιλέγουν τον ηγέτη του εχθρού τους

Δύσκολα μπορεί να φανταστεί κανείς οτιδήποτε πιο παρανοϊκό από το να
διοχετεύει το Ισραήλ την οργή του για την παλαιστινιακή βία στη δολοφονία ή
την εξορία του Γιάσερ Αραφάτ. Οι χώρες μπορούν να κάνουν εχθρούς αλλά δεν
μπορούν ποτέ να επιλέξουν τον ηγέτη του εχθρού τους. Ο Αραφάτ τυγχάνει να
είναι ο μοναδικός εκλεγμένος ηγέτης του αραβικού κόσμου. Εάν οι Παλαιστίνιοι
θέλουν να συνεχίσουν να επιβαρύνουν εαυτούς με έναν πρόεδρο η διεθνής
αξιοπιστία του οποίου έχει πέσει κατακόρυφα από τότε που υπέγραψε τις
ειρηνευτικές συμφωνίες του Όσλο, πριν από δέκα χρόνια, τότε λίγα μπορεί να
κάνει ο έξω κόσμος. Επιπλέον, η απειλή των Ισραηλινών να απομακρύνουν τον
Αραφάτ από τη σκηνή απλώς ενδυναμώνει τη θέση του… Ο «οδικός χάρτης» είναι
πιθανότατα νεκρός. Και οι Ισραηλινοί ηγέτες φταίνε γι’ αυτό όσο και ο Αραφάτ –
διότι δεν προσέφεραν τίποτα στους Παλαιστινίους.