Aκόμα φωνάζει τα παιδιά της

Ο ύπνος είναι για εκείνη βάλσαμο. Ίσως γιατί κάθε πρωί που ξυπνάει το
υποσυνείδητό της τη γυρίζει πίσω, λίγες μόνο ώρες πριν από το συμβάν. Τότε που
έφτιαχνε πρωινό για τα παιδιά της, ξυπνούσε τη Στέλλα να φύγει για το σχολείο
και άφηνε λίγο ακόμα στο κρεβάτι τον μικρό Θανάση.

H Στέλλα και ο Θανάσης. Αγαπήθηκαν πολύ, έφυγαν μαζί το ίδιο βράδυ…

Κάθε πρωί, λίγο πριν και λίγο αφού ξυπνήσει, η 30χρονη Αφροδίτη Σένια βιώνει
την ίδια παραίσθηση. Δεν έχει συμβεί τίποτα, τα παιδιά της είναι ζωντανά, ο
εφιάλτης δεν της χτύπησε την πόρτα. Δεν κρατά πολύ αυτό – λίγα λεπτά τον πρώτο
καιρό, λίγα δευτερόλεπτα πια κι όσο κυλά ο χρόνος πάντα όλο και λιγότερα.
Ύστερα νιώθει εκείνον το βαθύ τρανταχτό πόνο που ξυπνά κι αυτός, επίμονα και
απειλητικά κάθε φορά και τη φέρνει στην πραγματικότητα…

Ίσα που πρόλαβε ο Θανάσης να κλείσει τα 3 του χρόνια στις 18 του περασμένου
Γενάρη – ανήμερα της γιορτής του. H Στέλλα της, αν ζούσε, θα άνοιγε τον κύκλο
των 9 χρόνων της στις 12 Ιουλίου. Και θα πήγαινε στην Δ’ Δημοτικού: «Ανοίγουν
τα σχολεία και τρελαίνομαι στην ιδέα ότι η μικρή μου δεν θα ξαναπάει»
μονολογεί η Αφροδίτη. Όλα ένας μονόλογος είναι. Πικρός κι ανέλπιδος. Τα βλέπει
έτσι, τα βλέπει κι αλλιώς, να μπορούσε να έχει έστω το ένα της παιδί μού λέει
κι ύστερα αναπηδά από την αγωνία «ποιο απ’ τα δύο, ποιο θα μπορούσε να είχε
σωθεί;» και δεν μπορεί να διαλέξει, καμιά μάνα δεν θα μπορούσε ποτέ να
διαλέξει, εκείνη άλλωστε τα έχασε και τα δύο… «Ξέρεις», λέει, «ξέρεις,
έφυγαν και τα δυο φωνάζοντας βοήθεια και εγώ ήμουν έξω από το λεωφορείο, μέσα
στο νερό, μέσα στον πόνο και τον πανικό, να μην ξέρω τι να κάνω, να ουρλιάζω
και να τα φωνάζω, να μην μπορώ να μπω ξανά μέσα και κανένας άλλος να μην
μπαίνει… Θα μπορούσε να σωθεί η Στέλλα. Ίσως ο Θανάσης. Θα μπορούσε το ένα
μου παιδί να μην πνιγεί…. Γιατί έπρεπε να πνιγούν και τα δύο; Ποιος Θεός το
ήθελε αυτό;».

Δεν ήταν παρών εκείνη την ώρα ο Θεός, ή αυτή τη δοκιμασία προόριζε για εκείνη;
Δεν έχει απάντηση η Αφροδίτη, όπως δεν έχει «ούτε κουράγιο, ούτε δύναμη. Όλοι
μου λένε να κάνω κουράγιο! Πώς; Υπάρχει τρόπος και δεν τον ξέρω; Διακόσιες
τόσες μέρες τώρα, κλαίω μέρα νύχτα. Εκεί που λέω τέλειωσαν τα δάκρυα, δεν έχω
άλλα, τρέχουν πάλι τα μάτια μου και δεν σταματάνε… Γιατί τα παιδιά μου και
όχι εγώ; Πώς έγινε αυτό; Ποιος μπορεί να το καταλάβει; Νομίζω μονάχα μια άλλη
μάνα που’ χασε τα παιδιά της τόσο άδικα… Μόνο μια τέτοια μάνα μπορεί να
νιώσει τον απόλυτο πόνο μου…».

Ο Ανέστης δουλεύει γιατί κάποιος πρέπει να δουλέψει

Ο Ανέστης συνεχίζει να δουλεύει γιατί κάποιος πρέπει να το κάνει, αλλά το μυαλό του είναι συνεχώς στην Αφροδίτη

Ο Ανέστης δείχνει πιο ανθεκτικός γιατί «κάποιος πρέπει να είναι», όπως
εξομολογείται. Δουλεύει σκληρά για να τα βγάλουν πέρα «γιατί κάποιος πρέπει να
δουλέψει». Αλλά το μυαλό του είναι συνέχεια στην Αφροδίτη: «Δεν αντέχει να
μένει μόνη της καθόλου, δεν την αφήνουμε μόνη της. Γυρίζει συνέχεια μέσα στο
σπίτι και φωνάζει τα παιδιά: “Στέλλα, Θανάση”… Είναι να τρελαίνεσαι…».

Τη Στέλλα και τον Θανάση φώναζε η Αφροδίτη και εκείνο το βράδυ, στις 23 του
περασμένου Φλεβάρη, όταν το λεωφορείο του ΚΤΕΛ έπεσε από τη γέφυρα στον
Αλιάκμονα. Αυτή η εικόνα της τραγικής μάνας αποτυπώθηκε στη μνήμη όλων μας.
Όπως και η εικόνα του άντρα της, του Ανέστη, που έψαχνε να βρει τον μικρό του
γιο με τα σωστικά συνεργεία και τον εντόπισαν τελικά δέκα μέρες μετά το
δυστύχημα, 500 μέτρα από το λεωφορείο που οδήγησε στον θάνατο 16 ανθρώπους.

H Αφροδίτη είναι ακόμα εκεί. Μέσα στα παγωμένα νερά του ποταμού και φωνάζει τα
παιδιά της…

Γέρασε μέσα της «δέκα, είκοσι» χρόνια μέσα σε έξι μήνες

H Αφροδίτη Σένια συνεχίζει έξι μήνες μετά να βρίσκεται στα παγωμένα νερά του Αλιάκμονα και να φωνάζει τα παιδιά της…

Απόλυτος πόνος, εκμηδένιση της ανθρώπινης αντοχής, απόλυτο τίποτα. Γέρασε μέσα
της, «δέκα, είκοσι χρόνια» μέσα σε έξι μήνες. Δεν δουλεύει πια, δεν έχει λόγο,
δεν βγαίνει σχεδόν καθόλου από το σπίτι της στην Καλλιθέα Χαλκιδικής. Όταν
πρωτοήρθε έξι χρόνια πριν από την Κορυτσά της Αλβανίας, είχε ήδη τη Στέλλα.
Γέννησε μετά και τον Θανάση, είχε όνειρα, παλμό ζωής: «Για μια καλύτερη ζωή
ήρθαμε στην Ελλάδα. Ο άνδρας μου ήρθε πρώτος, μετά ήρθα και εγώ. Τίποτα δεν με
φόβιζε, ούτε η δουλειά ούτε η κούραση ούτε το μεγάλωμα των παιδιών μου.
Καθάριζα σπίτια, δούλευα σε ξενοδοχεία, ήθελα τα παιδιά μου να μη στερηθούν
τίποτα, να μην τους λείψουν ποτέ τα απαραίτητα όπως έλειψαν σε μένα…».

Παιδί της φτώχειας η Αφροδίτη, όπως και τα υπόλοιπα οκτώ της αδέρφια, έμαθε να
εκτιμά «τον ανθρώπινο κόπο για το καλύτερο. Αλλά πριν είχα έναν σκοπό, τώρα
δεν έχω τίποτα. Μονάχα μια καρδιά που αν την ανοίξεις, είναι μαύρη,
κατάμαυρη…».

Παντρεύτηκε μικρή, στα 21 της ήταν ήδη μάνα και «μαζί με την κορούλα μου
μεγάλωνα και με τον άντρα μου τον Ανέστη πλάθαμε όνειρα να κοπιάσουμε
περισσότερο, να προλάβουμε, να ζήσουν τα παιδιά μας όσα δεν ζήσαμε εμείς…».