Xάρτα μόνο για τα καλά…

Κοινωνική πολιτική, ναι. Αλλά τι γίνεται με τις βαθιές πληγές της ελληνικής
οικονομίας, την αναποτελεσματική Δημόσια Διοίκηση, την ανεξέλεγκτη
κερδοσκοπία, τη σταδιακή εξαφάνιση της παραγωγής και τη βύθιση των εξαγωγών,
την υποβάθμιση του τουρισμού; H Χάρτα αφήνει αναπάντητα ερωτήματα.

Σύμφωνα με τους αρχικούς σχεδιασμούς, η Χάρτα Σύγκλισης έπρεπε να είναι ένα
κείμενο στρατηγικής, το οποίο να παρουσιάζει χωρίς ωραιοποιήσεις την εικόνα
της ελληνικής οικονομίας και να θέτει συγκεκριμένους στόχους για την
αντιμετώπιση των αδυναμιών της. Αυτή θα ήταν η «Λισαβώνα α λα ελληνικά», όπως
είχε ονομαστεί, αφού θα ακολουθούσε τα χνάρια της Συνόδου Κορυφής της
Λισαβώνας, όπου η Ευρωπαϊκή Ένωση έθεσε συγκεκριμένους στόχους για να
μετατραπεί σε μια ανταγωνιστική οικονομία βασισμένη στη γνώση και την
κοινωνική δικαιοσύνη.

Προεκλογική συγκυρία

Οι προθέσεις, όμως, σκόνταψαν στην προεκλογική συγκυρία κι έτσι το κείμενο
προσαρμόστηκε ανάλογα. Αντί να επισημαίνονται οι αδυναμίες της οικονομίας,
αναδείχθηκαν οι επιτυχίες τής μέχρι σήμερα οικονομικής πολιτικής. Ανάμεσα στα
μέτρα πολιτικής που δεσμεύεται η κυβέρνηση να λάβει την επόμενη τετραετία, δεν
περιλαμβάνεται ούτε ένα που να δυσαρεστεί οποιονδήποτε (με μοναδική, ίσως,
εξαίρεση, την επιβολή του ΦΠΑ στα ακίνητα). Στη χειρότερη περίπτωση, στα
δύσκολα θέματα, όπως π.χ. στα φορολογικά, η κυβέρνηση προτίμησε να περιοριστεί
σε αόριστες αναφορές, έτσι ώστε να μην κατηγορηθεί αύριο – μεθαύριο για
ασυνέπεια.

Για να μην αδικούμε το κείμενο, πρέπει να πούμε ότι σε μια προσεκτική ανάγνωσή
του θα εντοπίσει κανείς και αποσπάσματα που κινούνται στο πνεύμα των αρχικών
στόχων, δηλαδή του κειμένου στρατηγικής για την αντιμετώπιση των διαρθρωτικών
αδυναμιών της ελληνικής οικονομίας. Όμως, κατά την παρουσίασή του
αναδείχθηκαν, για προφανείς λόγους, κυρίως τα κεφάλαια που αφορούσαν την
κοινωνική πολιτική.

Γενναιόδωρες εξαγγελίες

Έτσι, στη συνείδηση του κόσμου η Χάρτα πέρασε ως συνέχεια των εξαγγελιών για
την κοινωνική πολιτική της προηγούμενης εβδομάδας, με επίκεντρο τις αυξήσεις
μισθών και συντάξεων κατά τη διάρκεια της επόμενης τετραετίας.

Για τις συγκεκριμένες εξαγγελίες, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι κινούνται στη
σωστή κατεύθυνση. Είναι γενναιόδωρες προς κατηγορίες πληθυσμού που πραγματικά
έχουν ανάγκη τη γενναιοδωρία της κυβέρνησης, όπως είναι οι χαμηλοσυνταξιούχοι.
Κανένας δεν δικαιούται να λέει όχι στο να φτάσει η σύνταξη του ΟΓΑ τα 300
ευρώ, έστω κι αν αυτό σημαίνει αύξηση 75% σε σύγκριση με σήμερα, που είναι
μόλις 170 ευρώ. Και κανείς δεν δικαιούται να λέει όχι στο να φτάσει η σύνταξη
του IKA στα 700 ευρώ, μαζί με το ΕΚΑΣ, έστω κι αν αυτό σημαίνει αύξηση 40% σε
σύγκριση με σήμερα. Όποιος έχει αντίρρηση, ας προσπαθήσει να ζήσει έναν μήνα
με 170 ευρώ.

Ακόμη και τις αυξήσεις των δημοσίων υπαλλήλων θα μπορούσε να δει κανείς με
συμπάθεια – παρ’ ότι προκαλούν τον φθόνο των ιδιωτικών υπαλλήλων που δεν έχουν
ανάλογες εξασφαλίσεις – αν συνοδεύονταν από μέτρα για τον εκσυγχρονισμό της
Δημόσιας Διοίκησης.

Σύγκλιση και Διοίκηση

Αλλά αυτά τα μέτρα της κοινωνικής πολιτικής δεν είναι παρά μια πτυχή των
θεμάτων της «Λισαβώνας» – σημαντική, αλλά όχι μοναδική. H σύγκλιση απαιτεί κι
άλλες παρεμβάσεις.

Όλοι οι Έλληνες γνωρίζουν ότι η Δημόσια Διοίκηση είναι προβληματική,
αναποτελεσματική και με εστίες διαφθοράς και πως χρειάζεται εκ βάθρων
αναμόρφωση για να κινηθεί η οικονομία συνολικά. Χωρίς αυτήν, οποιαδήποτε
προσπάθεια εκσυγχρονισμού είναι καταδικασμένη να αποτύχει.

Όλοι οι Έλληνες γνωρίζουν ότι η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας
συρρικνώνεται, πως οι εξαγωγές μας μειώνονται, ότι τη θέση της παραγωγής έχουν
πάρει πλέον οι εισαγωγές.

Επίσης, όλοι οι Έλληνες γνωρίζουν ότι ακόμη και οι υπηρεσίες που προσφέρουν οι
επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα είναι συχνά χαμηλής ποιότητας και
υπερκοστολογημένες, ενώ οι κρατικές υπηρεσίες ελέγχου παρακολουθούν αδρανείς –
στην καλύτερη περίπτωση.

Μόνο τα ευχάριστα

Όλα αυτά τα προβλήματα δεν προσφέρονται, βεβαίως, για προεκλογική αξιοποίηση.
Τώρα όλοι είναι «προγραμματισμένοι» να ακούν μόνο ευχάριστα. Γι’ αυτό η Χάρτα
Σύγκλισης προτίμησε να τα υποβαθμίσει. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν
και πως δεν θα τα βρούμε μπροστά μας, ούτως ή άλλως. Ας ελπίσουμε τουλάχιστον
ότι οι ορισμένοι έχουν στο μυαλό τους μια πολιτική για την αντιμετώπισή τους,
έστω κι αν δεν θεωρούν σκόπιμο να την ανακοινώσουν εν είδει προεκλογικής εξαγγελίας.