Διαστάσεις H ευθύνη στη δύναμη κατοχής

«Αμπού Μάζεν, βλάκα, τον γέρο άκου!», φώναζαν την περασμένη Παρασκευή
εξαγριωμένοι νέοι στη Γάζα. Την επομένη, ο Παλαιστίνιος πρωθυπουργός επέδιδε
το κείμενο της παραίτησής του. Άντεξε 102 ημέρες.

Παλιές εποχές: όταν ο Μαχμούντ Αμπάς και ο Γιασέρ Αραφάτ είχαν κοινούς στόχους…

Από την πρώτη ημέρα της θητείας του, ο Αμπού Μάζεν προσπαθούσε να εξασφαλίσει
κάποια «πρόοδο» της ειρηνευτικής διαδικασίας, πείθοντας έτσι τους
Παλαιστίνιους εξτρεμιστές ότι άξιζε τον κόπο να τηρήσουν την εκεχειρία. Για να
επιτευχθεί κάτι τέτοιο, όμως, για να εφαρμοστεί οποιοδήποτε σχέδιο ειρήνευσης
της περιοχής, χρειάζονται ουσιαστικά και ειλικρινή βήματα από την κυβέρνηση
του Ισραήλ. Και η κυβέρνηση του Αριέλ Σαρόν δεν είναι διατεθειμένη να κάνει
κανένα τέτοιο βήμα. Ο σφαγέας της Σάμπρα και της Σατίλα τρεφόταν ανέκαθεν με
αίμα.

Επιζητούσε ανέκαθεν την αποσταθεροποίηση και την αναταραχή. Θα μπορούσε, αν
ήθελε, να αποσύρει τα στρατεύματά του από τα κατεχόμενα εδάφη, απομονώνοντας
τους έξαλλους της Χαμάς. Αντ’ αυτού, πολλαπλασίασε τους εβραϊκούς οικισμούς,
κλιμάκωσε τις «επιλεκτικές δολοφονίες» και επιτάχυνε την οικοδόμηση του
επαίσχυντου τείχους. Σε αυτές τις συνθήκες, ο Αμπάς δεν μπορούσε να κρατηθεί.
Τυπικά, τον έριξε ο μεγάλος αντίπαλός του, ο αιώνιος ιντριγκαδόρος Γιασέρ
Αραφάτ. Ουσιαστικά, τον υπονόμευσε, τον δυσφήμησε και τον γελοιοποίησε ο
τρομοκράτης που κυβερνά το Ισραήλ. Με την ανοχή, αν όχι τη στήριξη, της
κυβέρνησης του Τζορτζ Μπους

Για να κατανοήσει κανείς γιατί οι περισσότεροι Παλαιστίνιοι θεωρούν πως
μετριοπαθείς προσωπικότητες όπως ο Αμπάς είναι είτε αφελείς είτε προδότες,
αρκεί να ξεφυλλίσει το καινούργιο βιβλίο της Ουέντυ Πέρλμαν με τίτλο
«Κατεχόμενες Φωνές: Ιστορίες Καθημερινής Ζωής από τη Δεύτερη Ιντιφάντα». Λέει
η Σουζάν, μια ρεπόρτερ της παλαιστινιακής τηλεόρασης: «Το 1987, όταν άρχισε η
ιντιφάντα, πήγαινα Τετάρτη Δημοτικού. Το σχολείο μου ήταν σε μια περιοχή όπου
γίνονταν συγκρούσεις, κι έτσι οι Ισραηλινοί είχαν στήσει οδοφράγματα στο δρόμο
που οδηγούσε στο σχολείο. Μπορέσαμε να μετακινήσουμε το κάτω φράγμα, όχι όμως
και το επάνω. Αυτό μας έδινε λίγο χώρο, κάτι σαν τούνελ. Κάθε μέρα, πέφταμε
έτσι στα χέρια και τα γόνατα και σερνόμασταν μέσα από το μικρό τούνελ. Αυτός
ήταν ο μόνος τρόπος να περάσουμε και να φτάσουμε στο σχολείο. Ήταν τόσο
εξευτελιστικό. Το φαντάζεστε; Εσύ, κι ο δάσκαλός σου, και οι συμμαθητές σου,
όλοι όσοι έπρεπε να πάνε στο σχολείο, να περπατάτε με τα γόνατα. Το κάναμε
κάθε μέρα. Τα χέρια μας και τα γόνατά μας γίνονταν μαύρα. Οι στολές μας και οι
κάλτσες μας γίνονταν μαύρες. Αυτή τη σκηνή δεν θα την ξεχάσω ποτέ όσο ζω.
Έπρεπε να πέφτω στα χέρια και τα γόνατα κάθε μέρα, δυο φορές τη μέρα, για να
πάω στο σχολείο. Τι παραπάνω να σας πω;».

Όλοι φταίνε για τις δραματικές εξελίξεις που θα ακολουθήσουν. Ιστορική ευθύνη
φέρει και η Ευρώπη, που παρακολουθεί απαθής έχοντας εξαντλήσει τις ευαισθησίες
της στο θέμα του Ιράκ. Ο κύριος υπεύθυνος, όμως, είναι εξ ορισμού η δύναμη κατοχής.