Kαλαμάτα και «αμοιβή»

Έγραφα την Παρασκευή για την επιτυχία του Διεθνούς Φεστιβάλ Χορού της
Καλαμάτας και γι’ αυτά που περιμένω στη συνέχεια. Τι πρέπει, όμως, να κάνει
και η Πολιτεία για έναν τόσο επιτυχημένο θεσμό; Μα να συνειδητοποιήσει
ουσιαστικά πόσο αυτός ο θεσμός μάς συνδέει με τα ευρωπαϊκά και τα διεθνή
πολιτιστικά δρώμενα και να τον στηρίξει χωρίς καμιά επιφύλαξη. Το ίδιο και ο
δήμος. Το Φεστιβάλ υλοποιείται με προϋπολογισμό αστείο για τα ευρωπαϊκά
δεδομένα – τον ίδιο εδώ και χρόνια. H καινούργια προγραμματική σύμβαση που θα
πρέπει να υπογραφεί, μια και του χρόνου συμπληρώνεται η δεκαετία της διάρκειας
της πρώτης, δεν θα πρέπει να είναι μόνο αυτονόητη. Θα πρέπει να είναι και
γενναιόδωρη. Αλλά και η εκταμίευση να γίνεται πιο έγκαιρα ώστε το Φεστιβάλ να
μην αγωνιά ώς την τελευταία στιγμή. Όσο για το υπεσχημένο και αποφασισμένο, με
έτοιμη μελέτη, Μέγαρο Χορού, το Φεστιβάλ, με την… εξαίρετη διαγωγή που έχει
επιδείξει, και η Καλαμάτα, που ας μην ξεχνάμε ότι και την αεροπορική σύνδεση
με την Αθήνα της έχουν κόψει και ο εθνικός δρόμος που την συνδέει με την
πρωτεύουσα είτε δεν έχει ολοκληρωθεί είτε έχει βουλιάξει – αίσχος! – από τις
καθιζήσεις, την αξίζουν αυτή, τουλάχιστον, την «αμοιβή».