«O θάνατός σου, η ζωή μου »

Σε ένα εγκαταλελειμμένο κτίριο, πλάι σε ένα λασπωμένο μονοπάτι πνιγμένο στα
σκουπίδια, η Ράχελ Βέσε, μόλις 15 ετών, παίζει με την κούκλα της και
παρακολουθεί νευρικά τον 28χρονο άνδρα, που συστήνεται ως ο «φίλος» και
κηδεμόνας της, να καπνίζει μαριχουάνα.

Δεν πρόκειται για ιστορία αγάπης σε καιρό πολέμου. H Ράχελ, σκυθρωπή,
σιγοψιθυρίζει ότι δεν της αρέσει αλλά δεν θέλει να εξηγήσει γιατί. H Ράχελ
στρατολογήθηκε πριν από δύο μήνες, λίγες ημέρες αφότου βιάστηκε η μητέρα της.
«Πονούσα τόσο πολύ… Εξάλλου, τι άλλο θα μπορούσα να κάνω στη ζωή μου; Πρέπει
να πολεμήσω τον εχθρό και χρειάζομαι όπλο».

Στα 14 της χρόνια, η νεαρή αυτή Λιβεριανή που φοβάται να δώσει το όνομα της, βιάστηκε από κυβερνητικούς στρατιώτες που σκότωσαν την αδελφή της. Δεξιά, H 15χρονη Ράχελ Βέσε παίζει με την κούκλα της. Λίγο αργότερα, φορά το καλάσνικοφ στην πλάτη και ετοιμάζεται για μάχη

Βαριά τραύματα. Με τις συγκρούσεις που μαστίζουν τη Λιβερία εδώ και 14
χρόνια, οι βιασμοί είναι τόσο συνηθισμένο γεγονός όσο και οι τραυματισμοί από
ριπές πολυβόλων. Νεαρές γυναίκες, αποστερημένες της αξιοπρέπειάς τους και
αναγκασμένες να εγκαταλείψουν τις εστίες τους, αποφάσισαν να πάρουν τα όπλα
και έγιναν μέλη κυβερνητικών ή αντάρτικων δυνάμεων, για να εκδικηθούν τον
θάνατο ή τον βιασμό συγγενών τους ή απλώς για να υπερασπιστούν τον εαυτό τους.
Ωστόσο, πολλές κοπέλες μόλις κατατάχθηκαν ανακάλυψαν ότι εξακολουθούσαν να
βιάζονται από τους διοικητές ή και τους συστρατιώτες τους και εξέφρασαν την
επιθυμία να επιστρέψουν στα σπίτια τους μετά την πρόσφατη υπογραφή της
ειρηνευτικής συμφωνίας. Διατάχθηκαν όμως να παραμείνουν. Σύμφωνα με έναν
Λιβεριανό ψυχολόγο, ο πληθυσμός της χώρας έχει υποστεί βαριά τραύματα. Οι
κοπέλες αυτές δεν μπορούν να επιστρέψουν σπίτια τους, θεωρούνται
στιγματισμένες. Υπολογίζεται ότι μία στις έξι γυναίκες έχει βιαστεί κατά τη
διάρκεια των τελευταίων συγκρούσεων το καλοκαίρι γύρω από την πρωτεύουσα
Μονρόβια.

Σύμφωνα με την Ένωση Νομικών Γυναικών στη Λιβερία, οι βιασμοί – που αποτελούν
κοινή πρακτική στη Λιβερία – αποδίδονται στον μεγάλο αριθμό μεθυσμένων ανδρών
που περιπλανώνται ένοπλοι στην επαρχία της χώρας. H Ένωση Νομικών Γυναικών
είναι ένας οργανισμός που ιδρύθηκε εδώ και αρκετά χρόνια για τη δικαστική
δίωξη των ολοένα και αυξανόμενων περιπτώσεων βιασμών. Ωστόσο, μόνο μία υπόθεση
έφτασε τα δικαστήρια και ο δράστης που φυλακίστηκε κυκλοφορεί σήμερα πάλι
ελεύθερος, καθώς απέδρασε μαζί με πολλούς άλλους κρατούμενους κατά τη διάρκεια
του πολέμου.

Ψυχολόγος παρηγορεί γυναίκα που είδε τη 10χρονη κόρη της να βιάζεται και να δολοφονείται

Το δράμα. H Ράχελ καθισμένη σε ένα στρώμα παίζει με την κούκλα της και
της λείπει η μητέρα της, που τώρα ζει σε έναν καταυλισμό νοτιοδυτικά της
Μονρόβια. H μητέρα της δεν ξέρει γράμματα και γι’ αυτό ήθελε η κόρη της να
γίνει δασκάλα ή νοσοκόμα, αλλά η Ράχελ – που αρχικά πήγαινε στο εκκλησιαστικό
σχολείο, ίσως το μόνο εκπαιδευτικό σύστημα που λειτουργεί στη χώρα –
αναγκάστηκε να τα παρατήσει όταν άρχισαν οι διαμάχες, καθώς αναγκάζονταν να
μετακινούνται συνεχώς. Όταν τελικά επέστρεψαν στη Μονρόβια βρήκαν καταφύγιο σε
έναν καταυλισμό, όπου ένα βράδυ η μητέρα της βιάστηκε στα αποχωρητήρια. Δύο
ημέρες αργότερα ένας τοπικός αρχηγός των ανταρτών της πρότεινε να καταταγεί
στο πυροβολικό γυναικών κομάντος, τμήμα του LURD (Ένωση Λιβεριανών για τη
Συμφιλίωση). Το LURD αποτελεί τη μεγαλύτερη από τις δύο ομάδες ανταρτών που
πολέμησαν τις δυνάμεις του πρώην προέδρου Τσαρλς Τέιλορ και ισχυρίζεται ότι
αριθμεί 1.000 γυναίκες-μέλη.

H Ράχελ θυμάται ότι αισθάνθηκε θυμωμένη, ντροπιασμένη, αγανακτισμένη, θλιμμένη
και βρισκόταν σίγουρα σε απόγνωση. Τελικά δέχθηκε. Της προκαλεί απέχθεια η
ιδιότητα του στρατιώτη. Συμμετείχε όμως ενεργά σε μια διαμάχη, όπου σκοτώθηκαν
εκατοντάδες άνθρωποι. Δεν της αρέσει να σκέφτεται ότι σκότωσε κόσμο. Αλλά εάν
δεν σκοτώσεις σε σκοτώνουν. Δεν ήταν κακή απόφαση να καταταγεί, τελικά.
Εξασφάλισε κρέας και ρύζι καθημερινά. Δεν τα βρίσκεις εύκολα αυτά. Δεν είναι
βέβαια ευχάριστο να ζεις ανάμεσα σε τόσους άνδρες. Τώρα πια θέλει να
επιστρέψει σπίτι της. Αλλά, δυστυχώς, πρέπει να μείνει λίγο ακόμη…