Δρόμοι

Κάτι υπάρχει…

… στον «αέρα» και αυτό το κάτι μοιάζει να μας θέλει όλους πεθαμένους. Ο
τελευταίος άνθρωπος που έχει απομείνει στη Γη ξεφεύγει την τελευταία στιγμή
από θηριώδη μεταλλαγμένα γουρούνια, ύστερα από γενετικό ολοκαύτωμα. Ένας
μοναχικός ανθρωπολόγος αναζητάει χαμένα ανθρωποειδή, την ώρα που το δικό του
είδος – δηλαδή το δικό μας – αρχίζει να πεθαίνει. Δεινόσαυροι μετατρέπουν τη
Γη σε ένα απέραντο νεκροταφείο για ένα λιγότερο προσαρμοσμένο είδος, τον homo
sapiens. H πρόσφατη σοδειά από μυθιστορήματα και ταινίες στην τηλεόραση είναι
γεμάτη καταστροφή. Ακόμη και πανούκλα, που αν δεν μπορούμε να τη βρούμε στη
σύγχρονη εποχή, ανατρέχουμε στον «μαύρο θάνατο» που έπληξε το Λονδίνο πριν από
τρεις αιώνες.

Οι αλλεργικοί…

… σε αυτές τις «προειδοποιήσεις», καθώς υποβάλλονται σε αυτό το σύγχρονο
μαρτύριο της δυσοίωνης μελλοντολογίας, σίγουρα θα προτιμούσαν να πάρει τέλος η
ζωή τους μια ώρα αρχύτερα, ώστε να γλιτώσουν επιτέλους από αυτή τη φοβική
μορφή τέχνης. Γιατί οι διέξοδοι που δίνει είναι δύο, η μία χειρότερη από την
άλλη: είτε ένα κλείσιμο σε έναν μοναχικό εαυτό είτε ένα άνοιγμα σε μια
αρπακτική απληστία. Τόσο στις σελίδες των βιβλίων όσο και στη μικρή ή τη
μεγάλη οθόνη, παράφρονες μετατρέπουν την αυλή μας σε σκοπευτήριο με ζωντανούς
στόχους, τα σχολεία μας σε φυλακές όπου κρατούν ομήρους, τους δρόμους μας σε
μεσαιωνικά κοιμητήρια που μέσα στα μνήματά τους βλέπουμε τη σορό μας. Κάτι δεν
πάει καλά με αυτή την τέχνη, από τότε που άρχισε να μην ξεχωρίζει πια από τα
καθημερινά πρωτοσέλιδα. Ο σημερινός θηρευτής είναι η αυριανή λεία, σε μια
γενικευμένη τρομολαγνεία.

Ποια είναι…

… άραγε η αιτία γι’ αυτή την ξαφνική επιδημία της καταστροφολογίας; Στην
εφημερίδα «Σαν Φρανσίσκο Κρόνικλ», ο συγγραφέας Άνταμ Τζόνσον έχει μια
εξήγηση. Παρά τη σχετική εσχατολογική φιλολογία, το τέλος της χιλιετίας
φαίνεται πως μάλλον μας απογοήτευσε. Ακόμη και τον ιό των κομπιούτερ Y2K, που
υποσχόταν να καταστρέψει τα πάντα στο πέρασμά του, τον ζήσαμε σαν ένα
επιπόλαιο «κρυολόγημα». Οπότε τι απομένει σε όσους επιμένουν σαδιστικά να
παίζουν με την ανθρώπινη αβεβαιότητα; Πως ίσως όχι αυτά που πέρασαν, αλλά αυτά
που βρίσκονται μπροστά μας θα είναι τα χειρότερα. Αν δηλαδή το τέλος του
κόσμου δεν ήρθε στο τέλος της προηγούμενης χιλιετίας, όπως προέβλεπαν τόσοι
και τόσοι, μπορούν πάντα να «ελπίζουν» στην αρχή της νέας. Ο Αρμαγεδδών
αναφέρεται μόνο μια φορά στην Αγία Γραφή, αλλά εμείς τον επικαλούμαστε χίλιες
μία, σαν να βιαζόμαστε να φέρουμε τη συντέλεια σε έναν κόσμο που μέσα του
δυσκολευόμαστε να βολευτούμε..

Στην πληκτική…

… ζωή μας, όχι μονάχα γαργαλιόμαστε για να γελάσουμε, μα και καμωνόμαστε πως
τρομάζουμε με την ίδια μας τη φάτσα στον καθρέφτη, αναζητώντας μάταια την
ανατριχίλα μιας γνήσιας συγκίνησης.