«ΠΛEKTANH ΠPAKTOPΩN»

Αλέξανδρος Γιωτόπουλος

Σε πλεκτάνη των βρετανικών και αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών, βασισμένη σε
«ψευδοστοιχεία», αποδίδει ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος την… ανάδειξή του σε
αρχηγό της 17N, με της οποίας τη δράση δηλώνει ότι διαφωνεί, χωρίς να φείδεται
χαρακτηρισμών για τους συγκατηγορουμένους του που αναγνωρίζουν τον «Λάμπρο»
στο πρόσωπό του.

Ο φερόμενος ως αρχηγός της 17N απολογήθηκε χθες διαβάζοντας ένα πολυσέλιδο
χειρόγραφο, ενώ στη συνέχεια αρνήθηκε να απαντήσει στις ερωτήσεις του
εισαγγελέα της έδρας κ. Χρ. Λάμπρου και των συνηγόρων πολιτικής αγωγής, έναντι
των οποίων τήρησε στάση άκρως προσβλητική. Εκ διαμέτρου αντίθετη ήταν η
συμπεριφορά που επέδειξε στον πρόεδρο και τα μέλη του δικαστηρίου, καθώς και
στον αναπληρωτή εισαγγελέα κ. B. Μαρκή, απαντώντας ψύχραιμα σε όλες τις
ερωτήσεις που του υπέβαλαν, αν και κάποιες από αυτές φάνηκε ότι τον έκαναν να
νιώσει άβολα. Πολλές φορές, ωστόσο, επικαλέστηκε απώλεια μνήμης προκειμένου να
αποφύγει ενδεχόμενο σκόπελο, καθώς, όπως έγινε αντιληπτό, βρισκόταν διαρκώς
υπό το κράτος αυτής της αγωνίας.

Ο Αλ. Γιωτόπουλος δεν παρεξέκκλινε καθόλου από την αρχική στάση της άρνησης
όλων των κατηγοριών, με τη διαφορά ότι – σε αντίθεση με τους
συγκατηγορουμένους του που επέλεξαν αυτή την τακτική – επιχείρησε να
αντικρούσει ένα προς ένα τα επιβαρυντικά στοιχεία, χρησιμοποιώντας άλλοθι
όπως: «Στην επίθεση κατά του Σόντερς ήμουν στο IKA με τη σύντροφό μου», «Στην
επίθεση κατά του Μομφερράτου ήμουν στα Ζαγοροχώρια» και άλλα παρόμοια, που
όμως έδωσαν έρεισμα σε ερωτήσεις μάλλον δυσάρεστες για τον ίδιο.

Αντιστασιακή δράση

Το μεγαλύτερο μέρος της γραπτής του απολογίας κατέλαβε η αντιστασιακή του
δράση την περίοδο της δικατατορίας, εξαιτίας της οποίας – σύμφωνα με τους
ισχυρισμούς του – βρίσκεται τώρα στο εδώλιο του κατηγορουμένου. Ο Αλ.
Γιωτόπουλος επεφύλαξε για τον εαυτό του τον χαρακτηρισμό τού ενός εκ των
ολίγων αντιστασιακών της χούντας που δεν εξαργύρωσε στη συνέχεια τη δράση του.
Ο άθλος του – όπως είπε – να παραμείνει ασύλληπτος αποδείχθηκε τελικά
μοιραίος, γιατί δεν έγινε γνωστός όπως οι άλλοι οι οποίοι συνελήφθησαν,
βασανίστηκαν, δικάστηκαν και έτυχαν έτσι πολιτικής προστασίας.

Την περίοδο της δικτατορίας και ιδιαίτερα μετά την τοποθέτηση εκρηκτικού
μηχανισμού στην αμερικανική πρεσβεία το 1972, ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος ήταν –
όπως ο ίδιος διατείνεται – ο υπ’ αριθμόν ένα καταζητούμενος. Για τον λόγο αυτό
άλλαξε το όνομά του, αραίωσε τις εμφανίσεις του στα στέκια του Παρισιού όπου
σύχναζε προηγουμένως και έζησε έως την ημέρα της σύλληψής του ως Μιχάλης
Οικονόμου.

Το ψευδώνυμο

Στο θέμα του ψευδωνύμου, εξαιτίας του οποίου ο Αλ. Γιωτόπουλος δεν ήταν
καταγεγραμμένος σε καμιά επίσημη αρχή, στάθηκε ιδιαίτερα το δικαστήριο. H
εξήγηση που έδωσε ο κατηγορούμενος ήταν ότι η μακροχρόνια χρήση (είχε γίνει
γνωστός πλέον ως Μιχάλης Οικονόμου) δεν του επέτρεπε να το καταργήσει.

Όσον αφορά την πνευματική του υπεροχή έναντι των συγκατηγορουμένων του ο
φερόμενος ως αρχηγός της οργάνωσης την αρνείται. «Υπάρχουν άλλοι πιο
μορφωμένοι από μένα, με πτυχία. Εγώ δεν έχω πτυχίο, μόνο δύο γλώσσες ξέρω».
Για να προσθέσει στη συνέχεια – απαντώντας σε σχετική ερώτηση – ότι θα
μπορούσαν πολλοί από εκείνους που κάθονται στο εδώλιο να γράφουν τις
προκηρύξεις της 17N. Άλλωστε, ο Αλ. Γιωτόπουλος δεν επέδειξε ιδιαίτερη προσοχή
στην κάλυψη των άλλων, τους οποίους – όπως ισχυρίστηκε – γνώρισε μετά τη
σύλληψή του. «Δεν ήμουν ούτε καν απλό μέλος της 17N», αναφώνησε, κατηγορώντας
όσους τον αναγνωρίζουν ως συνεργάτες των Αρχών.

Στην κατηγορία των αντισυστημικών – όπου κατατάσσει τον εαυτό του – ο Αλ.
Γιωτόπουλος συμπεριλαμβάνει και τους Γιάννη Σερίφη και Θεολόγο Ψαραδέλλη, που
εκτιμά ότι διώκονται τώρα για την αντιεξουσιαστική τους δράση. Πάντως, εκτός
από τη γνωστή θέση του περί της σκευωρίας που έχουν στήσει οι μυστικές
υπηρεσίες (όχι οι ελληνικές) με κατασκευασμένα αποτυπώματα και απομίμηση του
γραφικού του χαρακτήρα, προκειμένου να στοιχειοθετηθεί η κατηγορία, ο
κατηγορούμενος επιμένει πως η 17N δεν είχε αρχηγό.

Κατηγόρησε ως συνεργάτες των αρχών Τσελέντη και Κονδύλη

Αρνούμενος τα πάντα ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος, ο οποίος διαφωνεί μεν με
τη δράση της 17N αλλά δεν την καταδικάζει, δεν διστάζει να κατονομάσει ως
συνεργάτες των αρχών τούς συγκατηγορουμένους του που δηλώνουν ότι τον γνώριζαν
ως «Λάμπρο».

N. Ζαΐρης: Στις απολογίες σας έχετε πει ότι δεν γνωρίζετε και
δεν έχετε δει κανέναν ποτέ.

A. Γιωτόπουλος: Μια μεγάλη μερίδα αυτών που είχαν συλληφθεί –
αφού τα μίντια με είχαν παρουσιάσει ως αρχηγό – πιέστηκε και είπε ότι με
γνώριζε.

N. Ζαΐρης: Ο Τσελέντης αναγνώρισε δύο ηγετικά πρόσωπα. Το ένα
αναφέρεται σε σας.

A. Γιωτόπουλος: Ψεύδεται. Τα λέει για να μπει στις ευεργετικές
διατάξεις.

N. Ζαΐρης: Και τα ψευδώνυμα που σας απέδωσε;

A. Γιωτόπουλος: Δεν έχω να πω τίποτε. Ούτε «Πέτρος», ούτε
«Λάμπρος» ήμουν.

N. Ζαΐρης: Ο Τσελέντης έχει πει ότι υπεύθυνοι των πυρήνων ήταν ο
Γιωτόπουλος και ο Κουφοντίνας.

A. Γιωτόπουλος: Είναι ψεύδος.

N. Ζαΐρης: Έχετε πει ότι στις 22.2.1985 ήσασταν στα Ζαγοροχώρια,
ενώ ο Τσελέντης λέει ότι συναντηθήκατε μία ημέρα πριν.

A. Γιωτόπουλος: Είναι ψέματα.

N. Ζαΐρης: Έχετε δει το χειρόγραφο της προκήρυξης για τον Δ.
Αγγελόπουλο; Ο Τσελέντης λέει ότι τους τη φέρατε εσείς.

A. Γιωτόπουλος: Λέει ψέματα.

N. Ζαΐρης: Στην ανακρίτρια λέτε ότι οι καταθέσεις
συγκατηγορουμένων σας είναι προϊόντα συναλλαγής. Ισχύει αυτό και για τον
Κονδύλη;

A. Γιωτόπουλος: Το πιστεύω. Είναι πασιφανές.

N. Ζαΐρης: Ο Κονδύλης έχει πει ότι δεν θέλει μέτρα επιείκειας.

A. Γιωτόπουλος: Τού έχουν πει να μην πάρει τίποτε πίσω και αυτό κάνει.

«Έπρεπε να πληρωθεί η θέση του αρχηγού – επέλεξαν εμένα»

H στιγμή της έκρηξης της βόμβας στα χέρια του Σάββα Ξηρού υπήρξε
καθοριστική για τον Αλέξανδρο Γιωτόπουλο, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του. H
17N είχε συλληφθεί και η θέση τού αρχηγού ήταν κενή.

«Έπρεπε να πληρωθεί. Επέλεξαν εμένα. Όσοι κατά καιρούς θεωρήθηκαν ύποπτοι ως
αρχηγοί τής 17N είχαν ένα συγκεκριμένο προφίλ. Ο Γιωτόπουλος διέθετε επιπλέον
την ιστορία του πατέρα του, είχε εξαφανιστεί για χρόνια και, αυτοί που με
παρακολουθούσαν τόσο καιρό, ήταν εύκολο να έχουν από πριν αποτυπώματά μου και
τον γραφικό μου χαρακτήρα». Αυτή την εξήγηση δίνει για το κατηγορητήριο που
του αποδίδεται, το οποίο στηρίζεται – όπως λέει – «σε ψευδοστοιχεία που
καταρρέουν, με αποτέλεσμα να αντικαθίσταται η ποιότητα με την ποσότητα».

Άλλωστε «αν ο Γιωτόπουλος ήταν αρχηγός, θα έπρεπε να λαμβάνει μέρος και στις
επιθέσεις και μάλιστα στην πρώτη γραμμή, πυροβολώντας», επιχειρηματολογεί ο
κατηγορούμενος προκειμένου να αποδείξει ότι η κατηγορία του ηθικού αυτουργού
δεν τεκμηριώνεται. «Ένας άνθρωπος χωρίς καμιά συμμετοχή σε επιθέσεις, δεν
εμπνέει τους υπολοίπους και δεν μπορεί να τους διατάζει, ούτε να συντάσσει
προκηρύξεις, γιατί είναι καταφανέστατα υποδεέστερος. Ο Κουφοντίνας, που
χαρακτηρίστηκε χαρισματική προσωπικότητα, δεν θα δεχόταν ποτέ εντολές από
κανέναν. Όσα κατατέθηκαν στο δικαστήριο διαψεύδουν την ύπαρξη ηθικού αυτουργού».

Συντονισμός: Σίλα Αλεξίου – Ρεπορτάζ: Μίνα Μουστάκα, Διονύσης Νασόπουλος

Εικονογράφηση: Σπύρος Ορνεράκης