Άνθρακες ο «Aρχηγός»

Για τον Αλ. Γιωτόπουλου ισχύει, παρά τις αυξημένες προσδοκίες,
ό,τι και για κάθε άλλο συγκατηγορούμενό του: η όποια αξιοπιστία της
απολογίας του αναδεικνύεται μέσα από το δοκιμαστήριο της λογικής και της
αποδεικτικής δύναμης των επιχειρημάτων. Ας τα δούμε ένα ένα:

1. Ισχυρίστηκε πως όσοι βρίσκονται κατηγορούμενοι σε αυτή τη δίκη
«πληρώνουν» το ότι δεν ήταν ενταγμένοι σε επίσημους πολιτικούς φορείς. «Ξεχνά»
ότι η 17N δεν διέπραξε απλώς εγκλήματα γνώμης και ότι η Πολιτεία δεν κυνήγησε
όλους τους «μη ενταγμένους», αλλά εκείνους για τους οποίους συγκέντρωσε
στοιχεία ότι, με αφορμή τις ιδέες τους, παραβίασαν το δίκαιο και την κοινωνική
γαλήνη.

2. Δεν συμφωνεί με τις ενέργειες της 17N, αλλά και δεν τις καταδικάζει.
H στάση αυτή είναι αδύνατη: είτε ξεκινά κανείς από τη θέση ότι η ανατροπή του
συστήματος μέσω της ένοπλης πάλης συνιστά μια θεμιτή «πολιτική» επιλογή, στον
βωμό της οποίας μοιραία θα υπάρξουν ανθρώπινα θύματα (άρα συμφωνεί με τον
σκοπό και το μέσον), είτε πρεσβεύει την άποψη ότι η αυτοδικία, το παιχνίδι με
την ανθρώπινη ζωή και η απόδοση «λαϊκής» δικαιοσύνης χωρίς λαϊκή νομιμοποίηση
συνιστούν έγκλημα απέναντι στο δίκαιο και την ηθική. Ενδιάμεση λύση δεν
υπάρχει, παρά μόνο ως προσπάθεια λείανσης της απογοήτευσης ορισμένων.

3. Κράτησε το ψεύτικο όνομα Μιχάλης Οικονόμου κυρίως γιατί φοβόταν ότι
θα είχε να υποστεί τις συνέπειες της αντιδικτατορικής δράσης του. Όμως η
αντιδικτατορική δράση, συμπεριλαμβανομένης της αντι-αμερικανικής, όχι μόνο δεν
διωκόταν μετά την πτώση της χούντας, αλλά, με σειρά ειδικών ρυθμίσεων, παρείχε
σειρά προνομίων.

4. Ήταν ο μόνος κατηγορούμενος το όνομα του οποίου δεν προέκυψε μετά
την έκρηξη στον Πειραιά, αλλά ήταν ήδη γνωστό στις Αρχές. Αυτό θα μπορούσε
απλώς να σημαίνει ότι οι έρευνες για τη 17N, που φυσικά ούτε αυτές άρχισαν με
την έκρηξη του 2001, είχαν οδηγήσει, βάσει στοιχείων, στο συγκεκριμένο
πρόσωπο. Και πάντως ο ισχυρισμός δεν αρκεί από μόνος του για να καταστήσει
ανίσχυρα τα όποια στοιχεία.

5. Οργανώσεις σαν τη 17N δεν έχουν «αρχηγούς». Ο προσδιορισμός αυτός
δεν έχει νομική αξία. Ο Αλ. Γιωτόπουλος κατηγορείται για συγκεκριμένες πράξεις
(ως φυσικός και ηθικός αυτουργός), που δεν επηρεάζονται από τον τρόπο
ιεραρχικής ή μη συγκρότησης της οργάνωσης. Όσο για τον «δεσπόζοντα» ρόλο του,
περί αυτού ομίλησαν πολλοί τέως σύντροφοί του, μεταμεληθέντες (Τσελέντης) και
μη (Χρ. Ξηρός), ενώ υπάρχουν και οι σχετιζόμενες με τις κατευθυντήριες
οδηγίες, τις προκηρύξεις και το Καταστατικό της οργάνωσης μαρτυρίες και
ευρήματα.

6. Τα αποτυπώματά του τοποθετήθηκαν στα κρησφύγετα για να τον
ενοχοποιήσουν. Πού τα βρήκαν οι Αρχές, αν ήταν άσχετος; Γιατί βρέθηκαν τόσο
πολλά, ενώ και λιγότερα θα αρκούσαν; Γιατί να «τοποθετηθούν» μόνο στις γιάφκες
και όχι, για παράδειγμα, επί όπλων της οργάνωσης, ώστε η απόδειξη να είναι πιο
βέβαιη;

7. Οι μάρτυρες που τον είδαν σε τόπους εγκλημάτων «κατασκευάστηκαν» για
να στηρίξουν την κατηγορία. Πώς αποδεικνύεται, ή έστω συνάγεται, το «στήσιμο»
και γιατί αφορά ορισμένες μόνο, βαρύτατα συμβολικές για την οργάνωση,
ενέργειες (Γουέλς, Περατικός); H κατηγορία, εξάλλου, δεν στηρίζεται
αποκλειστικά, ούτε καν κυρίως, σε αυτές τις μαρτυρίες, αλλά σε ένα ευρύ φάσμα
στοιχείων.

8. Όσα λέει ο Τσελέντης γι’ αυτόν αποδεικνύουν ότι δεν τον γνωρίζει.
Ψυχολογικής φύσης επιχείρημα, που δεν απαντά στα καταγγελλόμενα γεγονότα και
πράξεις. Εξάλλου, ο Τσελέντης δεν ήταν μόνος: ανοιχτά ή λιγότερο ανοιχτά
τουλάχιστον και επτά άλλοι συγκατηγορούμενοι ταύτισαν (στην προανάκριση ή στο
ακροατήριο) τον «Λάμπρο» με τον Γιωτόπουλο, στον οποίο και προσέδωσαν οιονεί
αρχηγικό ρόλο.

9. Είναι αθώος γιατί μόνο το 20% του ελληνικού λαού τον θεωρεί
«αρχηγό». Πότε έγινε το δημοψήφισμα και δεν το πήραμε είδηση; Κι από πότε η
Δικαιοσύνη στην Ελλάδα αποδίδεται διά βοής;

Τελικά, ο κατηγορούμενος ως «καθοδηγητής» της 17N έπεσε στην πιο ύπουλη παγίδα
που θα μπορούσε να στήσει στον εαυτό του: εάν μεν είχε μέσα στην οργάνωση τον
ρόλο που του αποδίδεται, τότε αποδεικνύεται ανάξιός του, καθώς και των
συντρόφων του· εάν είναι, όπως ισχυρίζεται, άσχετος με τις ενέργειες που του
καταλογίζονται, τότε θα πρέπει να θεωρεί τη χθεσινή απολογία του ως μεγάλη
χαμένη ευκαιρία.

Ο δικηγόρος Κώστας B. Μποτόπουλος είναι διδάκτωρ του Συνταγματικού Δικαίου.