[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Έχει αποκηρύξει τη 17N. Δεν γνωρίζει κανέναν από τους
συγκατηγορουμένους του. Δεν ξέρει γιατί τον συνέλαβαν. Βρίσκεται σε μόνιμο
πόλεμο με τον εισαγγελέα της έδρας και όποτε ερωτάται, με αφορμή ό,τι
προκύπτει εις βάρος του, παραπέμπει με σαρκασμό στους μάρτυρες που τον έχουν
αναγνωρίσει. Ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος, ο φερόμενος ως αρχηγός της 17N,
αρνείται… αρνείται… αρνείται… Από την τελευταία σειρά των εδωλίων (εκεί
τον τοποθέτησε το βούλευμα) παρακολουθεί τη διαδικασία με αδιάλειπτο
ενδιαφέρον και αγωνία. Κατορθώνει όμως να δίνει την εικόνα του απαθούς και
αδιάφορου. Καθισμένος χαλαρά, όπως βολεύεται και όχι όπως επιβάλλει ο…
δεκάλογος του καλού κατηγορουμένου – χωρίς ωστόσο να ξεπερνάει τα όρια της
ευπρέπειας – σηκώνει πάντα το χέρι του για να ζητήσει το λόγο και δεν τον
παίρνει αν δεν του τον δώσει ο πρόεδρος. Παιδί από σπίτι, δηλαδή. Χαϊδεμένο,
καλομαθημένο και τυχερό! H ζωή τού έδωσε απλόχερα ό,τι ήθελε, χωρίς να αξιώσει
ανταλλάγματα. Τα δύσκολα άρχισαν πριν από ένα χρόνο και κάτι. Κατά τους
ισχυρισμούς του, η σύλληψη στους Λειψούς – θεαματική όντως – ήταν η κατάληξη
μιας τριαντάχρονης καταδίωξης για λόγους εντελώς άσχετους με τη 17N. Για μια
βόμβα στο υπόγειο της αμερικανικής πρεσβείας, μεσούσης της δικτατορίας. Από
τότε τού τη φύλαγαν, λέει, χωρίς βεβαίως να τον ενοχλούν. Επειδή όμως ήθελαν
οι αρχές και έναν αρχηγό της 17N, είδαν ότι ταίριαζε στις προδιαγραφές τους
και το συνδύασαν. Αύριο, ή και σήμερα, ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος θα εγερθεί για
να απολογηθεί. Αν επαναλάβει όσα αποσπασματικά έχει πει στη διάρκεια της δίκης
– τα οποία συμπυκνώνονται στα προαναφερθέντα – η ιστορία θα τον ξεχάσει πολύ
γρήγορα. Κάποιοι – λίγοι – στοιχηματίζουν στη μεθοδικότητά του. Επιμένουν πως
ο ήρεμος κύριος που αφήνει να φανεί πως περιμένει στωικά να τελειώσει το κακό
όνειρο και να πάει σπίτι του, θα δικαιώσει τους άλλοτε συντρόφους του που μόνο
καλά λόγια έχουν πει γι’ αυτόν. Και θα κάνει την έκπληξη. Οι πολλοί διαφωνούν.
Και ο Κουφοντίνας συγκρατείται με το ζόρι. «E, όχι και αρχηγός», θέλει να
φωνάξει…