Ξανά μέσα στο παιχνίδι

«Ο πρόεδρος Γιάσερ Αραφάτ καλεί όλες τις παλαιστινιακές οργανώσεις να
επαναβεβαιώσουν τη δέσμευσή τους στην εκεχειρία, ώστε να δώσουν μία ευκαιρία
στις διεθνείς ειρηνευτικές προσπάθειες για την εφαρμογή του “οδικού χάρτη”, με
τον οποίο η ισραηλινή κυβέρνηση αρνείται να συμμορφωθεί».

Γιάσερ Αραφάτ. Ο Λευκός Οίκος τον έχει θέσει ξανά «εντός παιχνιδιού»

Ήταν η πρώτη δημόσια παρέμβαση του Αραφάτ για την αποκατάσταση της ηρεμίας
έπειτα από μία εβδομάδα κλιμακούμενης βίας και την κατάρρευση της εκεχειρίας
που είχαν κηρύξει μονομερώς οι παλαιστινιακές εξτρεμιστικές οργανώσεις στις 29
Ιουνίου. Σε συνέντευξη που παραχώρησε στο Πρακτορείο Reuters, ωστόσο, ο
Παλαιστίνιος ηγέτης ξεκαθάρισε πως είναι μεν πρόθυμος να εφαρμόσει «τον νόμο
εναντίον των μαχητών», με την προϋπόθεση όμως πως το Ισραήλ θα σταματήσει τις
επιθέσεις: «Δεν είμαι πρόθυμος να πυροδοτήσω έναν παλαιστινιακό εμφύλιο
πόλεμο».

Οι αναλυτές

Το Ισραήλ έσπευσε να απορρίψει την έκκληση του Αραφάτ ως «προπαγάνδα» και
τόνισε πως θα συνεχίσει τις επιθέσεις εναντίον των μαχητών έως ότου η
Παλαιστινιακή Αρχή διαλύσει τις οργανώσεις τους. Ένα ανώτερο στέλεχος της
Χαμάς, ο Αμπντέλ Αζίζ αλ-Ραντίσι, δήλωσε αναφερόμενος στην έκκληση του Αραφάτ
πως «οποιοδήποτε κάλεσμα εναντίον των κινημάτων της αντίστασης είναι ένα πολύ
επικίνδυνο κάλεσμα». Οι ΗΠΑ περιορίστηκαν να επαναλάβουν πως ο Αραφάτ πρέπει
να εκχωρήσει τον πλήρη έλεγχο των δυνάμεων ασφαλείας στον Παλαιστίνιο
πρωθυπουργό Μαχμούντ Αμπάς. Και οι αναλυτές πάσχιζαν να καταλάβουν τι κρύβεται
πίσω από την κίνηση του Παλαιστίνιου προέδρου. Είναι ειλικρινής, συνεπεία των
αμερικανικών πιέσεων αλλά και του προσωπικού του αισθήματος ευθύνης; Ή είναι
μια ακόμα προσπάθεια του Αραφάτ να αποδείξει στις ΗΠΑ και το Ισραήλ «πως αυτός
και μόνο κινεί τα νήματα» – όπως δήλωσε χαρακτηριστικά ο Παλαιστίνιος
πολιτικός αναλυτής Μαχντί Χαντί; Όπως και να έχουν τα πράγματα, γεγονός
παραμένει πως έπειτα από μήνες περιφρόνησης, ο Λευκός Οίκος έχει θέσει ξανά
τον Αραφάτ «εντός παιχνιδιού». Σύμφωνα μάλιστα με έναν Ευρωπαίο διπλωμάτη, ο
Κόλιν Πάουελ ζήτησε την περασμένη εβδομάδα από τον επικεφαλής της ευρωπαϊκής
διπλωματίας, Χαβιέρ Σολάνα, να ασκήσει πιέσεις στον Αραφάτ προκειμένου να
τερματιστεί η αιματοχυσία. Ο Σολάνα είχε πράγματι μια μακρά τηλεφωνική
συνομιλία με τον Παλαιστίνιο πρόεδρο. Και η E.E. φέρεται αποφασισμένη να
αναμειχθεί εκ νέου ενεργά στην ειρηνευτική διαδικασία. «Από τη σύνοδο της
Άκαμπα και μετά», δήλωσε ο Ευρωπαίος διπλωμάτης, «το κουαρτέτο διαδραμάτιζε
δευτερεύοντα ρόλο αφήνοντας τον πρώτο στις ΗΠΑ. Είναι ώρα να δώσουμε ξανά μια
θετική ώθηση στη διαδικασία». Εξ ου και το ταξίδι που προγραμματίζει στη Μέση
Ανατολή ο Σολάνα την ερχόμενη Παρασκευή.

Στο μεταξύ, η κατάσταση παραμένει έκρυθμη. Και ο Αμπάς δίνει μια ολοένα και
πιο δύσκολη μάχη για την πολιτική του επιβίωση. Χθες αργά, πάντως, ο Λευκός
Οίκος απέρριψε την έκκληση του Αραφάτ και διά στόματος της εκπροσώπου Κλερ
Μπουκάν, δήλωσε ότι οι ειρηνευτικές προσπάθειες πρέπει να επικεντρωθούν στη
διάλυση των «τρομοκρατικών δικτύων». H Μπουκάν χαρακτήρισε μάλιστα, για μία
ακόμα φορά, τον Αραφάτ , εμπόδιο στην ειρήνη.

Φεύγουν από τη Γη της Επαγγελίας

Ο φόβος των παλαιστινιακών επιθέσεων, η ελπίδα της ειρήνευσης που
διαψεύδεται, αλλά και ο σταθερά επιβραδυνόμενος ρυθμός της ισραηλινής
οικονομίας, κάνουν ολοένα και περισσότερους Ισραηλινούς να εγκαταλείπουν τη Γη
της Επαγγελίας σε αναζήτηση ενός ασφαλέστερου τόπου κατοικίας. Είναι δύσκολο
να εκτιμήσει κανείς το ακριβές μέγεθος της εξόδου: πολλοί από τους νεαρούς
μετανάστες είναι έφεδροι στρατιώτες και το ισραηλινό υπουργείο Άμυνας θεωρεί
όλες τις σχετικές στατιστικές κρατικά μυστικά. Εκτιμάται, ωστόσο, πως από την
αρχή της δεύτερης ιντιφάντα, πριν από τρία χρόνια, περισσότεροι από 100.000
Ισραηλινοί έχουν εγκατασταθεί στη Βόρεια Αμερική – οι 10.000 από αυτούς στο
Τορόντο. Και χιλιάδες ακόμη έχουν επιστρέψει στις ευρωπαϊκές τους ρίζες, συχνά
σε χώρες από όπου είχαν διαφύγει οι πρόγονοί τους πριν και μετά τον B’
Παγκόσμιο Πόλεμο. Μόνο στη Γερμανία, το 2001, ζήτησαν την υπηκοότητα 2.000
Ισραηλινοί. «Αγαπώ τη χώρα μου», λέει στους βρετανικούς «Τάιμς» ένας από
αυτούς. «Και ζω με την ελπίδα πως μια ημέρα θα είναι ένας τόπος όπου θα θέλω
να ζήσω ξανά».