ΣE ΠPΩTO ENIKO H χαμένη απόδειξη του καλοκαιριού

Το δείπνο ήταν θαυμάσιο. Το φαγητό προσεγμένο και το σέρβις εξαιρετικό. Όλα
ήταν όπως θα έπρεπε να είναι. Κάποια στιγμή ζητήθηκε και ο λογαριασμός. Ο
σερβιτόρος… πλησίασε στο αυτί του καλού μου φίλου που έζησε χρόνια στην
Αυστραλία κι επέστρεψε στην Ελλάδα – μεταφέροντας εδώ και τις δουλειές του –
και του… ψιθύρισε κάτι. Εκείνος έκπληκτος γύρισε προς το μέρος μου, μη
πιστεύοντας προφανώς αυτό που άκουσε, κι έβαλε τα γέλια λέγοντας «πρώτη φορά
μου ζητούν με τέτοιο τρόπο το… λογαριασμό».

Το έργο το ξαναείδα φέτος το καλοκαίρι στις διακοπές. Ιδιαίτερα στα δημοφιλή
καφέ-μπαράκια, ξέρετε τώρα αυτά των νησιών. Πρωινά, χυμοί, τέλειες ομελέτες,
γιαούρτι με φρούτα και παγωτά. Στα στέκια που η παρέα μαζεύεται για χαλαρά
πρωινά, ή απογευματινά μετά το κολύμπι και πριν από την βραδινή βόλτα.

Κάθε φορά που ζητούσες το λογαριασμό να ‘σου και μια βαρύγδουπη προφορική
ανακοίνωση. «Δύο φρέντο και ένα τοστ και μια φρουτοσαλάτα, δεκαεννιάμισι
ευρώ».

Την πρώτη φορά είπαμε να μην ασχοληθούμε. Τη δεύτερη όμως ξύπνησε κάτι μέσα
μας. «Τι είναι αυτό; Προφορικά;». Τότε ο άλλος ρωτάει αυτόματα: «A! Θέλετε
απόδειξη;». Και συνήθως εξαφανίζεται στην κουζίνα, μετά ξαναβγαίνει, μετά
σερβίρει άλλο τραπέζι, κι άλλο, κι άλλο, και ύστερα από κανένα τέταρτο φέρνει
το μαγικό χαρτάκι.

Σε μια άλλη περίπτωση – γιατί πλέον βάζαμε στοιχήματα για την αντιμετώπιση από
μαγαζί σε μαγαζί και στο τέλος αισθανόμασταν κάτι σαν εθελοντές του… ΣΔΟΕ –
τόλμησα να ρωτήσω το κορίτσι που σερβίριζε. «Μα, γιατί δεν κόβετε
αποδείξεις;».

Και η απάντηση ήρθε αποστομωτική σε δύο δόσεις. Πρώτα ένα «βεβαίως κόβουμε,
αλλά τις κρατάμε μέσα». Στο δεύτερο ερώτημα, «ωραία δεν τη φέρνετε σιγά σιγά
να πάμε και στη θάλασσα;», υπήρξε αλλαγή γραμμής (και το τελικό χτύπημα):
«Ειδικά σήμερα η κοπέλα που έχουμε για να χτυπάει τις αποδείξεις δεν έχει
έρθει ακόμα».