Άπλωσε το χέρι του σε όλους

H Αργυρώ Ασημάκη είχε για 33 χρόνια το περίπτερο στην οδό 3ης Σεπτεμβρίου,
στον αριθμό 30. Αλλά τόσο κόσμο, τόσες κάμερες και τόσους δημοσιογράφους δεν
είχε ξαναδεί, όσο εκείνο το μεσημέρι της 16ης Φεβρουαρίου του 1995.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε πει σε στενό συνεργάτη του: «Ο Στεφανόπουλος δεν θα συγκρουσθεί με την Ιστορία – και το σημαντικότερο: είναι ακλόνητα έντιμος…»

Τα γραφεία της ΔΗΑΝΑ (Δημοκρατική Ανανέωση), της πολιτικής παράταξης που είχε
ιδρύσει ο Κωστής Στεφανόπουλος φεύγοντας πριν από μία δεκαετία από τη N.Δ.,
για πρώτη φορά είχαν «πλημμυρήσει» εκείνη την ημέρα με τόσο κόσμο, κι ας ήταν
το κόμμα εκτός Βουλής!

«Τι να σας πω», έλεγε και ξανάλεγε όταν τη ρωτούσαν. «Όλοι τον είχαν
ξεχάσει… Αλλά τώρα που το ΠΑΣΟΚ και η Πολιτική Άνοιξη τον πρότειναν για
Πρόεδρο της Δημοκρατίας πλάκωσαν όλοι. Εμείς πάντως χαρήκαμε με την ψυχή μας.
Είναι πολύ απλός, πολύ έντιμος και πολύ ωραίος κύριος».

Τι κατάφερε

Από τότε πέρασαν πάνω από οχτώ χρόνια. Ο κ. Στεφανόπουλος, ο Αχαιός πολιτικός
που πρωτοεκλέχτηκε βουλευτής το ’64 (με την EPE), βαδίζει στο τέλος του ένατου
χρόνου στο προεδρικό αξίωμα. Κι ενώ έχει μπροστά του περίπου ενάμιση χρόνο,
ορισμένοι βιάζονται – από τη N.Δ. και όχι μόνο… – να βρουν τον αντικαταστάτη
του στην προεδρική εκλογή του 2005. Ο ίδιος, όταν ερωτάται τι θα κάνει στη
συνέχεια της προεδρικής θητείας, σημειώνει πως θα πράξει ό,τι ακριβώς και στην
προηγούμενη: «Θα προσπαθώ να εκφράσω όλο τον Ελληνισμό, τα κόμματα, την αγωνία
και τις προσδοκίες του έθνους». Τα κατάφερε; Πόσο πέτυχε να βάλει – έστω με
ένα Σύνταγμα που δεν του δίνει ιδιαίτερες αρμοδιότητες – την προσωπική του
σφραγίδα στις εξελίξεις;

Ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο οποίος είχε καταλήξει στη σκέψη να τον προτείνει για
την Προεδρία – το ’95 -, είχε μια κουβέντα με στενό συνεργάτη του, πριν από
την ψηφοφορία της Βουλής, προδικάζοντας από τότε ό,τι θα επακολουθούσε.

«Ο Κωστής Στεφανόπουλος δεν ακούει φωνές από τα έγκατα της Ιστορίας Ευτυχώς!
Δεν θα συγκρουσθεί με αυτήν», είχε πει. «Το σημαντικότερο: Είναι ακλόνητα
έντιμος. Γι’ αυτό επελέγη». Ο συνεργάτης του Ανδρέα Παπανδρέου τού θύμισε «τις
προεδρίες Σαρτζετάκη και Καραμανλή». Και σχολίασε: «Ιδρώσαμε στην αναγνώριση
δικαστικών αποφάσεων. Και παραμένουμε έμφοβοι στην αναμονή του επόμενου
προεδρικού χρησμού. Ήλθε η ώρα μιας αλλαγής».

Τι πέτυχε μέχρι τώρα ο κ. Στεφανόπουλος; Φίλοι του σημειώνουν ότι «εκπροσώπησε
επάξια την Ελλάδα σε πολλές χώρες του εξωτερικού», ότι «ο απόδημος Ελληνισμός
αισθάνθηκε ζεστασιά όταν τον φιλοξένησε» και ότι «άνοιξε την αγκαλιά του στον
φτωχό χωρικό της Ηπείρου, με την ίδια απλότητα που το έκανε για τον
πρωθυπουργό και και τους αρχηγούς των κομμάτων».

Ο Αραπάκης

Για πρώτη φορά αρχηγός του ελληνικού κράτους πήγε στο χωριό Μπελογιάννης της Ουγγαρίας και στην Τασκένδη του Ουζμπεκιστάν και έσφιξε το χέρι παλιών ανταρτών του Δημοκρατικού Στρατού

Έκανε λάθη μέχρι σήμερα στη θητεία του; Αν και ο ίδιος παραδέχτηκε ότι η
γιορτή για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας στις 24 Ιουλίου δίνει πλέον την
εντύπωση κοσμικού γεγονότος, δίνοντας την αίσθηση ότι θα ήθελε να κάνει
αλλαγές, δεν απέφυγε να του «ξεφύγουν» ορισμένα ζητήματα. Στον τελευταίο
εορτασμό, αν και λησμονήθηκαν αντιστασιακοί – παλαιότερα είχαν εκφράσει την
πικρία τους ο Χαρίλαος Φλωράκης και ο Αναστάσιος Πεπονής -, προσκλήθηκε κι
ένας κορυφαίος της δικτατορίας: Στους κήπους του προεδρικού μεγάρου
εμφανίστηκε ο τελευταίος αρχηγός του Πολεμικού Ναυτικού, που τον είχε ορίσει η
χούντα του Ιωαννίδη, ο Πέτρος Αραπάκης, ένας από τους μοιραίους αξιωματικούς
για την τραγωδία της Κύπρου. Όταν το επισήμαναν – με πρωτοσέλιδο τίτλο η
εφημερίδα «Το Παρόν» και ο στρατηγός εν αποστρατεία Δημήτρης Αλευρόμαγειρος –
στην Προεδρία έγινε συζήτηση. Και η δικαιολογία που δόθηκε ήταν: «Κάθε χρόνο
καλούνται οι αξιωματικοί που μας στέλνει με έγγραφό του το ΓΕΕΘΑ. Αλλά κι αυτό
μήπως θα το είδε ο Πρόεδρος; Γιατί όμως να σταθεί κανείς σ’ αυτό; Δεν
αγκάλιασε ο Πρόεδρος, το ίδιο ζεστά, δεξιούς, αριστερούς και κεντρώους; Δεν
πήγε – για πρώτη φορά αρχηγός του ελληνικού κράτους – στο χωριό Μπελογιάννης
της Ουγγαρίας και στην Τασκένδη του Ουζμπεκιστάν και έσφιξε το χέρι παλιών
ανταρτών του Δημοκρατικού Στρατού;», λέει φίλος του.

Αυστηρός…

Ο Κωστής Στεφανόπουλος, εξίσου άριστος χειριστής της στέκας του μπιλιάρδου όσο
και της νομικής επιστήμης, γνωρίζοντας το βάθος και το παρασκήνιο της
πολιτικής ζωής του τόπου, ξέρει ότι η χώρα από τον Σεπτέμβριο θα μπει σε μακρά
εκλογική τροχιά. Αντιλαμβάνεται ότι αυτό θα προκαλέσει συγκρούσεις και
αντιπαραθέσεις. Και δείχνει αποφασισμένος να τηρήσει και την ουσία και το…
γράμμα του Συντάγματος.

«Όπως ήταν αυστηρός με τον εαυτό του όταν επέστρεφε τη μισή κρατική
επιχορήγηση που είχε πάρει ως ΔΗΑΝΑ για τις ευρωεκλογές», λέει στα «NEA» φίλος
του, «άλλο τόσο θα δείξει απόλυτος για ομαλή εξέλιξη της πολιτικής ζωής, εν
όψει μάλιστα των Ολυμπιακών Αγώνων και της ανάγκης της χώρας μας να δείξει
προς τα έξω τον καλύτερό της εαυτό».

«Κύρια αξίωση οι καλές κυβερνήσεις»

Ο Κωστής Στεφανόπουλος, ο οποίος ποτέ δεν περιόρισε – στο σπίτι του –
τα παιδιά του να πιστεύουν ό,τι… θεό ήθελαν (ακόμα κι όταν ένα από αυτά
αποφάσισε για ένα διάστημα να μοιράσει τον «Οδηγητή» της KNE), ήταν πάντοτε
ανοιχτός στο διάλογο, ακόμα κι όταν οι απόψεις που διατύπωνε κρίνονταν ως
συντηρητικές.

Κι όταν δημοσιογράφοι τον «στρίμωξαν» για το ποιο εκλογικό σύστημα θα ήταν το
καλύτερο, εκείνος δεν δίστασε να ξεφύγει απ’ όσα πρέσβευε ο Κωνσταντίνος
Καραμανλής, τον οποίο θαύμαζε. Και υποστήριξε την απλή αναλογική.

Άλλωστε, όπως δήλωσε στην «Καθημερινή» στη δεκαετία του ’80, απαντώντας στο
επιχείρημα πως καλές είναι οι μονοκομματικές κυβερνήσεις, επισήμανε πως
«αποτελεί κυρίαρχη αξίωση οι καλές κυβερνήσεις – και αυτές κατά τη γνώμη μας
μπορούν να σχηματισθούν και να υπάρξουν με ένα σύστημα απλής αναλογικής».

Όταν δε τον «πίεσαν» να μιλήσει για το παράδειγμα της Ιταλίας, όπου οι
κυβερνήσεις άλλαζαν σαν τα… πουκάμισα, αναφέρθηκε στο θετικό μέρος αυτών των
αλλαγών. «H κρατική μηχανή απορρυθμίζεται, αποσυντίθεται από τους κομματισμούς
και τις επεμβάσεις των κομμάτων», τόνισε. «Στην Ιταλία, λόγω της παρουσίας
περισσότερων κομμάτων στις κυβερνήσεις, έμεινε άθικτη η διοικητική μηχανή από
κομματικές επιρροές. Και εάν δεν το πετύχουμε αυτό (στην Ελλάδα), σύγχρονο
κράτος δεν αποκτούμε».