H AΠOΛOΓIA του Πάτροκλου Tσελέντη

Επί δύο ώρες, με αργό ρυθμό και φωνή που συχνά ακουγόταν με δυσκολία,
περιέγραφε ο Πάτροκλος Τσελέντης τον τρόπο δράσης της 17N, τη δική του
συμμετοχή και τους ρόλους που ανελάμβαναν σε κάθε ενέργεια οι Αλ. Γιωτόπουλος,
Δ. Κουφοντίνας, Χριστόδουλος και Σάββας Ξηρός και B. Τζωρτζάτος. Οι δύο πρώτοι
επέλεγαν – κατά τα λεγόμενά του – τους στόχους, ενώ ο Αλ. Γιωτόπουλος
συνέτασσε τις προκηρύξεις τις οποίες, μετά τις διορθώσεις που έκαναν όλοι
μαζί, δακτυλογραφούσε ο Δ. Κουφοντίνας, που είχε πάντα ενεργό συμμετοχή στις
επιθέσεις. Αντιθέτως, ο Αλ. Γιωτόπουλος – σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του Π.
Τσελέντη – ήταν απλός παρατηρητής στη δολοφονία του βιομήχανου Δ. Αγγελόπουλου
και στη ληστεία στο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο Πατησίων.

Π. ΤΣΕΛΕΝΤΗΣ: Κύριε πρόεδρε, κύριοι δικαστές, κύριοι εισαγγελείς,
αισθάνομαι από τη θέση αυτή ότι πρέπει πρώτα απ’ όλα να ζητήσω συγγνώμη από
την κοινωνία, από τους ανθρώπους που με γνώρισαν, από τους ανθρώπους που
συνεργάστηκαν και με εμπιστεύθηκαν, από τους ανθρώπους που με αγάπησαν.
Υπάρχουν δυστυχώς για μένα και άνθρωποι τους οποίους έχω βλάψει. Υπάρχουν
άνθρωποι για τους οποίους συμφώνησα να χάσουν ακόμα και τη ζωή τους. Από τους
ανθρώπους αυτούς κυρίως και από τους συγγενείς τους, η οδύνη μου δεν μπορεί να
εκφραστεί με καμία λέξη. Ελπίζω μόνο ότι η στάση της ζωής μου μαζί με την
ποινή που θα μου επιβάλλετε να γίνει μία αρχή κάθαρσης. Γιατί η κάθαρση μέσα
μου δεν θα γίνει ποτέ. Είμαι σε πολύ δύσκολη θέση, γιατί πρέπει πρώτα να πω
κάποια πράγματα για τον εαυτό μου. Δεν έχω συνηθίσει και δεν αισθάνομαι καλά,
δεν μπορώ να μιλάω για τον εαυτό μου. Πρέπει όμως να πω μερικά πράγματα για το
πώς βρέθηκα σε αυτή την Οργάνωση και πώς βρίσκομαι και εδώ. Είναι δύσκολο
έπειτα από 20 και περισσότερα χρόνια να περιγράψει κάποιος τις κοινωνικές
συνθήκες εκείνης της εποχής. Ξεκίνησα από μία φτωχική οικογένεια από την
Κεφαλονιά. Ζούσα σε μια μικρή επαρχιακή πόλη. Ήταν μία κλειστή κοινωνία, μια
συντηρητική οικογένεια. Παρ’ όλα αυτά και λόγω των συνθηκών της εποχής, ήταν η
εποχή που έπεφτε η δικτατορία και ερχόταν η δημοκρατία στην Ελλάδα, ακόμα και
αυτή η μικρή κλειστή κοινωνία είχε αρχίσει να έχει προοδευτικές ανησυχίες και
προοδευτικές θέσεις. Σαν νέος βρέθηκα σε ένα επαρχιακό Λύκειο, το οποίο είχε
την τιμή να έχει κάποιους πρωτοπόρους καθηγητές που μας δίδαξαν τις αρχές της
ελευθερίας, της ισότητας και της κοινωνικής δικαιοσύνης. Από ιδιοσυγκρασία μου
ήμουν πολύ ευαίσθητος σε αυτές τις αρχές. Άρχισα από τότε να προβληματίζομαι
για όσα πράγματα έβλεπα γύρω μου. Το σχολείο αυτό ήταν κλασικό, η φύση η δική
μου, μου άρεσαν τα Μαθηματικά, η Φυσική, οι μηχανές. Ήθελα να γίνω κάτι σαν
μηχανικός. Δυστυχώς η Πολιτεία δεν μπορούσε να μας προσφέρει και πρακτική
κατεύθυνση και συνέχισα στο κλασικό σχολείο. Στις δύο τελευταίες τάξεις του
σχολείου, επειδή ο αδερφός μου πέρασε στο Πανεπιστήμιο εδώ στην Αθήνα,
αναγκάστηκε η οικογένειά μου να μετακομίσει και να έρθει στην Αθήνα. Ήρθαμε
και μείναμε εδώ. Εγώ αναγκαστικά συνέχισα εδώ κλασικό σχολείο, ενώ ήθελα να
πάω στο πρακτικό. Ήρθα στην Αθήνα και έμενα σε μια λαϊκή γειτονιά θα την
έλεγα, εδώ στον Κορυδαλλό. Ήταν μια περιοχή που ο κόσμος ήταν προοδευτικός και
στο σχολείο υπήρχαν έντονες προοδευτικές συζητήσεις, τα περισσότερα παιδιά
ήταν σε διάφορες οργανώσεις. Ήταν μια εποχή που ιδιαίτερα η νεολαία ασχολείτο
εντονότατα με τα πολιτικά και όχι μόνο εντονότατα, αλλά βρίσκονταν οι
περισσότεροι σε ριζοσπαστικές θέσεις και αγωνίζονταν ποιος θα ξεπεράσει τον
άλλον σε ριζοσπαστικές θέσεις. Τελείωσα το σχολείο αυτό και, αν και ήθελα να
δώσω εξετάσεις για το Πολυτεχνείο, λόγω της κατεύθυνσης και των οικονομικών
της οικογένειάς μου να με στείλει σε ειδικά φροντιστήρια, δεν είχα τη
δυνατότητα και έδωσα εξετάσεις και πέρασα στο Οικονομικό της Νομικής Σχολής.

Στο Πανεπιστήμιο άρχισα να συμμετέχω σε συνδικαλιστικές δραστηριότητες

Όταν πρωτοπήγα εκεί στη Σχολή και είδα περίπου το αντικείμενο της Σχολής, δεν
σας κρύβω ότι απογοητεύτηκα γιατί δεν με ενδιέφερε ιδιαίτερα και δεύτερον ήταν
δύσκολο ακόμα και τότε για ένα παιδί φτωχής και απομονωμένης κοινωνικά
οικογένειας να έχει εύκολα επαγγελματική αποκατάσταση μέσα από αυτό το πτυχίο,
γιατί ήταν μια εντελώς θεωρητική Σχολή. Στο Πανεπιστήμιο άρχισα να ασχολούμαι
κι εγώ με ριζοσπαστικές ιδέες και ριζοσπαστικές οργανώσεις που υπήρχαν.
Παράλληλα άρχισα να εργάζομαι. Εργαζόμουν περιστασιακά και πιο πριν στην
Κεφαλονιά τα καλοκαίρια, αλλά εδώ στον Κορυδαλλό άρχισα να εργάζομαι ως
εργάτης σε βιοτεχνία που έφτιαχνε καθρέφτες. Δεν σας κρύβω ότι έχω μια
ευστροφία και μπορώ να παίρνω τεχνογνωσία πολύ εύκολα. Πήρα εξειδίκευση σε
αυτή τη βιοτεχνία, έγινα ειδικός στο να κόβω και να επεξεργάζομαι τα γυαλιά
και τα μηχανήματα. Παρ’ όλα αυτά στο Πανεπιστήμιο άρχισα να συμμετέχω σε
συνδικαλιστικές δραστηριότητες, καθώς και σε διαδηλώσεις με διάφορα αιτήματα.
Τότε υπήρχε η αντίθεση της πλειοψηφίας των φοιτητών σε ένα νόμο που
προσπαθούσε η Πολιτεία να επιβάλλει για τη λειτουργία των Πανεπιστημίων, ήταν
ο γνωστός 815. Είχαν ξεσηκωθεί όλοι οι φοιτητές, έγιναν καταλήψεις στις
περισσότερες Σχολές στην Ελλάδα, έγιναν αλλεπάλληλες διαδηλώσεις μέχρι που η
Πολιτεία για μοναδική νομίζω φορά αναγκάστηκε να καταργήσει ένα νόμο από τις
λαϊκές αντιδράσεις και μάλιστα από παράνομες λαϊκές αντιδράσεις, γιατί η
κατάληψη είναι παράνομη, δεν είναι νόμιμη. Ταυτόχρονα, ήταν μια εποχή που η
κοινωνία άλλαζε και κοινωνικά, δηλαδή περνούσαμε από μια κατάσταση συντηρητική
σε μία πιο προοδευτική, όπως πίστευε τότε ο κόσμος. Ήταν η εποχή δηλαδή που
κατέρρεε η N.Δ. και φαινόταν ότι θα ανέβει το ΠΑΣΟΚ. Αυτά δεν γίνονταν
τουλάχιστον στα μάτια μου έτσι απλά, γίνονταν μέσα από έντονες κοινωνικές
συγκρούσεις και βίαιες κοινωνικές συγκρούσεις και αντιθέσεις. Χαρακτηριστικά
όλοι γνωρίζουμε ότι τον Νοέμβριο του 1980 η Πολιτεία είχε την άποψη ότι δεν
μπορούμε να κατηγορούμε τις ΗΠΑ ότι φταίνε για τη δικτατορία και ό,τι άλλο και
απαγόρευσε την πορεία του Πολυτεχνείου για να πάει στην Αμερικανική Πρεσβεία
και ότι έπρεπε να μείνει στο Σύνταγμα. Ένα μεγάλο μέρος όμως του κόσμου είχε
διαφορετική άποψη, συγκρούστηκε με την Αστυνομία και δυστυχώς για όλους μας
υπήρξαν νεκροί και βαριά τραυματίες. Όλα αυτά τα γεγονότα με έκαναν να
ριζοσπαστικοποιούμαι συνέχεια πιο πολύ. Από εκείνη τη διαδήλωση είχα φίλους
που ήταν βαριά τραυματίες, είχα γνωστούς που είχαν χτυπηθεί. Εγώ έτυχε να μην
είμαι τραυματίας. Παράλληλα στο Πανεπιστήμιο, σε συνδικαλιστικές παρατάξεις,
ασχολιόμουν και εμφορούμην από ιδέες επαναστατικές και βίαιες. Ήταν μια εποχή
που στα μάτια μου είχε καταρρεύσει κάθε προσδοκία των υπάρχοντων αριστερών
πολιτικών κομμάτων και ήθελα κι εγώ, όπως πάρα πολλοί άλλοι, μια ουσιαστική
αλλαγή στην κοινωνία. Πίστευα ότι αυτό το πράγμα θα μπορούσε να γίνει με έναν
βίαιο τρόπο σε σύγκρουση με την οργανωμένη Πολιτεία. Υπήρχαν οργανώσεις στο
Πανεπιστήμιο, οι οποίες μπορεί να προπαγάνδιζαν αυτές τις ιδέες, στην πράξη
όμως δεν τις εφάρμοζαν. Εκεί έτυχε να συναντήσω τον Δημήτρη Κουφοντίνα.

ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Ποια χρονολογία αυτό;

Π. ΤΣΕΛΕΝΤΗΣ: Πρέπει να ήταν το ’82. Τον Κουφοντίνα τον γνώρισα στις
συνελεύσεις μαζί με διάφορους ανθρώπους, πάρα πολλούς. Ήταν φοιτητής και
συνδικαλιστής. Κάναμε διάφορες συζητήσεις με πάρα πολύ κόσμο, μερικές φορές
ήταν και ο Δημήτρης Κουφοντίνας. Συν τω χρόνω, βγαίναμε κάποιες βόλτες με τον
Κουφοντίνα σε διάφορα σημεία και συζητούσαμε περισσότερο για κάποια πιο έντονη
δραστηριότητα από την υπάρχουσα των παρατάξεων και των κομμάτων που υπήρχαν.
Την εποχή εκείνη, σε νέους ανθρώπους και ανθρώπους που ήθελαν να συμμετέχουν
σε έντονες δραστηριότητες για την αλλαγή της κοινωνίας, υπήρχε μια μεγάλη
αίγλη για τις παράνομες οργανώσεις, δηλαδή πιστεύαμε ότι όλες αυτές οι πράξεις
ήταν σωστές και έπρεπε να βοηθήσουμε κι εμείς για μια βίαιη ανατροπή της
κοινωνίας. Στα πλαίσια όλων αυτών, σιγά σιγά και σε αραιά χρονικά διαστήματα
έκανα διάφορες κουβέντες με τον Κουφοντίνα, μου έδειχνε διάφορα έντυπα από
ημιπαράνομες οργανώσεις, δηλαδή από οργανώσεις οι οποίες ναι μεν προπαγάνδιζαν
παράνομες ενέργειες, χωρίς όμως να συμμετέχουν, να κάνουν τέτοιες ενέργειες.
Θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι υπήρχε ένα θέμα με την Πανεπιστημιακή Λέσχη, γιατί
εγώ επειδή είχα χαμηλό οικονομικό εισόδημα έτρωγα με κουπόνια, υπήρχε μία
ομάδα φοιτητών που είχε την άποψη ότι πρέπει να σιτιζόμαστε δωρεάν και όχι με
συγκεκριμένο κουπόνι. Υπήρχε εκεί μια ομάδα η οποία έκανε κάποιες καταλήψεις,
έτρωγε χωρίς να πληρώνει κτλ. Σε όλες αυτές τις συζητήσεις εγώ είχα έναν
ενθουσιασμό. Παρ’ όλα αυτές στις διαδηλώσεις όταν γίνονταν – επειδή γίνονταν
πάρα πολλές – και στις συγκρούσεις με την Αστυνομία ποτέ δεν ήμουν πρώτος,
δεύτερος ή τρίτος. Είχα κι έναν φόβο. Δεν ήμουν ποτέ πρώτος, δεύτερος ή
τρίτος. Ενώ μπορεί να συμφωνούσα ή να χαιρόμουν όταν έσπαγαν βιτρίνες ή
πετούσαν μολότοφ, εγώ ο ίδιος ποτέ δεν πέταξα πέτρα ή μολότοφ. H μοίρα μου το
έφερε αργότερα να κάνω πολύ χειρότερα πράγματα.

ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Λίγο πιο δυνατά για να σας ακούν όλοι.

Π. ΤΣΕΛΕΝΤΗΣ: Μου είναι και λίγο δύσκολο ψυχολογικά να μιλάω πιο
δυνατά, δηλαδή δεν είμαι υπερήφανος για όλα αυτά που εξιστορώ. Θα προσπαθήσω
όμως.

ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Αντιλαμβάνομαι την κατάσταση όλων των κατηγορουμένων και
φυσικά και τη δική σας, αλλά να ακούγεστε.

O Κουφοντίνας μου γνώρισε μια ομάδα δράσης

Π. ΤΣΕΛΕΝΤΗΣ: Στις συζητήσεις αυτές καταλήξαμε ότι εγώ δεχόμουν να
θυσιάσω και την προσωπική μου ζωή, να θυσιάσω το μέλλον μου για να παλέψω για
έναν σκοπό και μια ουσιαστική αλλαγή της κοινωνίας. Έτσι, μου ανακοίνωσε ότι
υπάρχουν και κάποιοι άλλοι άνθρωποι να φτιάξουμε μια μικρή ομάδα με σκοπό να
δείξουμε στην κοινωνία ότι για να αλλάξει πραγματικά χρειάζεται μια
διαφορετική δράση, μια διαφορετική πολιτική δράση. Διαφορετική από τα
υπάρχοντα πολιτικά κόμματα και από τις υπάρχουσες πολιτικές ομάδες, η οποία θα
πρέπει να συγκρούεται και να μην υπολογίζει τους νόμους, να
ριζοσπαστικοποιηθεί η κοινωνία και με αυτό τον τρόπο να γίνει μια ουσιαστική
αλλαγή της κοινωνίας. Έτσι βρέθηκα, με τη θέλησή μου φυσικά, σε μια ομάδα, την
οποία μου γνώρισε ο Δημήτρης Κουφοντίνας και αρχίσαμε να κάνουμε κάποιες
πρώτες συζητήσεις για το ποια θα είναι η δράση μας και τι πρέπει να κάνουμε.
Στην ομάδα αυτή μου γνώρισε τον Χριστόδουλο Ξηρό. Επειδή θα είμαστε παράνομοι
και έπρεπε να προφυλαχθούμε δεν χρησιμοποιούσαμε τα δικά μας ονόματα, δεν
έπρεπε να λέει κανείς την καταγωγή του, την εργασία του, πού μένει κ.λπ. Εκεί
γνώρισα τον Χριστόδουλο Ξηρό, κάποιον Ανδρέα, ο οποίος μετά έμαθα ότι έχει
πεθάνει και είναι ο Γιάννης Σκανδάλης. H ομάδα αυτή τότε δεν είχε κανένα
όνομα, είχαμε πει ότι θα αποφασίσουμε αργότερα τι θα είναι αυτή η ομάδα.
Κάναμε συζητήσεις για το τι δράση πρέπει να έχουμε και συμφωνήσαμε ότι θα
πρέπει να έχουμε και ένοπλη δράση, να χρησιμοποιούμε και όπλα. Μου άφησε να
εννοηθεί ότι υπήρχαν κάποιοι άνθρωποι οι οποίοι είχαν κάποια λίγα όπλα, τα
οποία μπορούσαν να μας τα διαθέσουν. Το πρώτο πρόβλημα που είχαμε ήταν ότι
έπρεπε να έχουμε κάποια κρησφύγετα που θα πήγαιναν τα όπλα, κάποια έντυπα,
καθώς και να τα χρησιμοποιούσαμε αν κάποιος τα χρειαζόταν σε περίπτωση που
καταζητείται από τις αρχές ή για κάποιον άλλο λόγο. Κάναμε μια κουβέντα για το
τι χρήματα μπορούμε να μαζέψουμε γύρω από αυτό και είδαμε ότι δεν υπήρχε
εύκολη δυνατότητα, τα οικονομικά μας όλων δεν ήταν καθόλου καλά και
συμφωνήσαμε ότι πρέπει να κάνουμε μια ληστεία. Συμφωνήσαμε ότι δεν ήταν σωστό
και δεν έπρεπε ποτέ να χτυπήσουμε έναν άνθρωπο, ένα σπίτι ή ένα κατάστημα.
Ήταν φυσικό να πάμε σε κάποια τράπεζα. Ο Δημήτρης Κουφοντίνας μού υπόδειξε μια
τράπεζα που ήταν στα Πετράλωνα. Ήταν η Εθνική Τράπεζα. Μου είπε να πάω ένα
πρωί να δω τη διάταξη των υπαλλήλων, την τράπεζα, τους δρόμους κ.λπ. Πήγα ένα
πρωί, είδα ότι μέσα υπήρχε αστυνομικός φρουρός, τον είδα και απ’ έξω που βγήκε
κι έκανε βόλτες. Γύρισα του είπα τι είδα, εκεί μου είπε ότι και τα υπόλοιπα
μέλη της ομάδας έχουν πάει και το έχουν δει. Μου είπε πώς βλέπω εγώ πως μπορεί
να γίνει αυτό το πράγμα. Πρέπει εδώ να σημειώσω ότι από την πρώτη στιγμή όταν
συζητούσαμε για ληστεία σε τράπεζες είχαμε αποκλείσει να χαθεί ανθρώπινη ζωή.
Δεν έπρεπε επ’ ουδενί λόγω να χαθεί ανθρώπινη ζωή. Σε αυτές τις συνομιλίες
καταλάβαινα ότι δεν πρέπει να είμαι εγώ, ο Κουφοντίνας και ο Μανώλης, ίσως
πρέπει να ήταν και κάποια άλλα άτομα τα οποία εγώ δεν γνώριζα. Κάποια στιγμή
έμαθα ότι κάποιος άλλος από την ομάδα είχε πάει το πρωί με έναν λογαριασμό ΔΕΗ
ή κάτι τέτοιο, είχε καθήσει στην ουρά απ’ έξω που ήταν ακόμη κλειστή, είχε δει
ποιοι υπάλληλοι έρχονται, ποιος υπάλληλος ανοίγει με ποιο κλειδί, ποιος είναι
ο ταμίας κι έτσι γνωρίζαμε εύκολα τι κάνει ο κάθε υπάλληλος στην τράπεζα.
Νομίζω έτσι γνώρισαν και το όνομα του αστυφύλακα, γιατί εκεί το πρωί όπως
πήγαινε οι μεν πελάτες κάθονταν αμίλητοι, οι δε υπάλληλοι μιλούσε ένας και
τους έλεγε «Καλημέρα Κώστα», «Καλημέρα Γιάννη», έτσι δηλαδή γνωρίζαμε ότι τον
έλεγαν Χρήστο τον αστυφύλακα.

Κάποια μέρα, δεν θυμάμαι πώς, με ενημέρωσε ότι υπάρχει και κάποιο αυτοκίνητο
που είχαν κλέψει τα άλλα άτομα και ότι είμαστε έτοιμοι να πάμε να κάνουμε τη
ληστεία. Επειδή δεν θέλαμε να χάσει κανένας τη ζωή του, και κυρίως ο
αστυνομικός, αρχίσαμε και φτιάχναμε ένα σχέδιο πώς θα αιφνιδιάσουμε τον
αστυνομικό και τους υπαλλήλους, χωρίς ο αστυνομικός να προλάβει να αντιδράσει.
Στα πλαίσια αυτά σκεφτήκαμε ότι θα έπρεπε να πάει κάποιος ντυμένος
αστυνομικός, έτσι ώστε να τον πλησιάσει εύκολα κοντά, χωρίς να αντιδράσει.
Ψάχναμε να βρούμε μια στολή αστυνομικού. Είχα εγώ μια ιδέα να κλέψουμε μια
στολή από ένα καθαριστήριο, είχα δει σε κάποιο καθαριστήριο ότι, όπως είναι
κρεμασμένα στο τζάμι τα ρούχα, υπάρχουν και στολές. Έγινε μια απόπειρα από
ό,τι μου είπε ο Δήμητρης Κουφοντίνας, αλλά αποτύχαμε να διαρρήξουμε ένα
καθαριστήριο για να πάρουμε μια στολή. Μετά κάποιος άλλος είπε «Ρε παιδιά να
πάμε να αγοράσουμε, δεν είναι δύσκολο», γιατί φοβόμασταν, δεν ξέραμε πώς
μπορεί να αγοράσει κάποιος μια στολή. Νομίζω ότι κάποιος πήγε και αγόρασε –
δεν ξέρω ποιος – από κάποιο κατάστημα στην Ακαδημίας που πουλάει στολές,
στρατιωτικά ρούχα κ.λπ. Σκεφτήκαμε ότι θα ήταν καλύτερο να πηγαίναμε παραμονή
Χριστουγέννων γιατί πρέπει να υπήρχαν περισσότερα λεφτά. Κάποιος είχε την ιδέα
να του δώσουμε – επειδή ξέραμε ότι τον λένε Χρήστο – κι ένα κουτί με γλυκά
έτσι ώστε να πιάσει τα γλυκά και να μπορέσουμε εύκολα να τον ακινητοποιήσουμε.
Για τον λόγο αυτό είχαμε πει ότι θα πάει αμέσως δίπλα του ο αστυνομικός μαζί
με τον Χριστόδουλο, επειδή ήταν πιο εύσωμος και – υποτίθεται – ο πιο δυνατός
από όλους μας. Δεν μπορώ να θυμηθώ να σας πω ημερομηνίες, σε αυτό θα με
βοηθήσετε εσείς. Ξεκινήσαμε τη μέρα εκείνη, βρεθήκαμε λίγο πριν σε κάποιο
τετράγωνο πιο πέρα πάνω στον κεντρικό δρόμο που ήταν το υποκατάστημα, από ό,τι
θυμάμαι ο Δημήτρης Κουφοντίνας που είχε τη στολή του αστυνομικού φορούσε
κάποιο μπουφάν από πάνω για να μπορεί να μη γίνεται εύκολα αντιληπτός από
κάποιον άλλο διερχόμενο αστυνομικό, το οποίο και έβγαλε 15-20 μέτρα πριν
πλησιάσει το κατάστημα. Είχε δε μαζί του πάρει κι ένα κουτί γλυκά. Τότε
κατάλαβα ότι υπήρχαν κι άλλα άτομα που θα έρχονταν, τα οποία εγώ δεν τα
γνώριζα, καθώς είχα καταλάβει ότι τουλάχιστον ο Κουφοντίνας ήταν πολύ πιο
έμπειρος από εμένα, είχε γνώσεις και θάρρος, καθώς και τα όπλα. Ήταν η πρώτη
φορά που εγώ έπιασα στα χέρια μου όπλο εκείνη την ημέρα. Το σχέδιο ήταν να
μπει ο αστυνομικός με το Χριστόδουλο μέσα, να ακινητοποιήσει τον αστυνομικό,
μετά να μπει αυτός που γνώριζα εγώ σαν Ανδρέα, που ήταν ο Σκανδάλης, εγώ θα
έμενα έξω στην πόρτα της τράπεζας. Ήξερα για κάποιον που θα είχε στο πλάι
κάποια μοτοσυκλέτα χωρίς εξάτμιση. Για τον λόγο ότι όση ώρα θα ήμασταν μέσα
εμείς, επειδή πιθανόν οι υπάλληλοι θα αντιδρούσαν ή δεν θα υπάκουαν, κάποιος
από αυτούς θα ήταν μέσα, μπορεί να χρειαζόταν να πυροβολήσει στον αέρα για
εκφοβισμό. Όταν φτάσαμε εκεί, πρώτος μπήκε μέσα ο Κουφοντίνας μαζί με τον
Χριστόδουλο.

Οι δυο τους επέλεγαν τους ρόλους

Π. Τσελέντης: Κουφοντίνας – Γιωτόπουλος αποφάσιζαν πριν από το χτύπημα

Όταν φεύγαμε κατάλαβα ότι σκοτώθηκε ο αστυνομικός

H μοτοσυκλέτα δίπλα άρχισε να κάνει θόρυβο, μπήκε μετά ο Ανδρέας, εγώ έμεινα
στην πόρτα και θυμάμαι απέναντι υπήρχε ένα αυτοκίνητο, αλλά δεν μπορώ να
θυμηθώ τι μάρκα ήταν – έχουν περάσει τόσα χρόνια και όχι μόνο αυτό, αλλά μετά
το ’88 που άρχισα από την οργάνωση, επειδή δεν ήμουν καθόλου περήφανος για όλα
αυτά που είχα ζήσει κι είχα κάνει, προσπαθούσα να διώξω από το μυαλό μου όλα
αυτά και από τότε συνειδητά έχω ξεχάσει αρκετά πράγματα. Θυμάμαι όμως βέβαια
καταστάσεις έντονες, καταστάσεις που οι άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, ειδικές
λεπτομέρειες όμως πολλές φορές δεν θυμάμαι. Δηλαδή θυμάμαι ότι απέναντι υπήρχε
σταματημένο ένα αυτοκίνητο που νομίζω ότι το είχε φέρει ο Σκανδάλης, ο Ανδρέας
δηλαδή, και κάποιο άτομο πιθανό δικό μας να ήταν απέναντι, πιο πίσω, πιο
μπροστά από το αυτοκίνητο. Το άτομο αυτό θυμάμαι ότι ήταν εύσωμος με μαύρα
μαλλιά, μελαχρινό πρόσωπο, το οποίο δεν θυμάμαι αν ο Κουφοντίνας μού είχε πει
ότι ήταν δικός μας ή αν εγώ νόμιζα ότι ήταν δικό μας αυτός. Πάντως αυτός
καθόταν στη διάρκεια της ληστείας απέναντι και δεν αντέδρασε εναντίον μας, άρα
είχα βγάλει το συμπέρασμα ότι ήταν δικός μας. Πρώτος μπήκε μέσα ο Δημήτρης
Κουφοντίνας με τον Χριστόδουλο Ξηρό, αμέσως ύστερα από λίγο μπήκε ο Ανδρέας.
Εγώ δεν άκουσα κανέναν πυροβολισμό και κανέναν θόρυβο. Είδα τον Ανδρέα που
πήγε αμέσως απέναντι σ’ έναν ταμία, τον Δημήτρη Κουφοντίνα να κάνει βόλτες
μπροστά στον γκισέ της τράπεζας και μετά τον Ανδρέα και τον Χριστόδουλο να
πηγαίνουν από πίσω να παίρνουν τα λεφτά, να βγαίνουν έξω – αυτό κράτησε πολύ
λίγο, 1-1,5 λεπτό – να έρχονται έξω, να μπαίνουμε στο αυτοκίνητο και να
φεύγουμε. Στο αυτοκίνητο που μπήκαμε θυμάμαι έντονα τον Δημήτρη Κουφοντίνα που
ήταν κάτωχρος και έλεγε: «Δεν υπάκουγε, δεν σταμάταγε ο αστυνομικός». Εκεί
κατάλαβα ότι είχε σκοτωθεί ο αστυνομικός. Δεν τον είχα δει να είναι να νεκρός
κάτω, δικαιολογούνταν στους υπόλοιπους για ποιο λόγο πυροβόλησε τον
αστυνομικό, ότι αντιστεκόταν έντονα και ότι όταν του φώναζε να μείνει ακίνητος
ο ατυχής ο μακαρίτης αστυνομικός αντιδρούσε.

Σε όλους μας κόστισε αφάνταστα αυτό το γεγονός και από τη στιγμή που φύγαμε
και αργότερα. Παρ’ όλα αυτά επικρατούσε μια βουβαμάρα, κανείς δεν είχε το
θάρρος να πει αυτό το πράγμα έγκλημα. Υπήρχε μια αντίληψη ότι κακώς βέβαια
έγινε αυτό που έγινε, αλλά τι να κάναμε. Τα χρήματα και τα όπλα τα πήρε σε μια
τσάντα ο Δημήτρης Κουφοντίνας. Συναντιόμαστε σε αραιά χρονικά διαστήματα μετά
από αυτό και εκεί μου έδωσε να καταλάβω – αν και μόνος μου είχα αρχίσει να το
καταλαβαίνω αυτό που νόμιζα ότι ήταν μια μικρή ομάδα που ήθελε κάποια πράγματα
να κάνει, δεν ήταν έτσι, ήταν πολύ διαφορετικά – ότι ήταν μια έμπειρη ομάδα,
όχι βέβαια τόσο έμπειρη. Αν ήταν πάρα πολύ έμπειρη δεν θα είχαν γίνει όλα αυτά
τα τραγικά γεγονότα, θα είχαν σκεφτεί διαφορετικά, θα είχε αντιμετωπιστεί η
περίπτωση αυτή διαφορετικά. Δυστυχώς το κλίμα της εποχής μας επέτρεψε να
ξεπεράσουμε αυτό το γεγονός και δεν μας έβαλε σε ιδιαίτερους προβληματισμούς.
Με τον καιρό και με συζητήσεις μού γνώρισαν κι ένα άλλο άτομο το οποίο το
προσφωνούσαμε Πέτρο. Αυτός ήταν ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος. ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Πότε; Π.
ΤΣΕΛΕΝΤΗΣ: 6 – 8 μήνες μετά τα γεγονότα στα Πετράλωνα. Δεν μπορώ να θυμάμαι
εύκολα χρονολογικά. Εκεί κάποια στιγμή κατάλαβα – γιατί ο Δημήτρης Κουφοντίνας
μου έλεγε ότι είμαστε μια σοβαρή Οργάνωση – ότι πρέπει να ήμουν στη 17N. Το
κλίμα της εποχής, η διάθεσή μου να παλέψω για μια καλύτερη κοινωνία, οι
αντιλήψεις, η αίγλη που υπήρχε στην Αριστερά αλλά και στον Τύπο γι’ αυτή την
Οργάνωση, με έκανε να νιώθω περήφανος γι’ αυτό που ήμουν. Να νιώσω, δυστυχώς,
ότι ήμουν στην πρωτοπορία και πάλευα για κάτι πάρα πολύ σωστό. Κάποια στιγμή ο
Δημήτρης Κουφοντίνας μαζί με τον Γιωτόπουλο συζητούσαν με εμένα για την
εκτέλεση του Μομφερράτου. Δεν διαφώνησα εγώ, δεν είχα λόγο να διαφωνήσω γιατί
νόμιζα ότι όλα αυτά είναι σωστά. Σε συζητήσεις που έκανα μαζί τους έμαθα και
συμφώνησα ότι η Οργάνωση αυτή είναι αποτέλεσμα πολιτικών διεργασιών του
Κινήματος μετά το 1973 και ότι έχει σκοπό να αποτελέσει την πρωτοπορία, ή αυτό
που έλειπε από Κινήματα όπως ο Μάης του ’68, η εξέγερση του Πολυτεχνείου το
1973, δηλαδή να αποτελέσει τη σπίθα, την πρωτοπορία στην εξέγερση ενός μαζικού
Κινήματος που θα έχει τα κατάλληλα εκπαιδευμένα μέλη, που θα έχει οδηγήσει ένα
μαζικό Κίνημα στο να πάρει τα όπλα και να ανατρέψει την υπάρχουσα κατάσταση.
Δεν είχα ποτέ την αυταπάτη ότι μέσα από μια τέτοια Οργάνωση θα μπορούσε να
πάρει η Οργάνωση κι εγώ την εξουσία και να κυβερνήσουμε αργότερα. Ήταν δηλαδή
μέσα μου η Οργάνωση ένα μικρό κομμάτι που θα έπρεπε να πείσει τα Κινήματα να
στραφούν στην ένοπλη πάλη. Θα έπρεπε με τη δράση της και με την εκπαίδευση των
μελών της να είναι έτοιμη όταν οι συνθήκες είναι κατάλληλες και όταν
αναπτυχθεί ένα μεγάλο λαϊκό κίνημα να οδηγήσει, να στρέψει και να εκπαιδεύσει
το λαϊκό αυτό κίνημα στην ένοπλη πάλη και μέσω αυτού του τρόπου να έρθει η
επανάσταση. Ξαναλέω λοιπόν ότι δεν είχα ποτέ την αυταπάτη ότι ο Οργάνωση αυτή
θα μπορούσε να πάρει την εξουσία και να αλλάξει η κοινωνία. Ήταν δηλαδή ένας
τρόπος να πείσουμε την κοινωνία ότι μόνο με την ένοπλη επαναστατική βία μπορεί
να επέλθει οποιαδήποτε αλλαγή. Οι πράξεις της έπρεπε να είναι πράξεις
προπαγάνδας που να δείχνουν στον κόσμο και στο Κίνημα την κατεύθυνση που
έπρεπε να στραφεί. Σαν τέτοιες όμως θα έπρεπε να γίνονται και αποδεκτές εύκολα
από την κοινωνία. Άρα θα έπρεπε και οι στόχοι να ήταν κατανοητοί και να ήταν
εύκολα αποδεκτοί. Δηλαδή θα έπρεπε πρώτα η κοινωνία να έχει αποδεχθεί τον
στόχο σαν τέτοιον, ότι δηλαδή συμβολίζει κάτι που έπρεπε να χτυπηθεί από το
λαϊκό κίνημα.

Στα πλαίσια αυτά με έπεισαν κι εγώ δέχθηκα. Βέβαια εγώ ήμουν ένας νέος από την
επαρχία με όχι πολύ ανοιχτούς ορίζοντες και όχι πάρα πολλές γνώσεις γύρω από
τα κοινωνικά θέματα, να κάνουμε το χτύπημα κατά του Μομφερράτου. Υπήρχαν
γνώσεις και πληροφορίες γύρω από τη ζωή διάφορων ανθρώπων. Οι πληροφορίες και
οι γνώσεις αυτές από όσο χρονικό διάστημα εγώ συμμετείχα δεν προέρχονταν από
δίπλα από αυτούς τους ανθρώπους ή από το περιβάλλον τους. Προέρχονταν κυρίως
από την ανάγνωση του Τύπου, από την πλήρη ενημέρωση του Τύπου και από κάποιες
παρατηρήσεις. Δεν έπεσε στην αντίληψή μου όσο διάστημα ήμουν εγώ στην Οργάνωση
να υπήρχε αυτό που λέμε εσωτερική πληροφόρηση. Δηλαδή να υπήρχε κάποια
πληροφορία που να ήταν από πολύ κοντά από κάποιον από αυτούς τους ανθρώπους,
όσους έγιναν θύματα. Στο διάστημα άρχισα να καταλαβαίνω ότι πρέπει να υπήρχαν
και κάποια αλλά λίγα ακόμα άτομα που ήταν μέλη της Οργάνωσης γιατί ξαφνικά
έβλεπα ότι είχαμε ένα κλεμμένο αυτοκίνητο που κάποιοι άλλοι το είχαν κλέψει.
Υπήρχαν κρησφύγετα τα οποία εγώ δεν γνώριζα. Πρέπει να πω ότι τα χρήματα από
τη ληστεία γνώριζα ότι ήταν αυστηρά της Οργάνωσης και για τους σκοπούς της
Οργάνωσης οι οποίοι τότε γνώριζα ή νόμιζα ότι ήταν η ύπαρξη ή ενοικίαση
κρησφύγετων και διάφορα πράγματα που χρειαζόμαστε και διάφορα έξοδα γύρω από
τις δραστηριότητες της Οργάνωσης, όπως καύσιμα για τα αυτοκίνητα τα οποία ήταν
κλεμμένα και τα μετακινούσαν και διάφορα άλλα τέτοια πράγματα. Ποτέ δεν πέρασε
από το μυαλό μου ότι θα μπορούσε κάποιος να ιδιοποιηθεί χρήματα από κάποιες
τέτοιες ληστείες και δεν θα το αποδεχόμουν ποτέ. Ξαναγυρίζουμε πάλι στην
υπόθεση της δολοφονίας του Μομφερράτου και Ρουσσέτη δυστυχώς. Κάποια μέλη
χωρίς να ξέρω ποιοι ή να μη θυμάμαι πρέπει να είχαν δει τη διαδρομή που έκανε
ανάμεσα στο σπίτι του και στο γραφείο του, η οποία ήταν κάπου στο Κολωνάκι που
έμενε μέχρι τα γραφεία της «Απογευματινής». Επιλέχθηκε να γίνει η δολοφονία σε
έναν δρόμο στο Κολωνάκι που ήταν ο πιο ήσυχος της διαδρομής. Χρησιμοποιήθηκε
ένα αυτοκίνητο κλεμμένο που είχε κλαπεί κάποιο καιρό πριν χωρίς να ξέρω από
πόσο καιρό εγώ και από ποιους. Επιλέχθηκε η περιοχή εκεί γιατί ήταν ήσυχη και
γιατί μπορούσαμε να έχουμε επαφή ανάμεσα στο σπίτι του που ξεκινάει και μέχρι
να φτάσει σε αυτόν τον δρόμο, Τσακάλωφ νομίζω, που ήταν ήσυχος. Το τι έκανε ο
καθένας σε κάθε πράξη συζητιόταν πριν. Υπήρχαν όμως ο Δημήτρης Κουφοντίνας και
ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος που επέλεγαν τους ρόλους. Βέβαια έπρεπε να συμφωνεί
και ο καθένας τον ρόλο του. Δεν είχε πέσει στην αντίληψή μου ειδική εκπαίδευση
για τον καθένα. Ας πούμε εγώ μέχρι εκείνη την εποχή δεν γνώριζα να οδηγώ
αυτοκίνητα, δεν μπορούσα να χρησιμοποιηθώ για οδηγός. Δεν με έπαιρναν όμως να
με πάνε κάπου να εκπαιδευτώ να γίνω οδηγός. Δεν γνώριζα από όπλα. Τους είχα
ζητήσει «δεν πρέπει κι εγώ κάποια στιγμή να πάω να ρίξω με ένα όπλο¦. Μου
έλεγαν ότι δεν υπάρχουν σφαίρες και άρα δεν μπορούμε να πάμε να εκπαιδευτούμε
με τα όπλα. Ιδιαίτερη εκπαίδευση δεν γινόταν γιατί δεν χρειαζόταν. Σε
ανθρώπους που έχουν τη διάθεση να κάνουν κάτι και σε ανθρώπους που νομίζω ότι
με τη θέλησή τους βρίσκονται σε μια τέτοια Οργάνωση υπάρχει και κάποια
ευστροφία και κάποια θέληση να καταφέρουν πράγματα που στους άλλους φαίνονται
έξω ότι είναι πολύ δύσκολα ενώ στην πράξη μπορεί να μην είναι δύσκολα, να
είναι εύκολα. Δηλαδή το να πυροβολήσεις από πάρα πολύ κοντά έναν άνθρωπο δεν
χρειάζεται καμία εκπαίδευση. Θάρρος μόνο χρειάζεται και να είσαι πεισμένος
βέβαια. Το σχέδιο ήταν να εγκλωβιστεί το αυτοκίνητο του Μομφερράτου σε μία
διασταύρωση εκεί από την Τσακάλωφ που έκανε αριστερά προς τα κάτω. Υπήρχε ένα
αυτοκίνητο δικό μας που ήταν κλεμμένο.

Ήταν παρκαρισμένο δεξιά στην Τσακάλωφ λίγο πριν τη διασταύρωση. Εμείς είχαμε
πάει και περιμέναμε. Πιο πριν υπάρχει μία πλατεία στη Δεξαμενή από κάτω και
είχαμε πάει και περιμέναμε εκεί να μας δώσουν το σήμα ότι έφτασε το αυτοκίνητο
με τον οδηγό έξω από το σπίτι του. Είχαμε δει ότι από τη στιγμή που έφτανε το
αυτοκίνητο ο Μομφερράτος κατέβαινε μετά από 5-10 λεπτά και έφευγε το
αυτοκίνητο. Είχαμε υπολογίζει ότι από εκεί την πλατεία μπορούσαμε να κατέβουμε
με τα πόδια, να φτάσουμε στο σημείο πριν περάσει το αυτοκίνητο. Πήγαμε εκεί
στην πλατεία. Θυμάμαι ο Δημήτρης Κουφοντίνας μού είχε φέρει ένα μουστάκι εμένα
και του Χριστόδουλου. Στη πλατεία ήμουν εγώ, ο Χριστόδουλος και ο Δημήτρης
Κουφοντίνας. Με ένα μπουκαλάκι κόλλα, ένα μουστάκι και τα κολλήσαμε και
περιμέναμε εκεί να μας ειδοποιήσουν ότι έφτασε το αυτοκίνητο. Πρέπει να πω ότι
πριν από όλα αυτά είχα δει σε χειρόγραφο την προκήρυξη για ποιον λόγο κάνουμε
αυτή την πράξη. Το χειρόγραφο το είχε φέρει ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος. Είχαμε
διαβάσει το χειρόγραφο σε γενικές γραμμές, όχι ακριβώς όπως ήταν η προκήρυξη,
τους λόγους που γίνεται αυτή η πράξη. Αυτό γινόταν και στις επόμενες φορές.
Στο χειρόγραφο που το διαβάζαμε και το συζητάγαμε κάναμε παρατηρήσεις,
αλλάζαμε κάποια πράγματα και μετά νομίζω το έπαιρνε ο Δημήτρης Κουφοντίνας που
το δακτυλογραφούσε

Έτσι παγιδεύσαμε στην Τσακάλωφ τη Μερσεντές του Μομφερράτου

Ήμασταν πίσω στην πλατεία που περιμέναμε, ήταν βράδυ και περιμέναμε να μας
δώσουν το σήμα ότι πρέπει να ξεκινήσουμε. Είναι πράγματα που δεν τα θυμάμαι
καθόλου και είναι άλλα πράγματα χαρακτηριστικά που τα θυμάμαι πάρα πολύ έντονα
ενώ δεν θα υπήρχε λόγος. Θυμάμαι ότι εκεί πέρασε κάποιος πολίτης εκεί που
καθόμασταν και μας είπε «με γεια τα μουστάκια». Αυτό το θυμάμαι ενώ μπορεί να
είναι άλλα πράγματα πολύ σοβαρά που δεν τα θυμάμαι. Αυτό το «με γεια τα
μουστάκια», σημαίνει ότι δεν είχαμε και πολλές σοβαρές μεταμφιέσεις. Εκεί όμως
είχαμε σχεδόν πάντα περούκες, μουστάκια, κοκάλινα γυαλιά, πράγματα τέτοια ώστε
να αλλάζουν πάρα πολύ τα χαρακτηριστικά μας. Κάποια στιγμή εγώ και ο
Χριστόδουλος καθόμασταν και βλέπαμε προς το βουνό, προς τον Λυκαβηττό, ο
Κουφοντίνας ήταν απέναντι σε ένα παγκάκι, έβλεπε προς τα κάτω στον δρόμο.
Σηκώθηκε ο Κουφοντίνας, που σημαίνει ότι το αυτοκίνητο έχει έρθει και ότι
είμαστε έτοιμοι να πάμε. Ξεκινήσαμε με τα πόδια, περπατήσαμε την Τσακάλωφ.
Εκείνη την ημέρα παραδόξως ο δρόμος ήταν ήρεμος χωρίς αυτό να σημαίνει ότι
εμείς είχαμε κάποιο άλλο αυτοκίνητο ή κάποιο τροχονόμο ή κάτι να έχουμε
κλείσει τον δρόμο. Ήταν ένα τυχαίο γεγονός, μία τυχαία στιγμή. Δηλαδή δεν
πέρναγε κανένα άλλο αμάξι ενώ συνήθως εκεί είχε κίνηση. Περπατήσαμε και
φτάσαμε στην διασταύρωση. Εμένα μου είχε ανατεθεί να βρίσκομαι από τη μεριά
προς τον Λυκαβηττό στο πεζοδρόμιο και να ελέγχω τη στιγμή που θα ερχόταν το
αυτοκίνητο και θα γινόταν η πράξη εάν από πίσω μπορεί να ερχόταν τυχαία ένα
περιπολικό. Εάν ερχόταν τυχαία ένα περιπολικό τότε θα τους έκανα ένα σινιάλο
και δεν θα γινόταν τίποτα, θα περπατάγαμε και θα φεύγαμε. Θα ξαναβρισκόμασταν
πίσω στην πλατεία και θα φεύγαμε. Το αυτοκίνητο το δικό μας, που ήταν
παρκαρισμένο στο δεξιό μέρος της Τσακάλωφ, τη στιγμή που φάνηκε από κάτω το
Mercedes του Μομφερράτου ήταν ένα βαρύ αυτοκίνητο και πήγαινε αργά. Αυτός
μπορεί να είναι και ένας λόγος που να είχε ησυχία. Δηλαδή ήταν ένα Mercedes
που πήγαινε αργά και επειδή προχωρούσε αργά τα αυτοκίνητα τα άλλα τα κρατούσε
από πίσω του. Μπορεί να ήταν ένας τέτοιος λόγος που είχε ησυχία. Το αυτοκίνητο
το δικό μας βγήκε σιγά και σταμάτησε στη μέση στη διασταύρωση έτσι ώστε να μην
επιτρέψει στο αυτοκίνητο του θύματος να μην περάσει και στρίψει αριστερά, αλλά
και αν κάποιο αυτοκίνητο ερχόταν από πάνω να μην του επιτρέψει να περάσει, να
έχει ελεύθερο τον δρόμο μπροστά που θα φεύγαμε. Ξεκίνησε το δικό μας
αυτοκίνητο. Δεν είμαι σίγουρος ποιος το οδηγούσε, αλλά νομίζω ότι το οδηγούσε
ο Τζωρτζάτος, ο Σταμάτης. Όταν πλησίασε το αυτοκίνητο του θύματος κατάλαβε ο
οδηγός του ο μακαρίτης ο Ρουσσέτης ότι δεν θα μπορέσει να περάσει, ότι έχει
σταματήσει το άλλο αμάξι μπροστά και έκανε λίγο αριστερά μήπως τον χωρέσει
ανάμεσα στο αυτοκίνητο το δικό μας που είχε σταματήσει και στο πεζοδρόμιο και
περάσει προς τα κάτω, αλλά δεν χωρούσε και σταμάτησε. Τον πλησίασαν από τη
μεριά του οδηγού, από τη μεριά της Αθήνας, δηλαδή της Ακαδημίας ο Δημήτρης
Κουφοντίνας και πίσω ο Χριστόδουλος και τους πυροβόλησαν. Στο σημείο αυτό την
ώρα που έπεσαν οι πρώτοι πυροβολισμοί ο οδηγός, ο μακαρίτης ο Ρουσσέτης έκανε
μία κίνηση, έγειρε στα δεξιά και νόμισα εγώ ότι πάει να ανοίξει το ντουλαπάκι.
Μου είχαν πει από πριν ότι ο άνθρωπος αυτός οπλοφορεί και ότι πρέπει να
προσέξω να μην πάρει το όπλο και μας πυροβολήσει. Όταν είδα τον μακαρίτη να
κάνει αυτή την κίνηση εγώ κρατούσα ένα μαύρο μικρό τσαντάκι που είχα μέσα ένα
περίστροφο.

Έβγαλα το περίστροφο και πυροβόλησα μία φορά προς την κατεύθυνση του
αυτοκινήτου. Πυροβόλησα χωρίς να σκοπεύσω στην ουσία με σκοπό να τον φοβίσω,
γιατί δεν ήξερα σε ποια κατάσταση ήταν, να μην πάρει το όπλο και μας
πυροβολήσει. Ήμουν στο απέναντι πεζοδρόμιο περίπου 1 μέτρο μπροστά από την
πόρτα του συνοδηγού. H σφαίρα η δικιά μου έσπασε το κρύσταλλο της πόρτας του
συνοδηγού. Πιο πολύ πυροβόλησα από φόβο παρά από οποιονδήποτε άλλο λόγο.
Μάλιστα φοβήθηκα από τον πυροβολισμό τον δικό μου και μετά έφυγα και πήγα και
μπήκα στο αυτοκίνητο το δικό μας που ήταν μπροστά. Είχα τον μακαρίτη τον
Ρουσσέτη στο παρμπρίζ και τον έβλεπα. Μπορούσα να τον είχα πυροβολήσει από το
παρμπρίζ. Δεν ήθελα να πυροβολήσω τον άνθρωπο. Όταν μπήκα εγώ στο αυτοκίνητο
το δικό μας και κοίταγα πίσω τι έκαναν οι άλλοι δύο, το δικό μας αυτοκίνητο
προχώρησε 2-3 μέτρα πιο μπροστά. Ο Δημήτρης Κουφοντίνας έφυγε και πέρασε στο
απέναντι μέρος. Ο Χριστόδουλος έμεινε από τη μεριά του οδηγού λίγο
περισσότερο. Μετά έμαθα στο αυτοκίνητο ότι ο Χριστόδουλος πυροβόλησε και με
ένα δεύτερο πιστόλι που είχε μαζί του. Σε όλες τις ενέργειες αυτός που θα
πυροβολούσε το θύμα είχε πάντοτε δύο όπλα γιατί το ένα θα το άδειαζε ή περίπου
θα το άδειαζε και σε περίπτωση που ερχόταν κάποιο περιπολικό, γινόταν κάτι
άλλο έπρεπε να συνεχίσει να έχει κάτι άλλο για να αμυνθεί. Σε όλες λοιπόν τις
ενέργειες που είχαν σκοπό να σκοτώσουν κάποιον άνθρωπο αυτός που θα
πυροβολούσε είχε πάνω του δύο όπλα. Από το δεύτερο όπλο του Χριστόδουλου έφυγε
μία σφαίρα κ. Εισαγγελέα, έφυγε ένας κάλυκας γιατί ήταν πιστόλι. Δηλαδή στη
δολοφονία του Μομφερράτου χρησιμοποιήθηκαν 4 όπλα και όχι 3. Το δικό μου ήταν
περίστροφο που δεν άφηνε ίχνη. Εάν η Αστυνομία έβγαζε φωτογραφίες και είχε
σχεδιάγραμμα και τα σημεία που βρέθηκαν οι κάλυκες θα μπορούσε να αποδειχθεί
αυτό που λέω. Τώρα θα ήθελα να το δεχθείτε γιατί έχω τη διάθεση να σας πω τα
γεγονότα, όσα τραγικά γεγονότα έχω ζήσει και τα θυμάμαι. Ο Χριστόδουλος Ξηρός
μάλλον φεύγοντας από το δικό μας αμάξι και πηγαίνοντας λίγο πιο μπροστά, το
Mercedes άρχισε να κυλάει μόνο του και να πηγαίνει σιγά-σιγά στην τζαμαρία. Ο
Χριστόδουλος, ο οποίος και αυτός ήταν σαν κι εμένα, δεν ήταν έμπειρος, πρέπει
να είχε σαστίσει και να έμεινε εκεί. Γι’ αυτό ο Δημήτρης Κουφοντίνας του είπε
δυο φορές: «Πάμε, πάμε!». Στο σημείο αυτό δεν υπήρχε ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος.
Υπήρχε όμως ένα δεύτερο αυτοκίνητο που έφυγε μπροστά μας. Ήταν ένα άσχετο
αυτοκίνητο. Ήταν ένας πολίτης που καθόταν – αυτό το είδα πολύ καθαρά εγώ – έξω
από ένα αυτοκίνητο, ο οποίος είδε όλα τα γεγονότα και ο οποίος κατά τη δική
μου άποψη πρέπει να ήταν εκεί για κάποιο λόγο όχι και τόσο νόμιμο ή να
φοβήθηκε και μπήκε γρήγορα σε ένα αυτοκίνητο, έβαλε μπρος και έφυγε μπροστά
μας. Ο άνθρωπος αυτός δεν είχε καμία σχέση με εμάς. Μπήκαμε όλοι μέσα στο
αυτοκίνητο και φύγαμε με κατεύθυνση δεξιά στον Λυκαβηττό όπου το αφήσαμε,
πήγαμε λίγο πιο κάτω όπου πήραμε ένα άλλο και φύγαμε. Απ’ ό,τι θυμάμαι την
προκήρυξη πρέπει να την πέταξε ο Χριστόδουλος στο σημείο εκείνο. Δεν θυμάμαι
μετά όταν βρισκόμασταν ακριβώς τι γινόταν και τι λέγαμε, πάντως ήμασταν
ευχαριστημένοι από την αποτελεσματικότητα και από τον τρόπο που ο Τύπος
κάλυπτε τέτοια γεγονότα. Παρ’ όλα αυτά, εγώ σαν άτομο, θυμάμαι ότι διάβασα
αργότερα στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» ένα άρθρο που έγραφε ότι ο μακαρίτης
Μομφερράτος δεν ήταν αυτό που τον κατηγόρησε η Οργάνωση, δεν ήταν δηλαδή
εκπρόσωπος της CIA που με τα λεφτά της CIA αγόρασε την εφημερίδα.

«O πρώτος προβληματισμός μου ήταν μετά τη δολοφονία Μομφερράτου»

Ο μακαρίτης Αγγελόπουλος πήγαινε μερικές φορές με το αυτοκίνητό του στη
δουλειά και άλλες φορές με τα πόδια. Επιλέχθηκε να χτυπηθεί αφού ήταν εύκολος στόχος

«Πίστευα ότι οι πληροφορίες που είχαν ήταν θέσφατα»

Αυτό με έβαλε σε προβληματισμό. Δεν είχα όμως το θάρρος να το πω στην
Οργάνωση, πίστευα ότι αυτές οι πληροφορίες που είχαν, ότι ήταν και θέσφατα.
Παρ’ όλα αυτά ήταν – το θυμάμαι έντονα – ο πρώτος προβληματισμός μου, μήπως
κάνουμε λάθος. Επόμενη ενέργεια που θυμάμαι ήταν η δολοφονία του Δημήτρη
Αγγελόπουλου. Μπορεί κάτι να ξεχνώ, θέλω να με βοηθάτε χρονολογικά.

ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Δεν σας διακόπτουμε διότι δε επιτρέπεται. Εσείς συνεχίστε,
ό,τι θυμάστε. Εσείς δεν χρησιμοποιείτε ούτε χαρτί ούτε τίποτα.

Π. ΤΣΕΛΕΝΤΗΣ: Ελπίζω να κατανοείτε τους λόγους. Δεν έχω λόγο, γιατί
μιλώ για πράγματα που έχω ζήσει, είναι πράγματα τραγικά που έχω ζήσει. Την
εποχή που είχε αποφασισθεί να γίνει η ενέργεια ενάντια στον Αγγελόπουλο, ήταν
μια εποχή που αναζητούνταν στόχοι που να αντιπροσωπεύουν την οικονομική
ολιγαρχία εκείνης της εποχής. Αργότερα έχουν γραφτεί διάφοροι μύθοι, πολλά
παραμύθια γύρω από τον τρόπο που επιλέγονταν οι στόχοι. Δυστυχώς σε αυτή την
τραγωδία ο Τύπος για δικούς του οικονομικούς λόγους έχει μπλέξει πάρα πολλά
παραμύθια και πολλούς μύθους. Σε αυτό που εγώ μπορώ, θα προσπαθήσω να
ξεδιαλύνω και να εξηγήσω ορισμένα πράγματα. Θυμάμαι ότι για το τι πράξεις θα
κάνουμε, δεν ήταν συγκεκριμένες αποφάσεις και σε συγκεκριμένες χρονικές
στιγμές. Σαν άνθρωποι ζούσαμε στην κοινωνία, κυκλοφορούσαμε, μιλούσαμε με
άλλους ανθρώπους, διαβάζαμε έντονα τα πάντα που δημοσιεύονταν, γίνονταν
προτάσεις και κοιτούσαμε και διαφορετικούς, άλλους στόχους. Αυτό που δυστυχώς
επελέγετο δεν ήταν πάντοτε αυτό που θα συμβόλιζε κάτι πιο έντονα, αλλά αυτό
που θα συμβόλιζε και θα ήταν και πιο εύκολο και θα μπορούσε να γίνει. Δηλαδή
τον Βαρδή Βαρδινογιάννη πάντα είχαμε στο μυαλό μας να τον χτυπήσουμε. Την
εποχή που ήμουν εγώ στην Οργάνωση δεν ήταν δυνατόν, είχε πάντα θωρακισμένα
αυτοκίνητα, είχε πάντοτε συνοδεία. Παρ’ όλα αυτά, περνούσαμε πάντοτε και από
το Σύνταγμα περπατώντας να δούμε τη συνοδεία του, να δούμε τα αυτοκίνητα, να
δούμε τι μέτρα παίρνει. Ο μακαρίτης ο Δημήτρης Αγγελόπουλος είχε την ατυχία να
περπατάει. Ήταν πιο εύκολος στόχος ο Τσάτσος της ΑΓΕΤ σε σχέση με το κατανοητό
στην κοινωνία εκείνη την εποχή. Έπαιρνε όμως ιδιαίτερες προφυλάξεις και δεν
ήταν εύκολο να δολοφονηθεί. Ο μακαρίτης Αγγελόπουλος πήγαινε μερικές φορές με
το αυτοκίνητό του στη δουλειά και άλλες φορές με τα πόδια. Επιλέχθηκε να
χτυπηθεί αφού ήταν εύκολος στόχος, όταν πήγαινε από το σπίτι του με τα πόδια
στη δουλειά. Στην ενέργεια αυτή, «έπρεπε» να είμαι εγώ ο αυτουργός. Υπήρχε μια
ηθική υποχρέωση, τα μέλη να συμμετέχουν σε όλες τις πράξεις για να αποδείξουν
την πίστη τους στην Οργάνωση και να αποδείξουν ότι δεν αποφεύγουν κάποιες
πράξεις για οποιονδήποτε λόγο. Επειδή η ενέργεια θα γινόταν στο Κολωνάκι, από
κάπου είχαν βρει ή είχαν φτιάξει, έναν σιγαστήρα σε κάποιο όπλο που ήταν
μακρύ.

H πράξη αυτή έγινε με ένα αυτόματο όπλο που είχε μπροστά έναν σιγαστήρα, δεν
έγινε με πιστόλι 9άρι. Αυτή η όλη κατασκευή, εάν την κρατούσα εγώ, ήταν ένα
τεράστιο μακρύ πράγμα, γι’ αυτό επιλέχθηκε να το κρατάει ο Χριστόδουλος επειδή
ήταν ψηλός και εύσωμος και θα γινόταν ένας συνολικός όγκος πιο λογικός για την
περιοχή. Έπρεπε να τον πάω εγώ με μία μοτοσυκλέτα, γιατί εκεί μέσα στο
Κολωνάκι δεν μπορούσε να χρησιμοποιηθεί αυτοκίνητο. Εγώ δεν ήμουν έμπειρος
οδηγός από μοτοσυκλέτες. Στην αρχή είχα ένα μικρό παπάκι και μετά αγόρασα μία
μοτοσυκλέτα 250 κυβικά μικρού όγκου, την οποία έχω ακόμα μέχρι σήμερα. Εκλάπη
μία ολόιδιου τύπου μοτοσυκλέτα με αυτή που είχα εγώ, γιατί οποιονδήποτε άλλο
τύπο δεν είχα την ικανότητα να την οδηγήσω, πόσο μάλλον με δεύτερο άτομο. Σε
όλο αυτό το διάστημα η Οργάνωση συνήθως είχε και κάποια αυτοκίνητα, ένα ή δύο
τα οποία ήταν κλεμμένα και τα οποία τα διατηρούσε, τα άραζε σε διάφορες
γειτονιές, κλεμμένα αυτοκίνητα με κλεμμένες πινακίδες. Τα αυτοκίνητα αυτά
άραζαν σε διάφορες γειτονιές όπως Κυψέλη, Ζωγράφου, που τα αυτοκίνητα είναι
ανώνυμα και τους άλλαζαν θέση κάθε δυο μέρες, από έναν δρόμο σε έναν άλλο.
Υπήρχε τότε λοιπόν ένα αυτοκίνητο και εκλάπη και η μοτοσυκλέτα. Με την ίδια
διαδικασία είχε γραφεί η προκήρυξη. Θυμάμαι ότι πήγαμε ένα πρωί εγώ και ο
Χριστόδουλος, δεν θυμάμαι από πού ξεκινήσαμε, κάπου κοντά στον Λυκαβηττό ή
εκεί πάνω στο τέρμα της Σίνα, κάπου από εκεί, πήρα με τη μοτοσυκλέτα τον
Χριστόδουλο, εκεί δεν θυμάμαι ποιος μας έφερε τα όπλα, πρέπει να ήταν ο
Κουφοντίνας γιατί ήταν με ένα αυτοκίνητο λίγο πιο κάτω σ’ αυτό το σημείο μαζί
με τον Τζωρτζάτο και μας περίμεναν για να μας πάρουν όταν θα φύγουμε. Εγώ
φορούσα κράνος, ο Χριστόδουλος φορούσε μια καπαρντίνα και αν θυμάμαι καλά
περούκα, ή μπορεί και να μη φορούσε περούκα, δεν θυμάμαι. Υπήρχε ένα μεγάλο
σακ βουαγιάζ που έπαιρνε σχήμα σαν να είναι γεμάτο από ένα χαρτόνι κι εκεί
μέσα ήταν αυτό το όπλο, αυτό που σας είπα με τον σιγαστήρα. Φτάσαμε στην οδό
Κανάρη στο Κολωνάκι, εγώ άραξα τη μοτοσυκλέτα όπως ανεβαίνουμε αριστερά, ο
Χριστόδουλος περπατούσε στο δεξιό μέρος, περπατούσε πάνω-κάτω. Στην πλατεία
απέναντι ήταν ο Σκανδάλης, σε ένα σημείο που να τον έβλεπα εγώ και ο
Χριστόδουλος και πρέπει να ήταν και κάποιος άλλος απέναντι από το σπίτι του
μακαρίτη του Αγγελόπουλου που θα έκανε σήμα στον Σκανδάλη για να κάνει σε μας,
ότι ξεκινάει με τα πόδια κι έρχεται. Εάν έπαιρνε το αυτοκίνητο, θα φεύγαμε και
θα πηγαίναμε μια άλλη μέρα. Ο Γιάννης Σκανδάλης κάποια στιγμή μας έκανε σήμα
με τα χέρια του. Εγώ έκανα σήμα στον Χριστόδουλο, ο οποίος περπατούσε με
κατεύθυνση από κάτω προς την πλατεία, μπήκε σε μια πόρτα από πολυκατοικία για
λίγο και κάθισε και όταν περπατούσε ο μακαρίτης ο Αγγελόπουλος στα 4-5 μέτρα
μπροστά του, του ξαναέκανα σήμα, βγήκε, περπάτησε δίπλα του, τον πυροβόλησε
και ήρθε απέναντι σε μένα. Αυτό που θυμάμαι ήταν ότι παρόλο που είχε
σιγαστήρα, οι πυροβολισμοί ακούστηκαν, γιατί ο σιγαστήρας πρέπει να ήταν
αυτοσχέδιος.

Ανέβηκε στη μηχανή, την ώρα που ανέβηκε κάποιος πολίτης πήγε να τον
σταματήσει, του έκανε μία με το χέρι πέρα, του είπε «άσε μας ρε» και ξεκίνησα
εγώ με τη μηχανή, πήγα στο σημείο όπου είχαμε ξεκινήσει, αφήσαμε τη μηχανή,
μπήκαμε σε ένα αυτοκίνητο όπου μας περίμενε ο Δημήτρης Κουφοντίνας και ο
Τζωρτζάτος και φύγαμε με κατεύθυνση τη Λεωφόρο Αλεξάνδρας.

Όπως σας είχα πει πριν ότι δεν ήμαστε άνθρωποι κλεισμένοι μέσα σε ένα καβούκι,
αλλά ζούσαμε σαν όλους τους ανθρώπους. Κάποια στιγμή κάποιος μας είπε για την
ύπαρξη της ιδιωτικής διαγνωστικής κλινικής του γιατρού του Καψαλάκη. Προφανώς
κάποιος συγγενής του είχε αναγκαστεί να περάσει από κει και είχε αναγκαστεί να
πληρώσει κάποια χρήματα αρκετά για την εποχή εκείνη. Ο άνθρωπος αυτός είχε
φέρει ένα διαγνωστικό μηχάνημα που δεν υπήρχε μέχρι τότε στην Ελλάδα και το
λειτουργούσε με οικονομικά κριτήρια. Όλοι ζούμε στην ελληνική κοινωνία και
ξέρουμε όλοι τι είναι φακελάκι και τι είδους περίθαλψη και υγεία υπάρχει στη
χώρα μας. Στα πλαίσια αυτά, είπαμε να γίνει ένα χτύπημα συμβολικό σε αυτόν τον
άνθρωπο. Δηλαδή ποτέ δεν πέρασε από το μυαλό μας να χάσει αυτός ο άνθρωπος τη
ζωή του. Σε αυτή την πράξη θυμάμαι ότι εγώ οδηγούσα ένα αυτοκίνητο Toyota. Δεν
θυμάμαι πολλά πράγματα για το πριν, ούτε για την προκήρυξη ούτε για τίποτε
άλλο. Αλλά θεωρητικά πρέπει να γινόταν όπως σας περιέγραψα και στις
προηγούμενες. Θυμάμαι ότι πήγα κάποια μέρα πριν για να μάθω ένα δρόμο, πώς από
εκείνο το σημείο φεύγεις και πηγαίνεις στον ηλεκτρικό σταθμό του Ηρακλείου,
που ήταν η διαφυγή μας. Εγώ δεν γνώριζα καλά την Αθήνα κι έπρεπε πριν να πάω
να μάθω τις διαδρομές. Θυμάμαι την ημέρα εκείνη, δεν θυμάμαι ούτε πώς
ξεκινήσαμε, δεμ θυμάμαι ειλικρινά και ποιοι ακριβώς είμαστε. Θυμάμαι ότι ήμουν
εγώ και θυμάμαι και τον Τζωρτζάτο. Δεν θυμάμαι ποιος ήταν ο τρίτος. H κα
Καψαλάκη μας είπε ότι αναγνωρίζει τον Κουφοντίνα. Από εδώ πέρασαν μάρτυρες οι
οποίοι είπαν με ειλικρίνεια την αλήθεια, όπως τα βλέπω εγώ. Πέρασαν μάρτυρες
που είπαν πράγματα τρελά και από τη φαντασία τους. Πέρασαν μάρτυρες που τους
«έφτιαξε¦ η τηλεόραση. H κα Καψαλάκη για μένα ήταν μία πολύ σεβαστή και
ειλικρινής κυρία. Παρ’ όλα αυτά δεν θέλω να επηρεαστώ από τους μάρτυρες που
είδα εδώ και να αδικήσω κάποιον από τους συγκατηγορούμενούς μου. Θα λέω κάτι
άμα το θυμάμαι. Επίσης μπορώ να βοηθήσω σε αυτά που έλεγαν οι μάρτυρες, στις
περιπτώσεις που εγώ ήμουν παρών. Θυμάμαι λοιπόν ότι είχα αράξει το αυτοκίνητο
όχι ακριβώς έξω από το οίκημα που ήταν η επιχείρηση του Καψαλάκη, αλλά ήταν
κάποιος δρόμος που ήταν δίπλα. Δηλαδή από κει βγήκαν αυτοί από το αυτοκίνητο
και περπάτησαν 10-15 μέτρα. Θα σας πω με ειλικρίνεια ότι στις περισσότερες
πράξεις που ήμουν κι έπεσαν πυροβολισμοί, δεν άκουγα τους πυροβολισμούς. Στο
Μομφερράτο βέβαια άκουσα ότι έπεσαν πάρα πολλοί πυροβολισμοί, αλλά στην
Τράπεζα στα Πετράλωνα, εκεί στον Καψαλάκη, δεν άκουσα. Όπως θα σας πω και στη
ληστεία στο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο στην Πατησίων, πάλι δεν άκουσα τον
πυροβολισμό ενώ ήμουν μέσα και μία μάρτυρας, η ταμίας σάς είπε ότι και αυτή
δεν άκουσε και κάποιος από την Έδρα σας τη ρώτησε: «Μα είναι δυνατόν να μην
ακούσατε;». Και η κυρία αυτή δεν άκουσε κι εγώ δεν άκουσα ενώ ήμουν μέσα.
Θυμάμαι ότι έπεσαν δύο ή τρεις πυροβολισμοί, τα δύο άτομα που είχαν πάει ήρθαν
στο αυτοκίνητο, οδήγησα εγώ μέχρι τον ηλεκτρικό σταθμό στο Ηράκλειο, αφήσαμε
το αυτοκίνητο και από κει πήρα το τρένο και έφυγα. Ποια ενέργεια ήταν μετά:
Δεν θυμάμαι, πρέπει να ήταν το λεωφορείο στο ποτάμι. Είναι γνωστό το
αντιαμερικάνικο αίσθημα που υπάρχει στην Ελλάδα και η επικρότηση του κόσμου σε
κάθε ενέργεια που στρέφεται εναντίον Αμερικάνων στρατιωτικών ή στρατιωτικών
εγκαταστάσεων. Από την πρώτη ημέρα που μπήκα ή που έμαθα για την Οργάνωση,
αλλά και πριν από εμένα, όλα τα μέλη της Οργάνωσης κοιτούσαν και έβλεπαν
οτιδήποτε κινήσεις έκαναν Αμερικάνοι στρατιωτικοί στην Ελλάδα. Δηλαδή δεν
χρειάστηκε να μας πει κανένας ότι είναι ένας Αμερικάνος εκεί ή ένα λεωφορείο
εκεί, αυτά ήταν πράγματα που τα βλέπαμε. Κάποια ειδικότερα, εξειδικευμένα
βέβαια, χρειάζονταν και κάποιες παρατηρήσεις πιο πολλές.

Τα τεχνικά ζητήματα

Το λεωφορείο δηλαδή αυτό που από την Ελευσίνα πήγαινε Αμερικάνους
στρατιωτικούς στην Βάση ή στο ξενοδοχείο τους, δεν ξέρω ακριβώς πού, το έβλεπε
κάποιος στη Λεωφόρο Καβάλας άμα περνούσε, άμα σχόλαγε από τη δουλειά του
κ.τ.λ. Κάποιος λοιπόν από εμάς το είχε δει, κάποιος πέρασε από την Καβάλας,
κάποιος σταμάτησε και το είδε να περνά, είδε τη διαδρομή του, πήγαμε,
κοιτάξαμε και βρήκαμε τη διαδρομή του. Ήταν η πρώτη φορά που στη δική μου
δραστηριότητα θα χρησιμοποιούταν έκρηξη βόμβας. Υπήρχαν εκείνη την εποχή στο
εμπόριο κάποιοι τηλεκατευθυνόμενοι μηχανισμοί για κάποια αυτοκινητάκια,
κατευθυνόμενα καραβάκια κ.λπ. Πήγαμε κι αγοράσαμε ένα τέτοιο μηχάνημα και
φτιάξαμε ένα μηχανισμό που ο δέκτης όταν δεχόταν τη συχνότητα, άναβε ένα
λαμπάκι. Πήρε κάποιος πάνω του τον δέκτη και πήγε και περπατούσε στη Λεωφόρο
Κηφισού και το κρατούσε. Διαπιστώσαμε ότι σε διάφορες μέρες που γινόταν αυτό,
το λαμπάκι άναβε δηλαδή ο δέκτης δεχόταν τη συχνότητά του και ενεργοποιούνταν.
Θα έχετε μεγάλη περιέργεια να μάθετε αυτές τις γνώσεις των ηλεκτρονικών πώς
τις αποκτήσαμε. Ο κ. Πρόεδρος νομίζω ότι θα με καταλάβει περισσότερο από
όλους. Οι γνώσεις αυτές δεν είναι εξειδικευμένες, δεν φτιάχναμε εμείς
πλακέτες. Λίγο μυαλό και πειράματα σε οδηγούν να αποκτήσεις τη γνώση. Από την
εμπειρία που είχα από τα μέλη της Οργάνωσης, ο Τζωρτζάτος δεν χρειαζόταν και
δεν πρέπει να χρειάστηκε καμία στιγμή για να βοηθήσει πάνω σε τέτοια πράγματα,
από ότι εγώ καταλαβαίνω και τι γνωρίζω. Ο Χριστόδουλος Ξηρός και πιο πολύ ο
Σάββας ήταν άνθρωπος που πειραματιζόταν και κατάφερνε πάρα πολλά πράγματα. Με
πειράματα και προσπάθειες λύναμε – την εποχή που ήμουν εγώ τουλάχιστον – όλα
αυτά τα τεχνικά προβλήματα. Επειδή άναβε λοιπόν η συχνότητα στην περιοχή
εκείνη, είδαμε ότι δεν μπορούμε να κάνουμε με τηλεχειρισμό και ότι πρέπει να
γίνει με καλώδιο. Την εποχή εκείνη εμφανίζεται στην Οργάνωση και στα μάτια μου
ο Σάββας Ξηρός σαν Μιχάλης. Πρέπει δηλαδή, κατά την άποψή μου, να έγινε μέλος
εκείνη την εποχή. Πιο πριν δεν ήταν. Υπήρχε κλεμμένο ένα αυτοκίνητο VW
φορτηγάκι κλειστού τύπου με το οποίο πήγαμε στο σημείο εκείνο. Πρέπει να σας
πω ότι είχαμε πάει την προηγούμενη βραδιά και από το σημείο που είχαμε
επιλέξει να βάλουμε το βαρέλι που είχε μέσα τη βόμβα είχαμε απλώσει ένα
καλώδιο από το σημείο εκείνο μέσα στο ποτάμι, πέρναγε το καλώδιο την κοίτη του
ποταμού, έμπαινε σ’ ένα παραπόταμο που ήταν μεγάλος υπόνομος, δεν ήταν όμως
ένα στρογγυλό μικρό ήταν μεγάλο που μπορούσε να περπατήσει ένας άνθρωπος,
περνούσε λοξά και έβγαινε από την άλλη μεριά πάνω στο πεζοδρόμιο που ήταν σαν
χωμάτινη αλάνα. Είχαμε αφήσει ένα καλώδιο από το σημείο που θα έμπαινε η βόμβα
μέχρι το σημείο που θα είχαμε οπτική επαφή στο σημείο που θα ήταν η βόμβα. Την
άλλη μέρα το μεσημέρι γνωρίζαμε από πριν ποιες ώρες περνάει το αυτοκίνητο,
πήγαμε εκεί. Εγώ δεν θυμάμαι από πού, αλλά από κάπου πολύ κοντά ήμουν οδηγός
σ’ ένα αυτοκίνητο VW. Σημειωτέον ότι στη χρονική αυτή διαδρομή άρχισα να
μαθαίνω εγώ να οδηγάω και εκεί άρχισα να μπορώ να οδηγάω ένα αυτοκίνητο.

Ενώ παλαιότερα, δηλαδή την εποχή που έγινε η δολοφονία του Μομφερράτου δεν
γνώριζα να οδηγώ αυτοκίνητο. Πήγαμε με το VW, ήμουν εγώ οδηγός και στο πίσω
μέρος ήταν ο Δημήτρης Κουφοντίνας, ο Χριστόδουλος Ξηρός και ο Σάββας. Κάποια
στιγμή δεν θυμάμαι αν ήταν το βαρέλι κι αφήσαμε τη βόμβα πώς ήταν δεν το
θυμάμαι καλά, αφήσαμε απέναντι εκεί το βαρέλι με τη βόμβα, έγινε η σύνδεση των
καλωδίων, ενώθηκε δηλαδή η βόμβα που είχε δυο καλώδια που ενώθηκαν, πέρασα εγώ
με το αυτοκίνητο και με τους άλλους μαζί στην αντίθετη μεριά του ποταμού,
πάρκαρα το αυτοκίνητο λίγο πιο μπροστά από το σημείο που ήταν τα καλώδια.

Τα τρία άτομα που ήταν πίσω φορούσαν τρεις φόρμες εργασίας για να είναι
εύκολοι στο περιβάλλον εκεί να κάθονται να περιμένουν. Εκεί κάποιος είχε
αναλάβει να ειδοποιήσει για να είμαστε έτοιμοι ότι ερχόταν το λεωφορείο. Δεν
γνωρίζω ποιος ήταν. Πρέπει να ήταν κάποιο άτομο με μια μηχανή όμως για να
μπορεί να ξεφεύγει από την κίνηση και να έρχεται πιο μπροστά. Αυτό εγώ δεν το
έβλεπα, γιατί εκεί που είχα παρκάρει το αυτοκίνητο δεν είχα μεγάλη οπτική
επαφή, το έβλεπαν όμως οι άλλοι τρεις που ήταν έξω. Στο σημείο όταν έφτασε το
λεωφορείο και πέρασε δίπλα από τη βόμβα κάποιος από τους τρεις ενεργοποίησε με
μια μπαταρία με ρεύμα δηλαδή τον μηχανισμό κι έγινε η έκρηξη. Έγινε μια δυνατή
υπόκωφη έκρηξη, είδα το λεωφορείο με τους στρατιωτικούς να πηγαίνει 4 – 5 μ.
να σέρνεται πάνω σε κάτι δέντρα και να σταματάει λίγο πιο κάτω. Τα αυτοκίνητα
που ήταν στο ρεύμα που ήμουν εγώ, τα περισσότερα σταμάτησαν και κοιτούσαν τι
έγινε εκεί και έτσι μου είχαν κλείσει εμένα το δρόμο της διαφυγής για να
φύγουμε γρήγορα. Όταν ήρθαν οι άλλοι μέσα στο φορτηγάκι μου έλεγαν φύγε –
φύγε, αλλά δεν μπορούσα να φύγω. Ήταν κάτι που δεν είχαμε προβλέψει ότι οι
οδηγοί θα σταματήσουν για να δουν τι έγινε. Κάποια στιγμή βρήκα ένα μικρό
πέρασμα, τράκαρα και κάποια I.X. και έστριψα δεξιά, έφυγα και αφήσαμε το
αυτοκίνητο κάπου κοντά στον ηλεκτρικό στο Μοσχάτο και από εκεί φύγαμε. Το ότι
δεν θυμάμαι λεπτομέρειες ποιος έφερε τα όπλα, που έφτιαξε τα εκρηκτικά
σημαίνει ότι δεν έπαιρνα μέρος εγώ σ’ αυτά τα πράγματα. Θυμάμαι τα γεγονότα
που μου έχουν μείνει έντονα μέσα μου, αλλά πράγματα δεν μπορώ εύκολα να τα
θυμηθώ. Ένα μεγάλο διάστημα και συνήθως τα καλοκαίρια εγώ έφευγα και πήγαινα
στην πατρίδα μου στην Κεφαλονιά. Εκεί καθόμουν όλο το καλοκαίρι, ασχολιόμουν
με διάφορες εργασίες κυρίως γύρω από μια περιουσία που είχαμε από τον πατέρα
μου. Εκείνη τη χρονιά το καλοκαίρι νομίζω ότι πήγα κι έφτιαξα ένα πρόσθετο
οίκημα στο σπίτι που είχαμε. Από μόνος μου είχα μάθει από διάφορες εργασίες
που έκανα και μπορώ μέχρι και σήμερα να χτίσω ένα σπίτι από την αρχή μέχρι το
τέλος και ας σας φαίνεται παράξενο. Είχα την τέχνη, την ικανότητα αν θέλω, την
τέχνη ενός άλλου να μπορώ να του την κλέψω γύρω από κατασκευές, επισκευές και
στο Πανεπιστήμιο τουλάχιστον έμαθα τη μεθοδολογία, δηλαδή την τρόπο να μαθαίνω
με τη γνώση. Ξέρω να ψάχνω τα βιβλία από τις βιβλιοθήκες τεχνικά βιβλία και αν
θέλω κάτι να καταφέρω, μπορώ να το μάθω. Έτσι έχω φτάσει σήμερα να γίνω ένας
πολύ καλός μηχανικός εσωτερικής καύσεως για μηχανές και ιδιαίτερα να μπορώ να
επιμελούμαι με κατασκευές πλοίων χωρίς να έχω σπουδάσει ναυπηγός ή μηχανικός.
Σήμερα που υπάρχει και το Internet καταλαβαίνετε, κ. Πρόεδρε, ότι πηγαίνω στην
κατασκευάστρια μιας μηχανής στην ιστοσελίδα και μπορώ και λύνω μηχανολογικά
προβλήματα που δεν μπορούν να τα λύσουν μηχανικοί χρόνων και χρόνων και όλοι
μου λένε «Πώς ξέρεις ότι είναι αυτό». Λέω «το είδα», δεν λέω που πραγματικά το
είδα.

«Παρόλο που φαίνεται οξύμωρο προσέχαμε να μη χτυπήσουμε άλλους»

Εκείνη τη χρονιά λοιπόν έλειπα για μεγάλο διάστημα το καλοκαίρι και θυμάμαι
ότι το επόμενο πράγμα όταν γύρισα, ήταν ότι με έστειλαν – γιατί εκεί δεν πήρα
μέρος ούτε στην προετοιμασία ούτε ήξερα πως και τι – στη Φιλοθέη σ’ ένα σπίτι
που έμενε κάποιος Αμερικανός που θα τον χτυπάγαμε με τηλεχειριζόμενη βόμβα.
Είχε αλλάξει η τεχνολογία, είχαν έρθει δηλαδή στο εμπόριο τηλεχειρισμοί οι
οποίοι είχαν κωδικοποιημένο το σήμα και μας επέτρεπε με μια σχετική ασφάλεια
να δίνουμε τηλε-εντολές χωρίς να υπάρχει κίνδυνος για μας και για άλλους
άσχετους σ’ ένα βαθμό. Νομίζω ότι αυτή η ενέργεια θα γινόταν με αυτό τον
τρόπο. Το μόνο που θυμάμαι από όλη αυτή την υπόθεση είναι ότι εγώ πήγα εκεί
οδηγώντας ένα σκαραβαίο αυτοκίνητο, ότι ήταν σούρουπο. Δεν θυμάμαι ποιοι άλλοι
ήταν μαζί μου, πρέπει να ήταν δύο ή τρία άτομα. Θυμάμαι ότι περιμέναμε ένα
χρονικό διάστημα και κάποια στιγμή ήρθε κάποιος γείτονας, ένας πολίτης και μου
είπε «Τι θέλετε εδώ;» δεν θυμάμαι τι του απάντησα και είπα στους άλλους ότι
πρέπει να φύγουμε. Γιατί αφού ανησύχησε αυτός ο άνθρωπος μπορεί να ειδοποιήσει
την Αστυνομία κ.λπ. Νομίζω ότι ήρθαν οι άλλοι μέσα στο αυτοκίνητο, ή ήταν ο
ένας και κάποιος άλλος ήταν απ’ έξω δεν τα θυμάμαι αυτά, φύγαμε, πήγαμε σ’ ένα
σημείο που πιθανόν περίμενε ο Δημήτρης Κουφοντίνας και του είπαμε ότι δεν
μπόρεσε να γίνει η δουλειά και ότι πρέπει να ειδοποιηθεί η Αστυνομία για να μη
χτυπήσει κάποιος άνθρωπος. Παρ’ όλο που φαίνεται οξύμωρο, όντως προσέχαμε ποτέ
να μη χτυπήσουν άλλοι. Στην ενέργεια αυτή θα μπορούσαμε φεύγοντας να
ενεργοποιήσουμε τον μηχανισμό, να εκραγεί μόνος του και να μη μπορεί να τον
βρει η Αστυνομία και μάθει τις μεθόδους μας. Δεν το κάναμε αυτό γιατί δεν
πείραζε πολύ να μαθαίνει τις μεθόδους μας η Αστυνομία. Μάλιστα μπορώ να σας πω
ότι στα αυτοκίνητα που εγκαταλείπαμε μετά από κάποια ενέργεια – αυτό όμως μετά
το ’85 – ’86 – αφήναμε μέσα διάφορα πράγματα για να μπλέξουμε, μπερδέψουμε ή
περιγελάσουμε την Αστυνομία. Δηλαδή περπατώντας σε μια πλατεία παίρναμε μ’ ένα
χαρτί ένα κουτί από τσιγάρα και το αφήναμε μέσα στο αυτοκίνητο, ή μαζεύαμε
κάποιες γόπες και τις αφήναμε στο τασάκι του αυτοκινήτου. Αυτό ήταν στα
πλαίσια του ύφους που είχαμε και εγώ το ονομάζω αλαζονεία. Νομίζαμε και κάπου
ήταν και λίγο πραγματικότητα ότι η Αστυνομία δεν μπορεί να μας πλησιάσει. H
επόμενη πράξη, αν θυμάμαι καλά επειδή δεν έγινε αυτή, πρέπει να είναι ο
Νορντίν. Πάλι πριν από τον Νορντίν θυμάμαι ότι εγώ για ένα μεγάλο διάστημα
έλειπα και ότι όταν ήρθα μού είπαν ότι θα χτυπάγαμε έναν Αμερικάνο στην
Κηφισιά και πήγα ένα πρωί για να δω πώς φεύγει, πώς είναι η περιοχή, τι είναι
αυτό το αυτοκίνητο κ.λπ. Μου είχαν περιγράψει ένα αυτοκίνητο αμερικάνικο με
ελληνικές πινακίδες. Όταν πήγα εκεί είδα με έκπληξη ότι στο αυτοκίνητο αυτό
ήταν μια γυναίκα μελαψή Αμερικανίδα πρέπει να ήταν στρατηγός ή κάτι τέτοιο.
Τρελάθηκα. Γύρισα πίσω και τους είπα «Αυτό το αυτοκίνητο ήταν να δω;». Μου
λένε «Ναι», λέω. «Είναι δυνατόν να κάνουμε τέτοιο πράγμα; Είναι μια γυναίκα,
είναι μια μαύρη». Δεν θυμάμαι όμως πολύ καλά τι έγινε, πάντως συμφώνησαν γιατί
αυτός ο άνθρωπος τελικά γλίτωσε τη ζωή του. Μετά από λίγο διάστημα όμως,
προφανώς αυτοί που πήγαιναν εκεί και είχαν εντοπίσει αυτό το αυτοκίνητο είδαν
λίγο πιο πάνω ένα άλλο αυτοκίνητο με κάποιον αξιωματούχο.

Οι άνθρωποι αυτοί δεν γνωρίζαμε ακριβώς ποιοι ήταν, προσδιορίζονταν από το
αυτοκίνητο που ήταν χαρακτηριστικό αμερικάνικο με χαρακτηριστικές ελληνικές
πινακίδες, παλαιότερα οι Αμερικάνοι είχαν πινακίδες ξένης αποστολής ή
αμερικάνικες, κάποια στιγμή για να προφυλαχθούν έβαλαν ελληνικές. Έβαλαν όμως
συγκεκριμένες πινακίδες, οπότε πάλι προσδιορίζονταν εύκολα, δηλαδή έβαλαν YAK.
Οπότε προσδιοριζόταν εύκολα, αμερικάνικο αυτοκίνητο με YAK λίγοι Έλληνες
είχαν, μπορεί να μην είχε και κανένας. Την πληροφορία για το τι ήταν αυτοί οι
άνθρωποι, μερικές φορές την έδιναν οι ίδιοι άθελά τους. Δηλαδή βλέποντας ένα
τέτοιο αυτοκίνητο να φεύγει από την Αμερικάνικη Πρεσβεία να πηγαίνει ας πούμε
στην Κηφισιά, καθόμαστε σε μία στάση τις επόμενες ημέρες το πρωί για να δούμε
πού γυρίζει, πού κατεβαίνει. Μερικές φορές έτυχε να είναι γιορτή και οι
άνθρωποι αυτοί φορούσαν τη στολή τους.

Από κει προσδιορίζαμε σε ένα μεγάλο βαθμό την ιδιότητά τους και το βαθμό τους.
Δεν έπεσε στην αντίληψή μου ποτέ ιδιαίτερη πληροφόρηση για την περαιτέρω
ιδιότητα αυτών των ανθρώπων. Έτσι, μια μέρα πήρα κάποιο αυτοκίνητο κλεμμένο
και το πήγα σε ένα δρόμο εκεί στην Κηφισιά, δεν είχα ξαναπάει στη ζωή μου,
ούτε έχω ξαναπάει ούτε θυμάμαι πώς λέγεται ούτε ξέρω να πάω τώρα πια. Στο
αυτοκίνητο αυτό, στο πίσω μέρος, είχαν τοποθετηθεί εκρηκτικά. Τα είχαν βάλει
λίγο πιο πριν σε εκείνη την περιοχή, από κάποιο άλλο αμάξι, γιατί εγώ δεν θα
έπαιρνα ένα αυτοκίνητο από μεγάλη απόσταση, γεμάτο εκρηκτικά να το πάω κάπου
αλλού. Δηλαδή το πήρα 500 μέτρα, ένα χιλιόμετρο και πήγα και το άφησα εκείνο
το πρωινό. Πάλι δεν θυμάμαι με ποιον ήμουν και ποιοι άλλοι ήταν εκεί πέρα.
Εκείνο νομίζω όταν το πήγα έβαλαν τα εκρηκτικά και μετά το πήρα και το πήγα
λίγο πιο δίπλα και το πάρκαρα σε ένα δρόμο που ήταν ο δρόμος που πέρασε ο
μακαρίτης ο Νορντίν. Το άφησα κι εγώ έφυγα. Πρέπει να πήρα το λεωφορείο και να
έφυγα από την περιοχή, γιατί δεν θυμάμαι την έκρηξη που θα πρέπει να την
άκουγα, αν δηλαδή έμενα στην περιοχή. Σε τέτοια πράγματα έμεναν κάποια άτομα,
γιατί για κάποιο λόγο μπορεί να μην περνούσε ο άνθρωπος που ήταν να χτυπηθεί
και να έπρεπε να ξαναμαζέψει το αυτοκίνητο. Εγώ δεν έμεινα γι’ αυτό το λόγο
εκεί πέρα, γιατί αν έμενα θα είχα ακούσει την έκρηξη. Αυτή την έκρηξη δεν την
θυμάμαι. Θυμάμαι ότι πήγα το αυτοκίνητο, δεν θυμάμαι την έκρηξη, που σημαίνει
ότι έφυγα. Πρέπει οι υπόλοιποι να ήταν αρκετοί, έτσι ώστε να πάρουν το
αυτοκίνητο και νομίζω ότι υπήρχε και μία μοτοσυκλέτα που θα έφευγαν αυτοί που
θα ενεργοποιούσαν τη βόμβα. Αυτό που θυμάμαι για μετά ήταν η ληστεία στο
Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο της Πατησίων. Αυτό θυμάμαι ότι έγινε μεσημέρι. Πήγαμε
μεσημέρι με ένα αυτοκίνητο που παρκάραμε πάνω στην Πατησίων απ’ έξω. Ήμουν
εγώ, ο Δημήτρης Κουφοντίνας, ο Βασίλης Τζωρτζάτος, ο Σάββας Ξηρός και πρέπει
να ήταν και ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος έξω μαζί με τον Σάββα Ξηρό. Στο κατάστημα
αυτό υπήρχε φρουρός αστυνομικός. Πρέπει κάποιος να μπήκε πρώτος – δεν θυμάμαι
– πιθανόν ο Τζωρτζάτος και να πήγε προς το ταμείο. Μετά μπήκε ο Κουφοντίνας
που πήγε και απείλησε τον αστυνομικό να μείνει ακίνητος και ότι γίνεται
ληστεία. Πίσω του μπήκα εγώ. Όταν μπήκα εγώ μέσα δεν είδα τον αστυνομικό να
κάθεται στη θέση του. Είχε φύγει και είχε πάει και είχε κρυφτεί σε μια
αποθηκούλα. Εγώ πήγα μπροστά από την κοπέλα που ήταν ταμίας και πρέπει ο
Τζωρτζάτος και ο Κουφοντίνας να έμπαιναν από μέσα για να πάρουν τα λεφτά. Σε
μια στιγμή εκεί που ήμουν απέναντι από την κοπέλα είδα ένα κεφάλι να βγαίνει
από μία πορτούλα στο βάθος. Ήταν ο αστυνομικός. Με πλησίασε ο Κουφοντίνας και
μου είπε «σε πυροβολεί». Εγώ δηλαδή δεν είχα ακούσει τον πυροβολισμό. Μέχρι
τώρα νόμιζα ότι ήταν 1 πυροβολισμός. Από τη διαδικασία αποδείχθηκε ότι
πυροβόλησε 2 φορές ο αστυνομικός και η κοπέλα που ήταν ταμίας είπε και αυτή
ότι δεν άκουσε πυροβολισμό, ούτε εγώ άκουσα πυροβολισμό. Όταν μου είπε «σε
πυροβολεί» έφυγε ο Δημήτρης Κουφοντίνας και μπήκε μέσα. Ξέχασα να πω ότι
μπαίνοντας είδα πάνω στον γκισέ ένα αυτόματο όπλο. Ο αστυνομικός ήταν εν
στολή, είχε ένα πιστόλι και ένα αυτόματο.

Είχε αφήσει το αυτόματο και είχε πάει και είχε κρυφτεί μέσα. Όταν μου είπε «σε
πυροβολεί» έφυγε ο Δημήτρης Κουφοντίνας και πήγε εκεί έξω από το πορτάκι που
είχε ξανακρυφτεί ο αστυνομικός και του φώναζε να πετάξει κάτω το όπλο του.
Εκεί τον πυροβόλησε, δεν θυμάμαι 2 ή 3 φορές αλλά δεν μπήκε μέσα γιατί φοβόταν
και αυτός. Δεν ήξερε πού είναι και τον πυροβόλησε με κλειστή την πόρτα προς τα
μέσα. Όταν έπεσαν όλοι αυτοί οι πυροβολισμοί, εγώ κάθησα όπως ήταν το γκισέ
προς τα κάτω, γιατί φοβόμουν μην πέσουν και άλλες σφαίρες και φοβόμουν για τη
ζωή μου. Κάποια στιγμή πρέπει ο Δημήτρης Κουφοντίνας να πήρε τα λεφτά από τα
χρηματοκιβώτια. Όλα αυτά πάλι γίνονται πάρα πολύ γρήγορα, σε 1-1,5 λεπτό. Τον
βλέπω με μία τσάντα να βγαίνει προς τα έξω. Έξω από την πόρτα καθόταν ο Σάββας
Ξηρός και νομίζω είχε κρεμάσει κάτι στην πόρτα που έλεγε κάτι, δεν θυμάμαι,
ένα χαρτί. Πιο κάτω δίπλα έχει ένα περίπτερο. Εκεί στο περίπτερο πρέπει να
καθόταν ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος. Δίπλα, δηλαδή έξω από την πόρτα, ήταν ο
Σάββας και λίγο πιο κάτω ήταν ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος. Ο Σάββας Ξηρός φόραγε
γουόκμαν. Δεν ήταν οπαδός καμιάς μουσικής. Τα γουόκμαν καταλήγανε σε δέκτη που
ακούγαμε την Αστυνομία. Μπήκαμε σε ένα αυτοκίνητο και φύγαμε από τη μεριά από
τα Κάτω Πατήσια, όπου εγκαταλείψαμε το αυτοκίνητο κι εγώ πήρα τον ηλεκτρικό
και έφυγα. Δεν γνωρίζω πόσα λεφτά πήραμε. Τα χρήματα και αυτής της ληστείας
πήγανε για την Οργάνωση. Μετά από λίγο καιρό κάναμε την επίθεση στο Αστυνομικό
Τμήμα του Βύρωνα. Ήταν μια εποχή που στις αρχές του ’88 είχα αρχίσει εγώ να
έχω πολλούς προβληματισμούς για όλες αυτές τις δραστηριότητες. Παρ’ όλα αυτά,
όμως συμμετείχα ενεργά σε αυτά που μου πρότειναν. Δεν θυμάμαι ποιος πρότεινε ή
ποιος ήξερε γιατί αυτό το Αστυνομικό Τμήμα και όχι ένα άλλο. Θυμάμαι όμως ότι
εκεί ήταν αρκετά άτομα. Ήταν και άτομα δηλαδή που εγώ δεν γνώριζα. Εκεί
μπήκαμε σε ομάδες μέσα. Νομίζω ο Δημήτρης Κουφοντίνας ήταν ντυμένος
αστυνομικός και μπήκε πρώτος με τον Χριστόδουλο. Εγώ πρέπει να μπήκα μετά τον
Σάββα ή δεν θυμάμαι καλά. Εγώ θυμάμαι ότι όταν μπήκα μέσα δεν είδα καθόλου
τους αστυνομικούς που υπηρετούσαν εκεί. Θυμάμαι ότι μπήκα, κοίταξα δεξιά και
είδα το γραφείο του Αξιωματικού Υπηρεσίας και είδα ότι εκεί ήταν τσάντες και
άρχιζαν και έβαζαν μέσα στις τσάντες όπλα. Πήγα αριστερά που ήταν το γραφείο
της Ασφάλειας. Εκεί δεν ήταν κανένας. Είδα τον Σάββα να κατεβάζει νομίζω ένα
άτομο από τον επάνω όροφο και ανέβηκα στον επάνω όροφο. Περπάτησα όλο τον
επάνω όροφο, είδα τα δωμάτια, είδα που είχαν κοιτώνες με κρεβάτια σιδερένια.
Στο βάθος είδα μία πόρτα με ένα λουκέτο που ήταν βαμμένη ή θαλασσί ή πράσινο
ανοιχτό. Κατέβηκα κάτω και τους είπα «εντάξει, επάνω δεν έχει τίποτα πάμε να
φύγουμε». Είχα δει που έπαιρναν τα όπλα κάτω. Δυστυχώς δεν ζούμε σε χρόνους
που φτιάχνουν ήρωες. Δεν ήμουν ήρωας που είδα την κλειστή αποθήκη και τους
είπα «πάμε να φύγουμε, δεν έχει τίποτα κάτω». Όπως και η κα Βεργή δεν είναι
ήρωας, γιατί δεν υπήρχε περίπτωση ο Σάββας να την είχε βάλει κάτω και να
χοροπήδαγε πάνω της. Απλώς τους είδα που έπαιρναν κάποια όπλα, έπαιρναν κάποια
πράγματα που θέλανε και είπα «πάμε να φύγουμε».

«Κατηγορούμε και για δύο πράξεις που δεν αποδέχομαι για λόγους αρχής»

Μετά έγραψε ο Τύπος ότι υπήρχε μεγάλη αποθήκη με όπλα και δεν την πήραμε και
μου έκαναν άγρια κριτική ότι αφού ήταν ο σκοπός μου εμένα να πάω επάνω και να
δω τι γινόταν, να δω οτιδήποτε επάνω ότι έπρεπε να τους πω ότι υπάρχει μια
κλειστή αποθήκη και να πάμε να την σπάσουμε να πάρουμε τα υπόλοιπα όπλα.
Κατηγορούμαι και για δύο ακόμα πράξεις, τις οποίες δεν τις αποδέχομαι. Δεν τις
αποδέχομαι καταρχήν για λόγους αρχής. Εάν ήμουν θα το έλεγα. Δεν πιστεύω ότι
μου επιβαρύνουν τις πράξεις μου αυτά τα δύο. H πρώτη είναι για την απόπειρα
κατά του Αμερικανού Λοχία Ρόμπερτ Τσαντ. Αυτό έγινε στην αρχή, όταν ακόμα εγώ
δεν ήμουν κανονικό μέλος. Σε αυτή την πράξη παρ’ όλο που ο Χριστόδουλος Ξηρός
περιγράφει τι ακριβώς κάνω εγώ με λεπτομέρεια, χωρίς να γνωρίζω το γιατί
γίνεται αυτό και να μην μπορώ και να το εξηγήσω ακριβώς, δεν έχω καμία σχέση.
Δεν έχω και καμία απόδειξη βέβαια. Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι ο
Χριστόδουλος Ξηρός με περιγράφει σαν οδηγός μιας βέσπας. Δεν ξέρω αν μπορείτε
να το καταλάβετε, αλλά η βέσπα είναι ένα ιδιόρρυθμο μηχανάκι, δεν είναι σαν τα
άλλα. Έχει το κέντρο βάρους πίσω και δεξιά και σε άνθρωπο που δεν είναι
έμπειρος από αυτό το μηχανάκι είναι αδύνατο να το οδηγήσει ειδικότερα με
δεύτερο άτομο και ειδικότερα να το οδηγήσει για να πάει να κάνει κάποια πράξη
που να είναι έτοιμος να φύγει, να διαφύγει, να ξεφύγει. Εγώ λοιπόν ποτέ δεν
γνώριζα, ούτε έχω οδηγήσει αυτό το είδος μοτοσυκλέτας και άρα δεν μπορούσα να
ήμουν εκεί. Αν ήμουν πάντως δεν είχα κανένα λόγο να μην το πω. Δηλαδή εδώ όπου
είμαι σας το λέω και φέρω το βάρος αυτών των πραγμάτων που λέω και των πράξεων
που έχω κάνει. Κατηγορούμαι και για μια ληστεία σε ένα super market στο
ΜΑΡΙΝΟΠΟΥΛΟ. Απ’ ό,τι είδα εδώ στο Δικαστήριο η πλοκή της υπόθεσης, αυτά που
έγιναν εκεί ήταν τέτοια που αν είχα πάρει μέρος οπωσδήποτε θα τα θυμόμουν. Δεν
είναι δυνατόν να μη θυμόμουν να ήταν δύο ντυμένοι αστυνομικοί, έπιασαν έναν
άνθρωπο τον έδεσαν, τον έβαλαν σε ένα φορτηγό, τον πήγαν στο super market, τον
πήγαν επάνω. Δεν είναι δυνατόν να ήμουν σε αυτά τα πράγματα και να μην τα
θυμόμουν. Κάτι άλλο που για μένα έχει σημασία. Δεν υπήρχε περίπτωση εάν ήμουν
εκεί να έβαζα σε αυτόν τον άνθρωπο, στο θύμα κάτω σε ένα βαρέλι. Αυτό δηλαδή
δεν θα το επέτρεπα – όχι δεν θα το επέτρεπα – νομίζω ότι θα τα σκεφτόταν και
αυτός που θα ήταν δίπλα μου και πιστεύω επίσης χωρίς να ξέρω ποιοι άνθρωποι
έχουν κάνει αυτό το πράγμα ότι ούτε ο Δημήτρης Κουφοντίνας αν το έχει κάνει η
Οργάνωση δεν θα επέτρεπε σε κάποιον να φορέσει σε έναν πολίτη το βαρέλι. Να
σας πω αύριο για ποιους λόγους είχα προβληματισμούς και αποχώρησα από την
Οργάνωση. ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Δεν θα υπάρχει αντίρρηση πλέον να διακόψουμε για αύριο το
πρωί στις 09.00.

Εικονογράφηση: Σπύρος Ορνεράκης