[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Ο Ιούλιος των πρωτοβουλιών του κ. Σημίτη απέδειξε πέραν πάσης αμφιβολίας ότι
αυτά που αρχικά φαίνονται τα δυσκολότερα μπορεί στην πορεία να φανούν τα πλέον
εύκολα – και τα εύκολα να φανούν… ανυπέρβλητο βουνό. Πώς αλλιώς να
ερμηνεύσει κανείς το γεγονός ότι εκαρατομήθη ο πανίσχυρος γραμματέας του
ΠΑΣΟΚ, Κώστας Λαλιώτης, τοποθετήθηκε στη θέση του ένας άνθρωπος της απολύτου
εμπιστοσύνης του Πρωθυπουργού και… δεν άνοιξε ρουθούνι; Ενώ, αντιθέτως,
πρωτοβουλίες θεσμικού (ή παρ’ ολίγον θεσμικού) χαρακτήρα, όπως η διαφάνεια για
τα πόθεν έσχες, τα παιχνίδια με το Χρηματιστήριο και ο εκλογικός νόμος, να
συναντούν όχι απλώς αντιδράσεις, αλλά τα σαράντα κύματα έμπροσθέν τους;

Ουδείς εθίγη

Υπάρχουν, ασφαλώς, και άλλες εξηγήσεις, πολύ πιο ορθολογικές, είτε στον χώρο
της πολιτικής είτε στον χώρο της… ψυχανάλυσης. Εν ολίγοις, τα συμφέροντα του
καθενός και το κατά πόσον θίγονται. Διότι με την παραίτηση Λαλιώτη ουδείς
βουλευτής ή στέλεχος του ΠΑΣΟΚ εθίγη ή υπέφερε προσωπικά – παρά μόνον ίσως ο
κ. Τάκης Θεοδωρικάκος, που έχασε τη δουλειά του στο γραφείο Τύπου του ΠΑΣΟΚ.
Αφήστε που πλέον κανένα στέλεχος δεν έχει την ψευδαίσθηση πως παίζει πράγματι
ρόλο ποιος είναι στο τιμόνι της Χαριλάου Τρικούπη – εξ ου και περισσότερο
ντόρο έκανε η παραίτηση του Γιώργου Πανταγιά από το Μαξίμου παρά του «θείου
βρέφους» από τη Χαριλάου.

Ο τζίρος είναι αδίκημα;

H υπόθεση των πόθεν έσχες, όμως, και των χρηματιστηριακών συναλλαγών είναι
κάτι το διαφορετικό. Ήδη, δύο πολιτικοί – ο Στέφανος Μανίκας και ο Μιχάλης
Νεονάκης – είδαν την καριέρα τους να χλωμιάζει εν μια νυκτί. Κι αυτό, χωρίς να
έχει διαπιστωθεί καν αξιόμεμπτη πράξη, μονάχα λόγω του… τζίρου που έκαναν –
παρ’ ότι ο τζίρος από μόνος του, ως γνωστόν, δεν αποτελεί αδίκημα.

Οι αγωνίες των 23

Αυτά προφανώς είχαν κατά νου και οι 23 – 24 μαζί με τον Σήφη Βαλυράκη, που
έχει και τον πόνο της καθόδου του Νίκου Χριστοδουλάκη στα Χανιά και άρα βλέπει
την επανεκλογή του να δυσκολεύει – και εξέδωσαν την επιστολή-δήλωση με το
σαφές μήνυμα: διότι πίσω από τις γραμμές διακρίνει κανείς και τις αγωνίες.
«Πώς θα πάω στο καφενείο εγώ, όταν ο ίδιος ο Πρωθυπουργός – καθαρός στη
συνείδηση των περισσοτέρων Ελλήνων – μου ζητά να δώσω λογαριασμό; Δεν θα με
αντιμετωπίζουν προκαταβολικά ως κλέφτη;». Και μία ακόμη ένσταση: «Άντε και
έπαιξα στο Χρηματιστήριο, μήπως ήμουν ο μόνος Έλληνας; Κι αν δεν έχω κερδίσει
παρά μικροποσά και έχω απλώς μεγάλους ή έστω μέτριους τζίρους, πρέπει να
καταδικαστώ ηθικά και πολιτικά;». Και το καταλυτικό: «Εάν εμείς οι βουλευτές
μπορούσαμε να έχουμε πληροφόρηση εκ των έσω, τι να πει κανείς για όλους αυτούς
που είναι στο τιμόνι των διαφόρων ΔΕΚΟ ή των κρατικών τραπεζών κ.λπ. Αυτοί δεν
έπαιξαν, δεν είχαν πληροφόρηση, δεν τρέχει γενικώς κάστανο και δεν τους
υποχρεώνουν να κάνουν τέτοιες δηλώσεις;».

Στο βρόντο;

Όπερ, μια κίνηση του Κώστα Σημίτη που είχε στόχο τη διαφάνεια και τον
εξορθολογισμό του πολιτικού συστήματος βρήκε αντιπάλους… εξ οικείων. Και ο
μεν Πρωθυπουργός μπορεί να διακηρύσσει διά του Χρήστου Πρωτόπαπα ότι θα
προχωρήσει ακάθεκτος, αλλά η δυναμική της πρωτοβουλίας του, που θα μπορούσε
υπό άλλες συνθήκες να συμβάλει στην αναστροφή του πολιτικού κλίματος – και σε
κάποια ενθαρρυντικά γκάλοπ τον Σεπτέμβριο – έχει πάει, κατά τα φαινόμενα, στο
βρόντο.

Ο εκλογικός νόμος

Όπως στο βρόντο φαίνεται να πηγαίνει και η ετέρα εκ των πρωτοβουλιών του κ.
Σημίτη, αυτή για τον αναλογικότερο και αντιπροσωπευτικότερο εκλογικό νόμο. H
κυβέρνηση μπορεί να επιμένει ότι όλα θα συζητηθούν στον διάλογο, αλλά ουδείς
δείχνει να αμφιβάλει ότι δύο τουλάχιστον στοιχεία αυτού του αμαλγάματος των
πλίνθων και κεράμων ατάκτως ερριμμένων – η διπλή ψήφος και η λίστα – θα πάρουν
τον δρόμο της… γαργάρας. Διότι δεν ήταν, την εβδομάδα που πέρασε, μονάχα ο
κ. Κακλαμάνης που διατύπωσε αντιρρήσεις. Ήρθε και το (νέο, ανανεωμένο, με
ασυμβίβαστο κ.λπ.) Εκτελεστικό Γραφείο που στραβοκοίταξε τις ιδέες Σκανδαλίδη
– Σημίτη. Οι δε βουλευτές ετοιμάζουν την «ολοκληρωμένη» αντίδρασή τους για τον
Σεπτέμβριο – προφανώς, με μια ακόμη απανταχούσα, η οποία δεν θα δυσκολευθεί να
συγκεντρώσει αρκετές τζίφρες, αφού δεν είναι λίγοι οι βουλευτές που
κινδυνεύουν σοβαρά να μείνουν εκτός Βουλής. Φανταστείτε, λοιπόν, τι συμβαίνει
όταν ο κίνδυνος αυτός αυξάνεται δραματικά με την εισαγωγή «εκλεκτών της
λίστας» ή «λαοφιλών προσώπων» που θα βγουν χάρη στη διπλή ψήφο.

Το ερώτημα είναι τι θα μείνει από τον εκλογικό νόμο του κ. Σκανδαλίδη. E,
μάλλον η αναπροσαρμογή των περιφερειών και ολίγη αναλογικότητα – η οποία
μπορεί να βρει και άλλες μορφές έκφρασης από τις υπάρχουσες….

KAI TO ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

Οι τελευταίοι άσοι στο μανίκι

Με δύο από τις πρωτοβουλίες του να έχουν πάει άπατες, σε τι μπορεί να
υπολογίζει ο κ. Σημίτης για την αναστροφή του κλίματος; H απάντηση είναι
μάλλον δεδομένη. Στο πακέτο των παροχών και μέτρων που θα εξαγγείλει ακριβώς
πριν από τη Διεθνή Έκθεση της Θεσσαλονίκης, όπου εάν πιστέψει κανείς τον κ.
Χριστοδουλάκη θα υπάρχει μέριμνα για τις ασθενέστερες οικονομικά τάξεις. Και
στην περίφημη Χάρτα για την Κοινωνική Σύγκλιση, που θα ανακοινωθεί μετά τη
ΔΕΘ. Αυτή θα καλύπτει το διάστημα 2004 – 2006 και θα περιλαμβάνει
συγκεκριμένους, μετρήσιμους στόχους. Για παράδειγμα, ότι η ανεργία μέσα σε μια
διετία θα μειωθεί κατά δύο ποσοστιαίες μονάδες. Ή ότι θα υπάρξουν X νέα
νοσοκομεία σε Ξ περιφέρειες. Ή ότι οι συντάξεις θα εκδίδονται ευθύς μόλις ο
εργαζόμενος σταματήσει να εργάζεται. Ελπίζεται έτσι πως θα πειστούν οι
ψηφοφόροι πως τους δίνεται μια προοπτική – και θα ρίξουν πάλι σε πράσινο χρώμα
το κουκί τους. Βέβαια, όπως καταλαβαίνετε, εάν όλα αυτά δεν έχουν απολύτως
καμία επίπτωση στις δημοσκοπήσεις του φθινοπώρου και η διαφορά του ΠΑΣΟΚ με τη
N.Δ. συνεχίσει να κινείται στις οκτώ – λίγο πάνω, λίγο κάτω – μονάδες, τα
περιθώρια για άλλους «άσους από το μανίκι» θα έχουν στενέψει ανελπιστικά.