Mην πετάξεις τίποτα

EINAI υπερβολικό να πιστεύω ότι είμαστε κιόλας στον Αύγουστο ή είμαι
εντελώς ανιστόρητη; Ρωτήστε και τους φοιτητές του Παντείου που όσο να ‘ναι
είναι πιο ενημερωμένοι. Ή, μάλλον, δεν χρειάζεται να μπείτε στον κόπο. Ορίστε,
το γράφει και το πανό, που εδώ και δυο μήνες κρέμεται κουρελιασμένο φάτσα φόρα
στο πιο in πνευματικό ίδρυμα της χώρας. «Όλοι μαζί στη Θεσσαλονίκη 19/6 έως
22/6» μάς πληροφορεί καταδικάζοντας σε σύγχυση και τον πιο προσεκτικό οδηγό
της Συγγρού. Καμιά καθαρίστρια, κανένας κλητήρας, κανένας πρύτανης δεν έδωσε
ποτέ μια να το κατεβάσει. Όσο για μένα, καλύτερα να μου κοπεί το χέρι, παρά να
με τσακώσουν οι ζηλωτές της αντιπαγκοσμιοποίησης νύχτα με τη σκάλα…

«H ΓΙΑΓΙΑ ΜΑΣ η Αθήνα», έγραφε ο Κώστας Ταχτσής και μάλλον είχε δίκιο.
Το σκέπτομαι κάθε φορά που βλέπω τις αφίσες με τις μουράκλες των υποψηφίων
δημάρχων να κυματίζουν σε κολόνες και αυτοσχέδια πανό, περίπου έναν χρόνο μετά
τις δημοτικές εκλογές. Έτσι ακριβώς ήταν και το σαλονάκι της γιαγιάς μου.
Φίσκα σε φωτογραφίες, κατσαρωμένες στην άκρη από τον ήλιο και τον χρόνο, με τα
παιδιά και τα εγγόνια της σε όλες τις φάσεις της νηπιακής και ενήλικης ζωής
τους. Τις ξεσκόνιζε, τις φιλούσε και τις επιθεωρούσε κάθε πρωί, ανταλλάσσοντας
με το κάθε πρόσωπο τα δέοντα. Προσωπικά δεν αισθάνομαι καμία ανάγκη να
επικοινωνώ καθημερινώς με τις φάτσες των αποτυχόντων δημάρχων της περιοχής
μου. Δυστυχώς, η αντεργκράουντ αυτή ντεκορασιόν αρέσει, ως φαίνεται, στον
επιτυχόντα δημοτικό μας άρχοντα. Από σκέτο σαδισμό, αντί να μετράει τα
διπλοπαρκαρισμένα, μετράει κάθε μέρα τα ικριώματα με τους ανταγωνιστές του και
στη χαρά του απάνω διόλου δεν υποψιάζεται ότι, έτσι όπως το πάει, θάρθει και η
δική του η σειρά. Εάν συνεχίσει τις εικονικές εκτελέσεις…

ΠΙΟ ΛΑΡΤΖ και οπωσδήποτε οικονομικά συμφερότερη βρίσκω τη διακόσμηση
της Εθνικής Τριπόλεως – Καλαμάτας με τα κίτρινα μεταλλικά κοτόπουλα που φοράνε
στο κεφάλι ένα κόκκινο τσόφλι, σαν φέσι. Χρόνια τώρα αυτή η μόνιμη πασχαλινή
ντεκορασιόν, οξυγονοκολλημένη πάνω στα προστατευτικά κιγκλιδώματα και στις
κολόνες της ΔΕΗ, μας εύχεται προληπτικώς «Καλό Πάσχα»…

NA ΓΙΑΤΙ δεν γκρινιάζω και δεν διαμαρτύρομαι για τα σκουριασμένα
μπάρμπεκιου και τις εν αποστρατεία ηλεκτρικές κουζίνες και παπουτσοθήκες που
κοσμούν την ταράτσα των απέναντι. Δεν είμαι δα και κανένας Ζάχος Χατζηφωτίου
να μην μπορώ να κατανοήσω την ανάγκη των ανθρώπων να δεθούν πισθάγκωνα στο
παρελθόν τους, όποιο και να είναι αυτό. Κατά βάθος μάλιστα βρίσκω πολύ
γουστόζικες εκείνες τις στρατιές από… αναμαλλιάρες σκούπες και
σφουγγαρίστρες που ξεροσταλιάζουν τ’ ανάποδα σε βεράντες και μπαλκόνια. Σαν
κινέζοι στρατιώτες μου φαίνονται, έτσι όπως με θωρούν ακίνητες και με
ανεξιχνίαστες προθέσεις.