Nησιά της άγονης γραμμής

Σύμη

Τα ονομάζουμε μικρούς παραδείσους, τους δίνουμε τον χαρακτηρισμό της όασης, τα
στολίζουμε με κοσμητικά επίθετα, όπως αυθεντικά ή μαγευτικά και ανακαλύπτουμε
στην αγκαλιά τους τη «μουσική» της ηρεμίας και την ανθρώπινη επαφή με
συνοδοιπόρους σαν κι εμάς στο ταξίδι της «άγονης γραμμής». Αυτά για εκείνους
που τα αγαπούν πολύ και τα θεωρούν λιλιπούτειους θησαυρούς στην ελληνική
θάλασσα. Υπάρχει όμως και αντίθετη άποψη που μιλά με σκληρή γλώσσα για το
πολύωρο ταξίδι, την απουσία επιπέδου παροχών υπηρεσιών, τον εγκλωβισμό σε
«σχήματα» διακοπών που ανήκουν στο παρελθόν και τόσα άλλα. H αλήθεια, ως
συνήθως, βρίσκεται κάπου στη μέση και καλύτερα τη γνωρίζουν όσοι μένουν σε
αυτά όχι μονάχα το καλοκαίρι, αλλά και τον δύσκολο χειμώνα.

Τα νησιά που αποφασίσαμε να σας παρουσιάσουμε σήμερα κάτω από την «ταμπέλα»
της άγονης γραμμής, αποτελούν μικρούς σταθμούς διαφυγής από την τουριστική
πραγματικότητα και αν θέλετε πραγματικά να φτάσετε μέχρι εκεί θα πρέπει
οπωσδήποτε να μπείτε σε πλοίο (εκτός πια και αν διαθέτετε το δικό σας σκάφος).

Όλα τους έχουν μικρούς οικισμούς, συγκεκριμένη – σχετικά μικρή – δυναμικότητα
σε διαθέσιμες κλίνες, αρκετές θαλασσινές αγκαλιές για να κάνετε μπάνιο σε
πεντακάθαρα νερά, σημαντικές ιδιαιτερότητες που τα καθιστούν μοναδικά σημάδια
στο πέλαγος και βέβαια πιστούς καλοκαιρινούς φίλους που τα λατρεύουν αληθινά –
ίσως περισσότερο και από εκείνους που μένουν εκεί.

Εδώ βέβαια πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι δεν είναι πλέον τόσο άγνωστα και
ανεπηρέαστα από την τουριστική εκμετάλλευση όσο παλαιότερα, ενώ δεν είναι
καθόλου σίγουρο ότι τον Αύγουστο θα καταφέρετε να βρεθείτε μονάχοι σας στην
εκάστοτε «ψαγμένη» παραλία. Παρ’ όλα αυτά, ίσως εκεί, στα νησιά της «άγονης
γραμμής» έχετε τις περισσότερες πιθανότητες να χαλαρώσετε και να αφεθείτε στο
κλασικό ελληνικό καλοκαίρι του ήλιου και της θάλασσας.