Tέρατα… μαργαριταριών

– ΔΕΝ MOY ΛΕΣ, αγοράκι μου, πότε εκδηλώθηκε η Ελληνική Επανάσταση;

– Δεν εκδηλώθηκε μάνα ακόμη. Όπου να ‘ναι θα εκδηλωθεί μεσ’ στο σπίτι μας, αν
συνεχίσεις τις ερωτήσεις.

– Μιλάω σοβαρά, παιδί μου. Θέλω να μου πεις τώρα πότε έγινε η Άλωση της Πόλης.

– Μάνα, μου φαίνεται ότι σου… αλώθηκε το μυαλό από το Αλτσχάιμερ.

– Μη με φέρνεις στα όριά μου και σε πάω στα πολύ δύσκολα. Λέγε, βρε σκασμένο,
εδώ και τώρα, από τι δημιουργείται ένα τρίκυκλο;

– Μάνα έχεις τρελαθεί τελείως;

– Ναι βρε, έχω τρελαθεί τελείως και εντελώς και όλως διόλου και αν δεν μου
απαντήσεις δεν σου ξαναπληρώνω τον λογαριασμό του κινητού.

– Εντάξει, ρε μάνα, ένα καλαμπουράκι κάναμε κι εσύ αμέσως να το παίξεις…
Χριστοδουλάκης.

– Ενα τρίκυκλο που λες, μανούλα μου γλυκιά, δημιουργείται από τρεις
εφαπτόμενους κύκλους.

– ΜΠΡΑΑΑΒΟ παλικάρι μου, εύγε καμάρι μου. Είσαι ό,τι πρέπει για Θετική
Κατεύθυνση. Πες μου τώρα και το άλλο, για να δω πώς πάμε και στα θεωρητικά
μαθήματα: στην Κατοχή, ποιος κατέβασε τη σημαία από την Ακρόπολη;

– Ο Απόστολος Γκλέτσος, μάνα.

Αυτό ήτανε! Δεν υπήρχε πλέον λόγος να ταλαιπωρώ το παιδί μου με άλλες
ερωτήσεις.

Χαλάρωσα. Έγειρα πίσω κι ακούμπησα στην πλάτη του καναπέ ανακουφισμένη,
ικανοποιημένη και κυρίως συγκινημένη, ναι συγκινημένη! Γιατί εγώ είχα ένα
παιδί διαμάντι – όχι… μαργαριτάρι – τέρας γνώσεων, ένα παιδί όχι απλώς
μορφωμένο, παραμορφωμένο! Όχι σαν κάτι άαααλλα παιδιά, που διαβάζω κι ακούω
ότι μπλέκουν – λέει – τον αντιστασιακό Απόστολο Γκλέτσο με τον Μανόλη Γλέζο,
πρώην γαμπρό του Λυκουρέζου και της Λάσκαρη, που κατέβαζε όχι σημαίες, αλλά
κάτι καντήλια στην κόρη τους…

Αν είναι δυνατόν!

ΦΤΟΥ φτου φτου, Παναγία μου, μακριά από τα δικά μας τα παιδιά η
αμορφωσιά.

Βέβαια θα μου πείτε χρειάζεται προσοχή. Μη φτάσουμε και στο άλλο άκρο και αντί
τούβλο καταντήσει το παιδί φυτό! Ας του αφήσουμε ένα περιθώριο, να κάνει πού
και πού, βρε αδερφέ, την κουτσουκέλα του. Ας μην του κόψουμε και το κεφάλι, αν
μας πει ότι ο Θανάσης Καστανιώτης τη σήμερον ημέραν ζει και βασιλεύει και τον
κόσμο του βιβλίου κυριεύει. Έχει και ο μαθητής δικαίωμα στο λάθος. Δικαιούται,
λοιπόν, να μη γνωρίζει ότι ο Καστανιώτης ήταν σημαντικός εκπρόσωπος της γενιάς
του ’30! Λίγη επιείκεια, κύριε καθηγητά, μην κολλάμε στις λεπτομέρειες.

AN BEBAIA η έλλειψη γνώσης εντοπίζεται σε ουσιώδη ζητήματα, τότε το
πράγμα αλλάζει.

Αν το ρωτήσεις, για παράδειγμα, το παιδί «τι είναι το “The Wall”» και σου
απαντήσει «τίτλος του κλασικού διπλού άλμπουμ των Πινκ Φλόιντ και επιπλέον
αρχίσει να σου ψιθυρίζει “… we don’t need no education”», αντί να δώσει τον
επιστημονικώς ορθό ορισμό «το “The Wall” ήταν ιστορικοκοινωνικού περιεχομένου
ντοκιμαντέρ του Antenna, για την ανθρώπινη πανίδα και χλωρίδα», τότε πάτησέ το
κάτω, τσάκισέ το, δάσκαλε, το κωλόπαιδο. Γιατί, είπαμε όχι τούβλο, ούτε όμως
και φυτό!