ΣE ΠPΩTO ENIKO H δύναμη και το φως…

Διαβάζω ένα βιβλίο έγκριτου Βρετανού παραγωγού ταινιών, ο οποίος πριν από λίγα
χρόνια εγκατέλειψε τις «ανεξάρτητες ευρωπαϊκές παραγωγές» για το λαμπερό
Χόλιγουντ, όπου ήδη διαπρέπει. Ξαφνιάστηκα. Το βιβλίο ήταν ένα ξεγύμνωμα.
Εξιστορούσε τη δική του ζωή – ή τουλάχιστον το μεγαλύτερο μέρος της. Τελείωνε
εκεί που εκείνος «έπιανε την καλή». Καλογραμμένο, ο συγγραφέας ήταν μάλλον
επιεικής με τον εαυτό του, χωρίς ωστόσο να κρύβει την πραγματικότητα, το ότι
πάτησε πάνω στη ζωή ενός άλλου ανθρώπου, ενός μεγάλου δημιουργού, ενός
συγγραφέα, την έκανε δική του, πήρε το δημιούργημά του, το έκανε δικό του, και
σώθηκε ο ίδιος. Ο συγγραφέας πέθανε – ηθικά, δημιουργικά, βιολογικά. Αλλά
άξιζε να πεθάνει, γιατί ο ίδιος είχε παλαιότερα πατήσει πάνω στη ζωή ενός
άλλου ανθρώπου, μιας νεαρής γυναίκας που της κατέστρεψε τη ζωή. Άρα, δεν
έφταιγε ο παραγωγός, γιατί απλώς αποκαταστάθηκε η ισορροπία. Ήταν δίκαιο να
γίνει. Γιατί ήταν δίκαιο, και για ποια ακριβώς δικαιοσύνη μιλάμε; Τη θεία
δίκη, την αρχαιοελληνική δικαιοσύνη των θεών τους ή του εξοστρακισμού, ή για
τον νοητό ήλιο της δικαιοσύνης, που λέει και ο ποιητής; Τις προάλλες, ένας
άνθρωπος μού μιλούσε για τις μη παραδεκτές αλλά τόσο υπαρκτές ισορροπίες της
ζωής, του σύμπαντος. Μικροί θεοί είμαστε, μου είπε, μικροί θεοί μπορούμε να
γίνουμε. Έχει δίκιο. Μικροί θεοί είμαστε, θεοί της δημιουργίας ή της
καταστροφής. Κάποιοι έχουν συνειδητά επιλέξει τη δημιουργία, άλλοι την
καταστροφή. Οι περισσότεροι από μας ασυναίσθητα κινούμεθα ανάμεσα στις δύο
φύσεις. Κάποιοι από μας επιλέγουν τη δύναμη και γίνονται μικροί Κρόνοι, άλλοι
προσπαθούν για το φως. Για τους μικρούς Κρόνους πάντα έρχεται η ώρα που θα
τους τελειώσει ένας νέος μικρός Δίας. Οι άλλοι κερδίζουν το φως και την
αθανασία. Αλλά μπορεί να χάσουν και τη ζωή.