Xέιζελ εναντίον Tζόνι και Άγγελου

Όλα έγιναν με την ταχύτητα που γίνονται τα πράγματα όταν ο ένας από τους
δύο δρομολογεί μια διαφορετική πορεία. H Χέιζελ αποφάσισε ξαφνικά πως η ζωή
στην Ελλάδα δεν της ήταν αρκετή και με το πρόσχημα μεταπτυχιακών σπουδών στην
Οξφόρδη, μετακόμισε με τον Τζόνι, στην πατρίδα της.

Ο Άγγελος Βιαννίτης με τον πολύτιμο γιο του, σε μία από τις «σπάνιες» και… δίωρες πάντα συναντήσεις τους!

Ο ψυχοθεραπευτής Άγγελος Βιαννίτης συναίνεσε και στήριξε την απόφασή της και
την βοήθησε να στήσουν εκεί ένα δεύτερο σπιτικό για την οικογένειά τους και ο
ίδιος θα μοίραζε πια τον χρόνο του στην Αθήνα και το Νόριτς. Ήταν η πρώτη φορά
βέβαια που αποχωριζόταν τον γιο του, ύστερα από 18 μήνες έντονης παρουσίας
στην καθημερινότητά του και το σοκ ήταν για εκείνον αρκετά ισχυρό. Αλλά δεν
φανταζόταν ότι το μεγαλύτερο ακολουθούσε: Η Χέιζελ είχε στην ουσία «απαγάγει»
το παιδί με σκοπό να το κρατήσει για πάντα μακριά από τον πατέρα του και την
πατρίδα που γεννήθηκε…

Δεν ήθελε παιδί. Το μεγαλύτερο δώρο ζωής που πήρε ποτέ ο Άγγελος ήταν ο Τζόνι.
Πάλεψε ακόμα και για τον ερχομό του στη ζωή, αφού η Χέιζελ θεωρούσε ότι η
μητρότητα ήταν ρόλος έξω από τη δική της φύση: «Θα έλεγα ότι η εγκυμοσύνη της
ήταν και η αρχή του τέλους για τον γάμο μας. Εγώ ήθελα σαν τρελός ένα παιδί,
εκείνη έκανε σαν τρελή που έμεινε έγκυος. Είχε πολλά τραύματα μεγαλωμένη σε
ένα δύσκολο και στρεβλό οικογενειακό περιβάλλον και δεν αποδεχόταν την ύπαρξη
ενός παιδιού στη ζωή της. Το συζητήσαμε διεξοδικά και τελικά πείστηκε να το
κρατήσει… Έτσι γεννήθηκε ο Τζόνι – στις 6 Μαΐου του ’97. Ανέλαβα εκ των
πραγμάτων ενεργό ρόλο στο μεγάλωμά του αλλά θα ήμουν άδικος αν δεν πω ότι και
η Χέιζελ ανέπτυξε σταδιακά οικειότητα με τον ρόλο της και αποδεδειγμένα έγινε
καλή μητέρα…».

Αν και είχε χάσει, όπως λέει, τη γη κάτω από τα πόδια του, ξεπέρασε το γεγονός
της απομάκρυνσης του παιδιού από τη ζωή του «με απίστευτη δουλειά! Όφειλα να
στηρίζω ανθρώπους που είχαν μεγαλύτερα προβλήματα από τα δικά μου και αυτό
βοηθούσε και εμένα. Εκείνη την περίοδο έκανα την πρώτη ομάδα για τα Όνειρα και
έστησα και το Ονειρικό Εργαστήρι…».

Έχασε την επαφή. Τα πράγματα πήγαιναν κάπως έτσι και εκείνος πηγαινοερχόταν
Αθήνα- Νόριτς μέχρι που κάποια μέρα άρχισε να μην απαντά το τηλέφωνο στο
Νόριτς. Τηλεφωνούσε σαν τρελός, πολλές φορές την ημέρα, επί ένα μήνα, τίποτα:
«Έμαθα από την μητέρα της Χέιζελ ότι είναι καλά και εκείνη και το παιδί αλλά
τίποτα περισσότερο. Μου τηλεφώνησε, ύστερα από 30 ημέρες αγωνίας η Χέιζελ και
απλώς μου είπε ότι είχαν πάει με τον Τζόνι στην Ιρλανδία(!). Και ύστερα
εξαφανίστηκε και πάλι, μαζί με το παιδί…».

Αυτή τη φορά για εννέα ατελείωτους μήνες! Ο γάμος «εξέπνεε» αλλά αυτό ήταν το
λιγότερο. Ο Άγγελος Βιαννίτης έχασε κάθε επαφή με το παιδί του. Το φυσικό του
δικαίωμα αλλά και όλα τα νομικά του δικαιώματα ως πατέρα καταπατήθηκαν. Έκανε
έναν απίστευτο και δαπανηρό αγώνα για να εντοπίσει την Χέιζελ και τον Τζόνι
και αφού το κατάφερε αυτό, ξεκίνησε έναν άλλο χρονοβόρο και ακόμα περισσότερο
δαπανηρό δικαστικό αγώνα, για να μπορέσει να διεκδικήσει το δικαίωμά του να
βλέπει το παιδί του να μεγαλώνει: «Τον καιρό της εξαφάνισής τους έκανα ειδικές
ασκήσεις ψυχοκάθαρσης τα βράδια για να ξεπεράσω τους φόβους, τις ενοχές και
τον θυμό και να μπορέσω να κοιμηθώ… Εκείνο που κυρίως με στήριξε είναι αυτό
που είπε ο γέροντας Παΐσιος “ό,τι μας αδικεί, στην ουσία μας ευεργετεί”!
Πραγματικά είναι πολύ εύκολο να αγαπήσεις κάποιον που σε αγαπάει αλλά τραγικά
δύσκολο εκείνον που σε αδικεί. Αν καταφέρεις το δεύτερο, παίρνει αξία και η
αγάπη…».

Βίωσε έντονα το συναίσθημα της αδικίας από την πλευρά της Χέιζελ «γιατί στην
προσπάθειά της να φτιάξει την προσωπική της ζωή – ερωτεύτηκε τον Πίτερ –
αποφάσισε να κόψει κάθε γέφυρα επικοινωνίας και να διαγράψει με μια
μονοκονδυλιά και τον πατέρα από τη ζωή του παιδιού μας. Το επιχείρησε αυτό σε
πολλά επίπεδα – καταργώντας τις εικόνες και τις μνήμες από το μυαλό του Τζόνι
και δηλητηριάζοντας την αδυναμία και την αγάπη του για μένα και αυτό είναι
παρανοϊκό…».

Έδινε ψευδή στοιχεία διαμονής

Τζόνι Βιαννίτης, του Άγγελου και της Χέιζελ. H Βρετανή μητέρα του θέλει να τον αποκόψει από τον πατέρα, τους παππούδες και τον τόπο που γεννήθηκε

Κατέθεσε εκείνος αίτηση στα ελληνικά δικαστήρια με πρόσχημα την επιμέλεια μόνο
και μόνο για να διευθετηθεί το θέμα της επικοινωνίας του με το παιδί. Εκείνη
ζήτησε να γίνει το δικαστήριο στην Αγγλία, πράγμα που αποδέχθηκε ο Άγγελος
Βιαννίτης: «H επιμέλεια ήταν μια κίνηση στρατηγικής για να βρεθούμε να
μιλήσουμε. Ούτε για μια στιγμή δεν σκέφθηκα να πάρω ένα μικρό παιδί από την
μητέρα του – αν και είχα όλα τα ατού στα χέρια μου, θα ‘ταν τραγικό λάθος. Της
παραχώρησα την επιμέλεια από το πρώτο κιόλας δικαστήριο που εξέδωσε και τους
όρους επικοινωνίας και επαφής πατέρα και παιδιού…».

Όροι που ποτέ δεν τηρήθηκαν από την πλευρά της Χέιζελ! Κάθε επαφή του Άγγελου
με τον Τζόνι ήταν και μια δύσκολη αναρρίχηση. Και κάθε επόμενη δίκη, έφερνε
και την παρατήρηση του δικαστή προς την Χέιζελ που ήταν αποφασισμένη όμως να
μεγαλώνει ο Τζόνι δίχως τον πατέρα του: «Έδινε ψευδή στοιχεία διαμονής τους,
τηλέφωνα σε άλλα σπίτια και όχι στο δικό της να επικοινωνώ με τον Τζόνι και
δεν τον άφησε καθόλου να έρθει στην Ελλάδα με πρόσχημα ότι είμαστε “βάρβαρος
λαός και θα τον… απαγάγουμε”! Κάποια στιγμή διαπίστωσα ότι ύστερα από κάθε
δική μου διεκδίκηση η Χέιζελ ασκούσε μεγαλύτερη πίεση και ψυχολογική
επιβάρυνση στον Τζόνι! Και αποφάσισα να αρκεστώ σε ό,τι καλύτερο μπορώ αλλά να
μην πιέζω και εγώ και τρελάνουμε το παιδί…».

Ελπίζω να μάθει να συγχωρεί

Του τηλεφωνεί πια κάθε 15 ημέρες και τον είδε τελευταία φορά ανήμερα στα
φετινά του γενέθλια των έξι του χρόνων. Ο πατέρας του, ήταν το καλύτερο δώρο
που πήρε ο Τζόνι. Δεν ξεκολλούσε από την αγκαλιά του και ολοένα του έλεγε: «Μη
φύγεις ντάντι, μη φύγεις πάλι…». H Χέιζελ έχει περάσει στο παιδί την ιδέα
«ότι τους έχω εγκαταλείψει και αυτό είναι φρικτό. Αρνήθηκε να το στέλνει δυο
ώρες την βδομάδα και σε ελληνικό σχολείο και προσπαθεί να τον αποκόψει από τις
ρίζες του, τους παππούδες και τους συγγενείς στην Ελλάδα. Ξέρω ότι μια μέρα ο
Τζόνι θα δει και την άλλη πλευρά και τότε θα κάνει μόνος του άλλες επιλογές.
Αλλά αυτό δεν με χαροποιεί. Γιατί αυτό που θέλω και ελπίζω για εκείνον είναι
να αποκτήσει στη ζωή του τις αξίες της αγάπης, της αποδοχής, του μοιράσματος.
Να έχει ανοιχτή καρδιά και να μάθει να συγχωρεί…».