Παγίδες… εξ αποστάσεως

Τον χρέωσαν ασφάλιστρα πριν καν… εκδοθεί το ασφαλιστήριο συμβόλαιο! Το
κυνήγι πελατών στο οποίο έχουν επιδοθεί τράπεζες, ασφαλιστικές εταιρείες και
επιχειρήσεις τελεμάρκετινγκ, έχει αυξήσει κατακόρυφα τα παράπονα από την
πλευρά των καταναλωτών.

H μέθοδος των πωλήσεων και των συμβάσεων εξ αποστάσεως αποτελεί πρόσφορο
έδαφος για λογής – λογής παγίδες εις βάρος των καταναλωτών. Όσο πιο επιθετικό
γίνεται το μάρκετινγκ των τραπεζών και των επιχειρήσεων που συνεργάζονται μαζί
τους, τόσο περισσότερο αυξάνονται και οι διαμαρτυρίες.

Ο Τραπεζικός Μεσολαβητής έχει συγκεντρώσει καταγγελίες κατά τραπεζών που
χρεώνουν κάρτες για αγορές που δεν παρελήφθησαν ποτέ, για διπλή χρέωση δόσεων,
για αγορές μέσω Ίντερνετ που δεν έγιναν, αλλά και για συναλλαγές εξ αποστάσεως
χωρίς να υπάρχει σχετική εντολή ή παραστατικό.

Σε άλλη πάλι περίπτωση, ο συναλλασσόμενος χρεώθηκε πριν από την παράδοση του
προϊόντος ή την παροχή της υπηρεσίας, παρ’ ότι ο νόμος για τις συμβάσεις εξ
αποστάσεως το απαγορεύει ρητά. Συχνό είναι και το φαινόμενο να μη δίδεται καν
στον ενδιαφερόμενο η δυνατότητα να ασκήσει το δικαίωμα υπαναχώρησης των 10
ημερών από την ημερομηνία παραλαβής του συμβολαίου (έτσι ορίζει ο ίδιος
νόμος).

Οι καταναλωτικές οργανώσεις κάνουν λόγο για τράπεζες που με γραπτές και
τηλεφωνικές προσφορές σε πελάτες τους – ακόμη και σε ακατάλληλες ώρες – αλλά
και σε τυχαίους πολίτες που βρίσκουν σε τηλεφωνικούς καταλόγους, προεγκρίνουν
πιστωτικές κάρτες, προσωπικά δάνεια, ακόμη και επισκευαστικά δάνεια.

Τον χρέωσαν χωρίς να το ξέρει

H περίπτωση του Γ.K. είναι ίσως από τις πιο ακραίες. Στις 23/4/2003, υπέγραψε
αίτηση συμμετοχής στο συνταξιοδοτικό πρόγραμμα μεγάλης ασφαλιστικής εταιρείας
που συνεργάζεται με την πιστωτική του κάρτα.

Μαζί με την αίτηση συμμετοχής πήρε και δελτίο με τους όρους που διέπουν την
ασφαλιστική νομοθεσία, βάσει των οποίων ο αιτών «έχει το δικαίωμα υπαναχώρησης
εντός 14 ημερών από την παράδοση του ασφαλιστηρίου συμβολαίου…».

Στις 7/5/2003 η κάρτα του χρεώθηκε με την πρώτη δόση του συμβολαίου (75,88
ευρώ), γεγονός που ο ίδιος πληροφορήθηκε στις 26 Μαΐου, όταν έλαβε
ταχυδρομικώς τον λογαριασμό της κάρτας του, δίχως ακόμα να του έχει παραδοθεί
το συμβόλαιο.

Ενοχλημένος απευθύνθηκε την επόμενη ημέρα εγγράφως τόσο στην ασφαλιστική όσο
και στην αρμόδια υπηρεσία της πιστωτικής του κάρτας, ζητώντας να ακυρωθεί η
συμμετοχή του στο πρόγραμμα και παράλληλα να ενημερωθεί πώς είναι δυνατόν να
χρεώνεται για ένα συμβόλαιο που ουδέποτε είδε και υπέγραψε.

H απάντηση ήταν πως η χρέωση έγινε κανονικά από την ασφαλιστική και ότι το
συμβόλαιο τού έχει αποσταλεί με το… ταχυδρομείο. Αποτέλεσμα: το συμβόλαιο
έφτασε στα χέρια του δύο σχεδόν εβδομάδες μετά την ακύρωση, έχει ημερομηνία
εκδόσεως… 14/5/2003 (μία εβδομάδα μετά την χρέωση!) και παρ’ ότι έχει
περάσει έκτοτε ένας μήνας, ακόμη δεν έχει διαγραφεί η αρχική χρέωση – όσο για
το δικαίωμα υπαναχώρησης των 14 ημερών, ουδέποτε μπόρεσε να το ασκήσει…

* Εταιρεία telemarketing, χωρίς προηγούμενη παραγγελία, έστελνε
περιοδικά σε πελάτες της που είχε από παλαιότερα τον αριθμό της κάρτας τους,
την οποία και χρέωνε με ένα μικρό ποσό, χωρίς να έχει ζητήσει την άδειά τους.
Το αποτέλεσμα ήταν να συγκεντρώσει ένα διόλου ευκαταφρόνητο ποσό, αφού ουδείς
ενδιαφέρθηκε να στείλει πίσω τα περιοδικά, καθώς δεν γνώριζε για τη χρέωση.

Ο νόμος απαγορεύει ρητά κάτι τέτοιο . H υπόθεση έφτασε μέχρι τον Άρειο
Πάγο και η εταιρεία αναγκάστηκε να επιστρέψει όλες τις χρεώσεις, εντόκως.

* Πελάτης τράπεζας διαπίστωσε έκπληκτος από τους μηνιαίους λογαριασμούς
του ότι επί 4 συνεχείς μήνες (Ιούλιος – Οκτώβριος), η πιστωτική του κάρτα
χρεωνόταν με συναλλαγές μέσω Ίντερνετ που ο ίδιος δεν είχε κάνει. H κάθε
χρέωση μάλιστα ήταν ύψους 440 ευρώ! Τελικά η τράπεζα και έπειτα από πιέσεις
του Μεσολαβητή, δέχθηκε να χαρίσει στον πελάτη της τη μία από τις δύο
χρεώσεις, όχι όμως και την άλλη. Έτσι, ο τελευταίος επιβαρύνθηκε με 440 ευρώ
για αγορές που δεν είχε κάνει ποτέ…