Διαστάσεις Kάτι πρέπει να γίνει στο Kονγκό

Σε κανένα άλλο μέρος της Αφρικής δεν έχει δείξει το κακό μια τόσο μεγάλη
ικανότητα να ανανεώνεται όσο στην περιοχή των Μεγάλων Λιμνών, απ’ όπου φθάνουν
συνεχώς στον έξω κόσμο πληροφορίες για κανιβαλισμό και γενοκτονία.

H πείνα. Κονγκολέζοι πρόσφυγες στην ουρά για τρόφιμα από τον ΟΗΕ στην Μπούκα

Οι σφαγές στο Ιτούρι του βορειοανατολικού Κονγκό θα συνεχιστούν αν δεν
αναλάβει η διεθνής κοινότητα μια συντονισμένη προσπάθεια με πολλούς στόχους.
Να σταματήσουν οι καταστροφικές παρεμβάσεις των γειτονικών χωρών. Να δοθεί νέα
ζωή στην Επιτροπή για την Ειρήνευση στο Ιτούρι. Να ενισχυθεί η αποστολή του
ΟΗΕ στο Κονγκό (MONUC). Και να αποκατασταθεί κάποιο είδος κρατικού μηχανισμού
στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό.

Όλα αυτά είναι δύσκολα, αλλά όχι αδύνατα. Ήδη έχουν χάσει τη ζωή τους 50.000
άτομα και έχουν εκτοπιστεί μισό εκατομμύριο. Όλες οι πλευρές έχουν αίμα στα
χέρια τους, συμπεριλαμβανομένης της Ένωσης Κονγκολέζων Πατριωτών που
υποστηρίζεται από τη Ρουάντα. Όλοι έχουν στρατολογήσει μικρά παιδιά, που
καταφεύγουν στην τυφλή βία, χωρίς να λυπούνται ούτε τα νεογέννητα. Οι βιασμοί
έχουν γίνει ρουτίνα. Και όλα αυτά, σημειώνει στη Χέραλντ Τρίμπιουν ο Ρενέ
Λεμαρσάν που έχει γράψει πολλά βιβλία και άρθρα για την Κεντρική Αφρική,
συνεχίζονται για χρόνια.

Παρ’ όλο που η αρχική εξήγηση των συγκρούσεων ήταν η διαμάχη ανάμεσα στις
εθνότητες Χέμα και Λέντου, αυτή η εξήγηση δεν είναι πλέον αρκετή. H ανάμειξη
της Ουγκάντας, και στη συνέχεια της Ρουάντας, οδήγησε σε όξυνση των παθών. H
πρόσβαση στα μεταλλεύματα, και όχι θέματα ασφαλείας, βρίσκεται πίσω από τις
συμφωνίες που συνήψαν στρατιώτες της Ουγκάντας με τοπικούς πολεμάρχους. Οι
εξωτερικές δυνάμεις απαιτούν να λάβουν μέρος στη λεηλασία του εθνικού πλούτου,
δίνοντας ως αντάλλαγμα όπλα, εκπαίδευση και πολιτική στήριξη.

Αυτό έχει βέβαια ένα τεράστιο κόστος για τους αμάχους από την πλευρά των
χαμένων ζωών, των λεηλατημένων σπιτιών, της κατεστραμμένης υποδομής, και των
ορφανών που γίνονται γκάνγκστερ.

Τι μπορεί να γίνει;

Ο ΟΗΕ έχει εξαγγείλει για τον Ιούνιο του 2004 μια σύνοδο κορυφής με τη
συμμετοχή του Μπουρούντι, της Ρουάντας, του Κονγκό, της Ουγκάντας και της
Κένυας. Μέχρι τότε, όμως, μπορεί να έχουν χάσει τη ζωή τους δεκάδες χιλιάδες
άνθρωποι.

Εάν δεν ασκηθεί η μέγιστη διπλωματική πίεση στους προέδρους της Ουγκάντας και
της Ρουάντας για να πάψουν να ανακατεύονται στο ανατολικό Κονγκό, δεν
πρόκειται να υπάρξει ειρήνη. Το περασμένο φθινόπωρο, η Ουάσιγκτον έπεισε τον
πρόεδρο Καγκάμε της Ρουάντας να αποσύρει τον στρατό του από το ανατολικό
Κονγκό. Το ίδιο θα πρέπει να πράξει και τώρα.

Μια αποστολή 5.000 ακόμη στρατιωτών, που θα μπορούν να χρησιμοποιούν τα όπλα
τους, είναι βέβαιο ότι θα αναζωογονήσει την Επιτροπή για την Ειρήνευση στο
Ιτούρι, τον πλέον υποσχόμενο μηχανισμό για την κάλυψη του πολιτικού κενού.
Εξίσου επείγουσα είναι όμως και η ανάγκη να αποκατασταθεί μια κυβέρνηση στην Κινσάσα.