ANAΛΩΣIMA Tο κάτι άλλο

Δάνειο από την Εθνική και σπίτι από την Αττική, σε αυτά τα ασφαλή συμπεράσματα
συνοψίζεται το μήνυμα της πλύσης εγκεφάλου που υφιστάμεθα από τις διαφημίσεις
εδώ και μήνες. Σ’ αυτούς που ψάχνουν να βρουν την Εθνική Οδό, οι διαφημίσεις
υποδεικνύουν την Εθνική Τράπεζα και σ’ αυτούς που ψάχνουν να βρουν κάποια
τράπεζα ή πολυθρόνα, ή ψύλλο στ’ άχερα, ο εξ ύψους παρατηρητής της κίνησης
στην Αθήνα υποδεικνύει την Αττική Οδό. Και για την τράπεζα ο καθένας παίρνει
τις αποφάσεις του και όποιος αντέχει τα δάνεια πάει και τα ζητά, για να έχει
μετά την ευκαιρία να διαβάζει περισπούδαστα κηρύγματα για την οικονομική
κατάντια των ελληνικών νοικοκυριών. Για δε την Αττική Οδό, οι αποφάσεις
λαμβάνονται με πολύ μεγαλύτερη επιπολαιότητα, γιατί ένας δρόμος είναι, θα
περάσει. Πληρώνεις βέβαια κάτι παραπάνω, αλλά το ευχαριστιέσαι. Ο υπάλληλος
στα διόδια σού δίνει το χαρτάκι χαμογελαστός, λέει και ευχαριστώ, όχι σαν τους
άλλους τους μουτρωμένους. Μόνο που αν πάρεις από Κηφισιά την Αττική Οδό,
πέφτεις σε αγωνία σύντομα, δεν ξέρεις ποια λωρίδα να πιάσεις για να φθάσεις
εκεί που επιθυμείς, δεν καταλαβαίνεις από τις πινακίδες τι οδηγεί πού.
Κόβονται μπροστά σου οι πορείες προς άγνωστη κατεύθυνση, πρέπει με το ένστικτο
να πάρεις γρήγορες αποφάσεις και συχνά το ένστικτο σε προδίδει. Εκ των
υστέρων, το χαμόγελο του 1,80 ευρώ και η καθημερινή διαφήμιση μοιάζουν με
ειρωνεία. Καλύτερα να μη σκέπτεται κανείς ότι η Αττική Οδός είναι «το κάτι
άλλο». Καλύτερα να υποπτεύεται πως απαιτεί κι αυτή, όπως ο μέσος ελληνικός
δρόμος, ενημέρωση με ιδία ευθύνη πριν ξεκινήσεις και συνεχή εγρήγορση και
ανησυχία όσο οδηγείς.