Στερητικό σύνδρομο

KI ΕΝΩ καθόμουνα στη βεραντούλα ευελπιστώντας ότι κάποτε θα φυσήξει το
απολύτως τίποτα – μου ήρθε η φλασιά:

Τι απέγινε η 17 Νοέμβρη; Πού σέρνεται αυτή η ψυχή;

Πέρυσι, τέτοια εποχή περίπου, για να πάμε για κατούρημα, παίρναμε και την
τηλεόραση αγκαλιά. Έτσι τη βγάλαμε όλο το καλοκαίρι. Κι έπειτα άρχισαν οι
συλλήψεις. Κι έπειτα ψάχναμε τον Κουφοντίνα. Κι έπειτα βρήκαμε τον Κουφοντίνα.
Κι έπειτα ξεκίνησε το τζέρτζελο με τη δίκη. Να μεταδοθεί; Να μη μεταδοθεί; Κι
αν δεν μεταδοθεί πώς θα ζήσουμε; Πώς θα τη βγάλουμε ξεροσφύρι χωρίς ένα
κεφτεδάκι, ένα αγγουράκι, ένα συνοδευτικό, τέλος πάντων;

H ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ αρνιόταν, ο Τύπος επέμενε, ο Γιωτόπουλος – ποιον σου θυμίζω
τώρα! – εις μάτην άλλαζε πουκάμισα. Τζάμπα ο κόπος. Τζάμπα ο χαμός. Τζάμπα
τόσοι δικηγόροι που σπεύσανε λόγω δημοσιότητας. Και φράγκο δεν βγάλανε και
ουδείς ασχολείται μαζί τους. Τζάμπα τα όνειρα των «φερομένων» ότι θα
εκτοξεύουν διαγγέλματα προς τον ελληνικό λαό. Σαν περσινό μοντελάκι, τους
καταχωνιάσαμε στο ντουλάπι της λήθης, εκεί κάτω από τις κάλτσες.

TI ΕΓΙΝΕ, αλήθεια, αυτή η δίκη; Σε ποια φάση βρίσκεται; Δεν γνωρίζω,
δεν ξέρω, δεν απαντώ. Δεν παρακολουθώ, δεν κόπτομαι, δεν ενδιαφέρομαι. Και
κυρίως: Δεν παθαίνω στερητικό σύνδρομο.

ΔΙΟΤΙ όπου δεν υπάρχει δίκη, υπάρχει το «ΤΗΕ WALL». Όταν ξεθωριάζει η
μορφή του Κουφοντίνα, αναδύεται η νεύρωση της κυρίας Ρούλας. Της παίκτριας που
έχει πάρει τα κανάλια παραμάσχαλα, κλαίει, γελάει, διαρρηγνύει ιμάτια και
μπιζού. Όπου δεν υπάρχει Σάββας Ξηρός, υπάρχει ο νικητής των 200.000 ευρώ. Που
αγαπάει συμπαίκτριά του ξανθιά με μαύρη ρίζα από ‘δώ ως την Αττική Οδό. Ένα
κορίτσι τόσο καλλιεργημένο που, όταν συζητούσαν για δωρεά οργάνων, ρώτησε με
εξαιρετικό ενδιαφέρον:

– Θέλεις να γίνεις δονητής οργάνων;

Καλόν πράγμα ο δονητής οργάνων! Ο δονητής τον βοηθάει τον συνάνθρωπο. Ένας
δονητής θα μας σώσει. Νεφρού, καρδιάς – δονητής να ‘ναι κι ό,τι να ‘ναι.

TI ΑΠΕΓΙΝΕ η 17 Νοέμβρη; Ίσα που ψιλοξύπνησα, ίσα που ψιλοαναρωτήθηκα,
δόξα σοι ο Θεός, θα έρθει το «SURVIVOR» και θα στανιάρω πάλι. Πάντα κάτι θα
βρίσκω να εκτονώνω το συναίσθημά μου, να ταυτίζομαι, να οργίζομαι, να
παρακολουθώ και να ακολουθώ.

ΕΚΤΟΣ κι αν δεν είναι ακριβώς έτσι τα πράγματα. Εκτός κι αν δεν είναι
τόσο απλά. Ίσως πρέπει να σεβαστώ τις παλιές καλές νόρμες: Οι αριστεροί
παρακολουθούν 17 Νοέμβρη. Οι δεξιοί «ΤΗΕ WALL». Οι αριστεροί Κούλογλου και οι
δεξιοί Βέφα Αλεξιάδου. Οι αριστεροί εφημερίδα, οι δεξιοί περιοδικά λάιφ στάιλ.
Αρχές δοκιμασμένες και ασφαλείς. Κανόνες απλοί. Ένας μπούσουλας που σε οδηγεί
από μόνος. Σε πάει καρότσι στη σωτηρία της ψυχής. Μήπως είναι έτσι τα
πράγματα; Μήπως είναι τόσο απλά, τόσο ασπρόμαυρα; Μήπως γι’ αυτό έχω αναλώσει
τη ζωή μου μια έτσι μια γιουβέτσι, μια από ‘δώ μια από ‘κεί;

ΜΗΠΩΣ; Ας μου απαντήσει κάποιος. Κάποιος ας με ενημερώσει αρμοδίως. Πώς
να απαλλαγώ από το στερητικό μου σύνδρομο; Τι να κάνω; Και τελικά, τι να
περιμένω;

Την εξάρθρωση του ΕΛΑ ή το «SURVIVOR»;