ANAΛΩΣIMA Tζιτζίκια

Μείνετε ακίνητοι και μην αναπνέετε αν μπορείτε, καύσων είναι θα περάσει. Αν
μπορούσατε να βρίσκεστε κοντά σε μια σκιά από φυσική πηγή, πολύ φυσική όμως,
πλατάνου κατά προτίμηση, αν μπορούσατε να ακούτε φυσικό τρεχούμενο νερό δίπλα
σας, θα ήταν καλύτερα. Αν είχατε το απαραίτητο ντεκόρ για να μελετήσετε τον
ήχο των τζιτζικιών, ειδικά τις μεσημβρινές ώρες, θα ήταν ακόμα καλύτερα. Θα
ήταν ευκαιρία, με αυτή την αναγκαστική αδράνεια, να πλησιάσετε καταστάσεις
περισυλλογής και αφομοίωσης με το φυσικό περιβάλλον. Αλλά εδώ τα χαλάμε, γιατί
χρειάζονται μετακινήσεις. H ακινησία μέσα στο διαμέρισμα, κάτω από τόνους
δομημένου υλικού που αντιπροσωπεύει συμπυκνωμένη ενέργεια, δεν ωφελεί, από
φιλοσοφική άποψη τουλάχιστον. Οι τοίχοι στέκονται θλιμμένοι και μεταδίδουν
υπαρξιακά προβλήματα. Να ήτανε πέτρινοι ή καλαμένιοι, με ασβέστη και τέτοια
πράγματα, να πεις εντάξει, κάτι μπορεί να μεταδώσουν κι αυτοί. Κάτι σαν
δροσιά, παρηγοριά και κατανόηση. Τώρα όμως, χτισμένοι για άλλες καταστάσεις
όπως είναι, απλώς γίνονται φουρνάκια, γίνονται γάστρες κλεισμένες αεροστεγώς
κι εμείς το φαγητό για μαγείρεμα. Χρειάζεται χώρος ανοικτός, τετραγωνικά
δεκάδες χλωροφύλλης ανά κάτοικο και σεπτή, απόλυτη χαλάρωση, παράδοση στην
ανωτερότητα των καιρικών συνθηκών. Χρειάζεται σιωπή, για να ακουστούν τα
τζιτζίκια και προσήλωση για να γίνει αντιληπτό το μήνυμα τους. Ακόμα και η
θάλασσα έχει στις μέρες μας πολύ θόρυβο και πηγαινέλα, έχει χάσει τη δροσιά
και τη γαλήνη της, μυρίζει αντηλιακό και άγχος για το μαύρισμα και τους
κοιλιακούς. Εδώ πρέπει να ξεχάσουμε για λίγο το βάρος του σώματος, τα κιλά του
και τους αγώνες του, για να εντρυφήσουμε στο αρχαίο και πολύ σημαντικό
ανακοινωθέν της αφόρητης ζέστης.