Kαύσων ο Aφρικανικός

ΜΕΣΑ στο καραντάλα του καρακαλόκαιρου το καραμίτινγκ μάς έλειπε. Στην άλλη
άκρη του Υψίστου αυτό τώρα. Με το θερμόμετρο να μας έχει βάλει στο σημάδι,
μέσα στο πυρακτωμένο αυτοκίνητο, ο Δημήτρης κι εγώ πρέπει να πάμε για δουλειά.
Έχει αλλάξει κι αμάξι, πήρε αυτόματο και καλά, και από κεκτημένη ταχύτητα
αλλάζει νοερά ταχύτητες. Αλλάζει και βρίζει. Πρώτη – γαμώτο, δεύτερη – σιχτίρ,
τρίτη – της θείας σου. Από το στόμα μας αναβλύζουν οι άρες μάρες κουκουνάρες.
Εκεί, μέσα στον καύσωνα τον αφόρητο, τον βαρύ, τον ασήκωτο, τον σκυθρωπό, τον
βλοσυρό, τον εκδικητικό, τον βιτζιλάντε, τον πιάνει τον Δημήτρη ο καημός, ο
πόνος και η αναρώτηση τού απολύτως άσχετου:

– ΠΕΣ TH ΣΠΟΥΔΑΙΑ τραγουδίστρια που συνεργάστηκε πέρσι με τον Λαυρέντη
Μαχαιρίτσα.

– Πώς σου ‘ρθε τώρα αυτό;

– Από το πρωί μού ‘χει κολλήσει, μ’ έχει στοιχειώσει, μ’ έχει χτικιάσει. Εδώ
τό ‘χω το όνομά της, στην άκρη της γλώσσας, και δεν μού ‘ρχεται με τίποτα.

– Δεν πάει το μυαλό μου…

– Το μικρό της Ελένη…

– Τσαλιγοπούλου;

– Όχι, άλλη Ελένη…

– Βιτάλη;

– OXI, PE παιδί μου, πες την… Ελένη…

– Δήμου;

– Ούτε.

Παύση. Τσαλιγοπούλου δεν είναι, Βιτάλη δεν είναι, Δήμου επίσης…

– Μήπως Ελένη Πέτα;

– Το βρήκα!

– Ποια είναι!

– Χαρούλα Αλεξίου!

ΜΑΛΙΣΤΑ. Το μικρό της όνομα είναι «Ελένη» και το επίθετο
«Χαρουλαλεξίου». Τέτοια ζέστη, τέτοια λόγια. Αν οδηγεί όπως σκέφτεται, δεν μας
βλέπω σπιτάκια μας σήμερα.

Όμως, πώς να επικοινωνήσεις με τον συνάνθρωπο, όταν σε βαράει το 38άρι στο
δόξα πατρί; Τα απλά γίνονται σύνθετα. Τα ευκόλως εννοούμενα δυσνόητα. Εδώ πήρα
τη μαμά μου στο κινητό, «φασολάκια φρέσκα να φάμε για μεσημέρι», μου λέει.
Αδύνατον να εμβαθύνω στο νόημα της φράσης. Αδύνατον να αποκωδικοποιήσω. Τι
εννοεί «φασολάκια να φάμε για μεσημέρι»; Πώς μου εκτοξεύει τόσο σύνθετες
έννοιες μέσα στον καύσωνα; Τι υπαινίσσεται; Υπάρχει κάποια αιχμή, κάποιο
υπονοούμενο; Ένα δεύτερο επίπεδο ίσως;

ΠΑΜΕ στο καραμίτινγκ, δεν καταλαβαίνω Χριστό. Μιλάνε οι άνθρωποι με τα
τηλεοπτικά μάτια, τους κοιτάζω με ένα βλακώδες πλατύ χαμόγελο. Κόνσεπτ,
πρότζεκτ, μπάτζετ, λιντ ιν, φόλοου απ, εξέκιουτιβ, ασίσταντ, κάστινγκ, τιμ,
ρέιτινγκς. Τι λέει αυτή η φυλή; Σε ποια γλώσσα μιλάει; Ποια διάλεκτος μού
διέφυγε; Γιατί όλοι συνεννοούνται μεταξύ τους με τέτοια άνεση, τέτοια ευκολία,
τέτοια γαλαντομία – να το πω; Κι εγώ σκέφτομαι το άσχετο, το ανεπίκαιρο, το
εκτός τόπου και χρόνου. Και ανακράζω «γεια σου, ρε Καβάφη, με τα κλαρίνα
σου!».

KAI ΠΕΦΤΕΙ η σιωπή. H μούγκα. Πέφτει το βλέμμα στιλέτο πάνω μου. Αυτό
το ειδικό βλέμμα που γλαφυρά εικονογραφεί το ανείπωτο «τά ‘φτυσε η
σεναριογράφος, τά ‘παιξε η γυναικούλα, αλλά μην της το πούμε και μες στη μούρη
της, γιατί ποτέ δεν ξέρεις, αχρείαστη νά ‘ναι!».

ΕΠΙΣΤΡΕΦΩ σπίτι κάθιδρη. Το ρούχο μου έχει καταντήσει σταλιά σταλιά κι
απόβραδο. Τα μαλλιά κολλημένα στο σβέρκο και η ρετσινιά του Καβάφη κολλημένη
στο κούτελο. Σέρνομαι μέχρι τον καθρέφτη. Κοιτάζομαι. Κοιτάζομαι και τελικά
αναρωτιέμαι:

Φταίει η ζέστη ή ανέκαθεν ήμουνα ηλίθιο;