ΣE ΠPΩTO ENIKO Ο εφιάλτης πέρασε

Τις τελευταίες νύχτες ο φίλος μου έβλεπε κάτι άσχημους εφιάλτες. Οι εικόνες
ήταν τρομακτικές.

H πρώτη είχε το στοιχείο του αιφνιδιασμού. Εκεί που καθόταν σε μια σκιά και
χάζευε την κίνηση, έρχονταν κάτι άνδρες με βλοσυρή φυσιογνωμία και τον
παγίδευαν με ένα δίχτυ. Μετά τον σήκωναν στον αέρα σαν σάκο με πατάτες και
παρά τις φωνές κανείς δεν τον βοηθούσε. Μετά τον έριχναν στην καρότσα και
κάποιος του έχωνε κάτι στο πόδι.

H άλλη εκδοχή ήταν ανατριχιαστική. Ένα βρώμικο πάτωμα μαζί με άλλους που
ούρλιαζαν κι έκλαιγαν. Σκοτάδι. Κάθε φορά που άνοιγε η πόρτα δεν ήταν για
καλό. Ήρθε κι η σειρά του. Κάτι μύριζε πολύ άσχημα, σαν δακρυγόνο. Καμιά
διαφυγή. Τότε όλη του η ζωή περνούσε από μπροστά του σαν ταινία: τα πρώτα
παιχνίδια με παιδιά όταν ήταν κουταβάκι. Βολτίτσες δυο φορές τη μέρα σ’ ένα
παρκάκι μια σταλιά για τις ανάγκες του. Πού και πού καμιά εκδρομή στο χωριό το
καλοκαίρι. Και μετά, όταν τα παιδιά μεγάλωσαν και μεγάλωσε κι αυτός, τον πήγαν
σ’ ένα άγνωστο μέρος χωρίς σπίτια, χωρίς παρκάκι, χωρίς τίποτε και τον έδεσαν
σ’ έναν φράχτη εργοστασίου και έφυγαν (μόνο οι μεγάλοι). Από τότε ξεκίνησε τη
ζωή του ως κλοσάρ της πόλης.

Ω Θεέ μου, ευτυχώς που σήμερα ένας φίλος – σκύλος που ζει στη Νέα Ιωνία μάς
είπε τα καλά νέα! Θα μας πάνε σε γιατρούς, θα μας μαζέψουν καλές γυναίκες με
το μαλακό, θα μας πλύνουν και θα καθαρίσουν τις τσίμπλες από τα μάτια μας, θα
μας στειρώσουν (αυτό δεν ξέρω τι είναι αλλά δεν θα μυρίζει δακρυγόνο) και στο
τέλος θα μας κάνουν κι ένα ωραίο τατουάζ για να ξαναβγούμε στην πόλη!