ΠΟYN ΛIM 133 ημέρες στον Aτλαντικό Ωκεανό!

H μοναδική φωτογραφία του Πουν Λιμ, όταν μίλησε για την περιπέτειά του σε στελέχη του αμερικανικού Πολεμικού Ναυτικού, που «έφτιαξαν μια μικρή αναπαράσταση της περιπέτειάς του σε ντοκιμαντέρ»

Υπάρχει ένα παγκόσμιο ρεκόρ, που είμαι σίγουρος ότι κανένας δεν θέλει να
καταρρίψει. Κάτοχός του είναι ένας τύπος που ονομάζεται Πουν Λιμ. Κατάφερε να
περάσει ολομόναχος 133 ημέρες πλέοντας στον Νότιο Ατλαντικό επάνω σε μία
σχεδία.

Ο Πουν γεννήθηκε στο νησί Χαϊνάν, στη νότια ακτή της Κίνας. Στα είκοσι πέντε
του βρέθηκε να υπηρετεί ως δεύτερος καμαρότος του βρετανικού Εμπορικού
Ναυτικού στο πλοίο «Μπένλομοντ». Ήταν ένας από τα πενήντα πέντε μέλη του
πληρώματος που ταξίδευαν από το Κέιπ Τάουν της Νότιας Αφρικής προς την
Ολλανδική Γουιάνα (Σουρινάμ) στη Νότια Αμερική.

Μέχρι τώρα τίποτα δεν ακούγεται ασυνήθιστο, ώσπου να αναφέρω ότι όλα αυτά
συνέβαιναν στο αποκορύφωμα του B’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Ατλαντικός ήταν
γεμάτος από εκείνα τα φοβερά γερμανικά υποβρύχια. Έτσι το θέλησε η μοίρα, ώστε
στις 23 Νοεμβρίου 1942 ένα από αυτά τα υποβρύχια των ναζί να εντοπίσει το
«Μπένλομοντ» ανοιχτά των ακτών της Βραζιλίας και να του ανάψει μια τορπίλη.
Μπουμ! Κέντρο!

Το πλοίο βυθιζόταν γοργά και έτσι ο Πουν πήδησε στο νερό. Φορούσε σωσίβιο και
κολύμπησε μακριά από το σκάφος που βυθιζόταν. Τα μουσκεμένα ρούχα επιβράδυναν
τις κινήσεις του και έτσι αναγκάστηκε να τα πετάξει.

Φανταστείτε ότι βρίσκεστε στη θέση του. Επιπλέετε στον Ατλαντικό Ωκεανό χωρίς
σωσίβιο, παλεύοντας να κρατήσετε το κεφάλι έξω από το νερό. Είναι πήχτρα
σκοτάδι, είστε τσίτσιδος και δεν φαίνεται στεριά πουθενά. Τι θα κάνατε;
Υποθέτω πως δεν μπορείτε, παρά να ελπίζετε σε κάποιο θαύμα.

Ο Πουν Λιμ το έλαβε το θαύμα του. Περίπου, τέλος πάντων. Βλέπετε, κολυμπούσε
με την ελπίδα να εντοπίσει καμιά σωσίβια σχεδία. Στην αρχή εντόπισε μια
σωσίβια λέμβο επάνω στην οποία βρίσκονταν πέντε άνδρες. Οι ναύτες
περισυνελέγησαν από ένα υποβρύχιο, όμως, αφού παρέμειναν για λίγα λεπτά κάτω
από το κατάστρωμα, τους γύρισαν με συνοδεία πίσω στη λέμβο τους. Τότε ένα
μέλος του πληρώματος του υποβρυχίου αντελήφθη τον Λιμ να παλεύει με τα κύματα.
Αντί να του προσφέρει βοήθεια, ο εχθρός τον σημάδεψε, προσποιήθηκε ότι
πυροβολεί και στο τέλος τον άφησε να πεθάνει στη θάλασσα.

Ο Πουν Λιμ εξακολούθησε να επιπλέει θεόγυμνος στον Ατλαντικό! Αφού έμεινε σ’
αυτή την κατάσταση για μια δυο ώρες, εντόπισε μια σωσίβια σχεδία μερικές
εκατοντάδες μέτρα μακριά. Προφανώς, κολύμπησε προς τα εκεί και πήδησε επάνω.

H σχεδία ήταν γύρω στα δυόμισι τετραγωνικά μέτρα και αποτελούνταν από έξι
υδατοστεγή βαρέλια, πλαισιωμένα από ξύλινες σανίδες. Υπήρχαν δύο μακρόστενα
ξύλα, ένα στην κάθε πλευρά του κεντρικού φρέατος, διαστάσεων περίπου δύο
μέτρων επί ένα. Επάνω στη σχεδία υπήρχαν αποθηκευμένα ένα δοχείο με δέκα
γαλόνια νερό, μερικές φωτοβολίδες και μια φορητή ηλεκτρική λάμπα. Επίσης βρήκε
ένα κιλό σοκολάτα, πέντε κουτιά παστεριωμένο γάλα, ένα σακούλι με
κριθαροζάχαρη, ένα μπουκάλι με χυμό λεμονιού και ένα κοντέινερ με γαλέτες.
Πρέπει να παραδεχτούμε πως η σχεδία δεν ήταν ακριβώς κρουαζιερόπλοιο
πολυτελείας και μόνο ένας τρελός θα διάλεγε εθελοντικά αυτά τα τρόφιμα για την
επιβίωσή του. Ο Λιμ υπολόγισε πως αν περιοριζόταν σε μερικές γουλιές νερό και
δύο μπισκότα για πρωινό και για δείπνο, θα κατάφερνε να μείνει ζωντανός
τουλάχιστον για έναν μήνα.

Στην αρχή ο Πουν Λιμ έτρεφε μεγάλες ελπίδες. Επτά ημέρες αργότερα προσπάθησε
απεγνωσμένα να τραβήξει την προσοχή ενός περαστικού πλοίου. Έριξε τις
φωτοβολίδες του, για να τραβήξει την προσοχή του πληρώματος. Τον είδαν μεν,
αλλά μόλις κατάλαβαν πως είναι Κινέζος τον παράτησαν στην τύχη του,
αδιαφορώντας αν θα πεθάνει. Αυτό έγινε! Το περαστικό πλοίο τον προσπέρασε, σαν
να μη συμβαίνει τίποτε.

Αργότερα εντόπισε έξι-επτά αεροπλάνα να εκτελούν περιπολίες πάνω από το κεφάλι
του. Έχοντας ξεμείνει από φωτοβολίδες, ήταν δύσκολο να τραβήξει την προσοχή
τους.

Σύντομα συνειδητοποίησε ότι επρόκειτο να μείνει στη θάλασσα για κάμποσο καιρό.
Μπορούσε να τα παρατήσει και να αποδεχθεί το τέλος του, όμως εκείνος αποφάσισε
να χρησιμοποιήσει όλη του την επιδεξιότητα μαζί με τις ελάχιστες προμήθειες
για να μείνει ζωντανός. H σχεδία ήταν εξοπλισμένη με δύο μεγάλα κομμάτια
καραβόπανο, από τα οποία το ένα χρησίμευσε ως στέγη για να προστατευθεί από
τις ακτίνες του ήλιου. (Θυμηθείτε, ήταν γυμνός). Ο Λιμ κούφωσε την οροφή του
καραβόπανου σαν γούρνα, για να μαζεύει το νερό της βροχής, και μετά το
αποθήκευε στο δοχείο που χωρούσε δέκα γαλόνια. Διέλυσε την ηλεκτρική λάμπα και
από το ελατήριό της σκάρωσε ένα αυτοσχέδιο αγκίστρι. Ύστερα τράβηξε με τα
δόντια μερικά από τα καρφιά που κρατούσαν ενωμένα τα μέρη της σχεδίας (άουτς!)
και τα κοπάνησε για να φτιάξει κι άλλα αγκίστρια. Κατόπιν, ήλθε η ώρα να
φτιάξει και μια χοντρή πετονιά από το καννάβινο σχοινί που υπήρχε πάνω στη
σχεδία. Για δόλωμα χρησιμοποίησε τα στρείδια που είχαν κολλήσει και
αναπτύσσονταν στη σχεδία.

Όταν έπιασε το πρώτο του ψάρι, το έκοψε στη μέση με ένα κονσερβοκούτι που
περιείχε γαλέτες. Έφαγε το μισό ψάρι κι έβαλε το υπόλοιπο στην άκρη, ώστε να
το χρησιμοποιήσει ως δόλωμα για το επόμενο γεύμα του. Εξακολούθησε να πιάνει
ψάρια και τα κρεμούσε για να ξεραίνονται σε ένα σκοινί απλώματος. Γινόταν σιγά
σιγά ένας κανονικός ιχθυολάγνος.

Σε μια από τις αλιευτικές εξορμήσεις τα πράγματα δεν πήγαν όπως τα είχε
σχεδιάσει. Το ψάρι που πιάστηκε στην πετονιά ήταν καρχαρίας. Τού επιτέθηκε
επάνω στη σχεδία και ο Πουν Λιμ τού συνέτριψε το κεφάλι με το μισογεμάτο
δοχείο του νερού. Άνοιξε τον καρχαρία και ρούφηξε αίμα από τα εσωτερικά του
όργανα.

Όταν οι ψαροπρομήθειες άρχισαν να φθίνουν, ο Λιμ αποφάσισε να κυνηγήσει
πουλιά. Γράπωσε μερικά φύκια από το νερό και σκάρωσε μια φωλιά. Στο πλάι
τοποθέτησε νεκρά ψάρια, ελπίζοντας ότι το… γεύμα θα τραβούσε τα πουλιά.
Μόλις κάποιο άτυχο πουλί προσγειώθηκε για να καταβροχθίσει το ψάρι, ο Πουν Λιμ
το άρπαξε.

Έπειτα αντίκρυσε ξηρά. Ήταν επιτέλους ασφαλής; Όχι βέβαια. Έπλεε κατά μήκος
της όχθης στη ζούγκλα του Αμαζονίου… Καθώς το καλύτερο όπλο του ήταν ένα
αυτοσχέδιο μαχαίρι φτιαγμένο από κονσερβοκούτι, ο Λιμ διαισθάνθηκε πως ήταν
προς το συμφέρον του να συνεχίσει την πλοήγηση.

Στις 5 Απριλίου 1943 (ύστερα από 130 ημέρες μοναξιάς) αντίκρυσε μια ψαρόβαρκα
στον ορίζοντα. Τους κούνησε το πανί. Επάνω βρίσκονταν τρεις Πορτογάλοι ναύτες.
Ο Λιμ είχε καταφέρει να διαπλεύσει όλη την απόσταση έως την εκβολή του
πανίσχυρου Αμαζονίου. Του έδωσαν νερό και φασόλια. Όμως, δεν τον οδήγησαν κατ’
ευθείαν στο λιμάνι. Ο φτωχός Πουν Λιμ έπρεπε να περιμένει έως ότου τελειώσουν
την ψαριά τους, κι έτσι δεν πάτησε στην ακτή πριν περάσουν άλλες τρεις ημέρες.
Κατέληξε σε μια βραζιλιάνικη πόλη, την έλεγαν Μπελέμ.

Έμεινε τέσσερις εβδομάδες στο νοσοκομείο για να συνέλθει. Στην πραγματικότητα
είχε διατηρηθεί σε εξαιρετική φόρμα. Είχε χάσει μόνο δεκαπέντε κιλά, ενώ για
ένα μεγάλο διάστημα είχε ελάχιστη όρεξη και μπορούσε να πιει μόνο γάλα. Τα
πόδια του είχαν αδυνατίσει αρκετά, όμως ήταν σε θέση να βαδίσει χωρίς βοήθεια.
Και βέβαια, είχε αποκτήσει ένα θαυμάσιο μαύρισμα!

Στη Νέα Υόρκη, την Παρασκευή 16 Ιουλίου 1943, ο Πουν Λιμ πληροφορήθηκε ότι του
είχε απονεμηθεί το Μετάλλιο της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Μετά το τέλος του
πολέμου, αποφάσισε να μεταναστεύσει στις ΗΠΑ. Δυστυχώς, το όριο των 105
Κινέζων μεταναστών είχε ξεπεραστεί και έτσι του αρνήθηκαν την ιθαγένεια. Όμως,
στις 27 Ιουλίου 1949 ο πρόεδρος Χάρι Τρούμαν υπέγραψε το διάταγμα που είναι
γνωστό ως «Ιδιωτικός Νόμος 178» και επιτρέπει «την είσοδο και μόνιμη
εγκατάσταση στις ΗΠΑ του Πουν Λιμ».

Όταν κάποιος του είπε πως ήταν κάτοχος του παγκόσμιου ρεκόρ επιβίωσης στη
θάλασσα, λέγεται πως απάντησε ήρεμα: «Ελπίζω ότι κανείς δεν θα αναγκαστεί ποτέ
να σπάσει αυτό το ρεκόρ». Το ίδιο ελπίζω κι εγώ.

INFO

Στιβ Σίλβερμαν, «Το ψυγείο του Αϊνστάιν και άλλα παράδοξα από την αθέατη
πλευρά της ιστορίας», μτφ Γιάννης Παπαδάτος, Εκδόσεις «Νάρκισσος» 2003, σελ.
205.

Επιμέλεια: Μανώλης Πιμπλής