Διαστάσεις Kαλός μπάτσος, κακός μπάτσος

«Μαριάμ, ήλιε της επανάστασης, θα σε οδηγήσουμε στην Τεχεράνη», τραγουδούν
οι πιστοί. Προς το παρόν, πάντως, ο ήλιος είναι περιορισμένος πίσω από τα
σίδερα και δεν μπορεί να ανατείλει.

Απεργία πείνας: γυναίκες από το Ιράν διαμαρτύρονται μπροστά στα γραφεία των Μουτζαχεντίν για τη σύλληψη της Μαριάμ Ρατζαβί και άλλων αντικαθεστωτικών

H πρώτη σκέψη ήταν ότι η Γαλλία θέλησε πάλι να δείξει πως δεν ακολουθεί τις
επιταγές της Ουάσιγκτον. Πώς αλλιώς να εξηγηθεί η απόφαση του δικαστή
Μπρυγκιέρ να συλληφθούν 150 μέλη μιας οργάνωσης που μπορεί να περιλαμβάνεται
πάντα στη λίστα των τρομοκρατών του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, διαθέτει όμως γραφεία
λίγες εκατοντάδες μέτρα μακριά από τον Λευκό Οίκο; H στάση τής αμερικανικής
κυβέρνησης απέναντι σε αυτό το ισλαμο-μαρξιστικό κίνημα που λέγεται
«Μουτζαχεντίν του λαού» δεν θα μπορούσε να είναι πιο αντιφατική. Στη διάρκεια
του πολέμου στο Ιράκ, οι Αμερικανοί σφυροκόπησαν τις βάσεις της οργάνωσης που
φιλοξενούσε για είκοσι χρόνια ο Σαντάμ, στη συνέχεια όμως υπέγραψαν με τους
ίδιους αυτούς ανθρώπους μια συμφωνία εκεχειρίας που τους επέτρεψε να
διατηρήσουν το μεγαλύτερο μέρος του οπλισμού τους. Το Στέιτ Ντιπάρτμεντ τούς
σιχαίνεται, το Πεντάγωνο και ορισμένοι από τους «νεο-συντηρητικούς» όμως τους
θεωρούν χρήσιμους σε μια εκστρατεία ανατροπής του ιρανικού καθεστώτος.
Δικαιολογημένη λοιπόν η δυσαρέσκεια ενός απ’ αυτούς, του Μάικλ Λεντήν από το
American Enterprise Institute, για την επιχείρηση στο Παρίσι: «Πιστεύω πως η
Γαλλία θέλησε να κάνει κάτι για να αποσπάσει την εύνοια των μουλάδων».

Ίσως. Αλλά αυτό έγινε σε συνεργασία, και όχι σε αντιπαράθεση με την
Ουάσιγκτον. Όπως έγραψαν άλλωστε οι Φαϊνάνσιαλ Τάιμς και οι Νιου
Γιορκ Τάιμς, η γαλλική αστυνομία χρησιμοποίησε πολύτιμα στοιχεία των
αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών. Το πιθανότερο είναι λοιπόν ότι η Ουάσιγκτον
και το Παρίσι παίζουν το παλιό καλό παιχνίδι του κακού μπάτσου και του καλού
μπάτσου. Ενώ οι Αμερικανοί εκφράζουν την υποστήριξή τους προς τους φοιτητές
που διαδηλώνουν στην Τεχεράνη και διευκολύνουν τις συνωμοσίες κατά του
καθεστώτος, οι Ευρωπαίοι προσπαθούν να καλοπιάσουν τους μουλάδες ώστε να τους
πείσουν να συλλάβουν τους πράκτορες της αλ-Κάιντα και να συνεργαστούν με τη
Διεθνή Υπηρεσία Ατομικής Ενεργείας. H φυλάκιση της Μαριάμ Ρατζαβί, που έχει
επιλεγεί από τους Μουτζαχεντίν ως η «μέλλουσα πρόεδρος του Ιράν», έχει
συμβολικό χαρακτήρα. Όσο για τους ισχυρισμούς ότι οι συλληφθέντες ετοίμαζαν
τρομοκρατικές επιχειρήσεις εναντίον δυτικών πρεσβειών, θυμίζουν λίγο τα όπλα
μαζικής καταστροφής του Σαντάμ…

Οι Μουτζαχεντίν του λαού έχουν μια ταραγμένη ιστορία. Όλη η ιστορική τους
ηγεσία, με εξαίρεση τον Μασούντ Ρατζαβί, εκτελέστηκε το 1971 από τον Σάχη.
Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, χιλιάδες μέλη τους σφαγιάστηκαν στις φυλακές από τις
δυνάμεις του Χομεϊνί. H οργάνωση έχει πληρώσει βαρύ φόρο αίματος για την
αντίστασή της σε όλα τα κατασταλτικά καθεστώτα. Στην πορεία, όμως, παραδόθηκε
κι εκείνη στον φανατισμό. Για «στρατιά μυρμηγκιών» μιλούν οι ελάχιστοι
διαφωνούντες, για διαχωρισμό των γυναικών από τους συζύγους τους, των παιδιών
από τους γονείς τους. H παθιασμένη νεολαία του Ιράν αξίζει ασφαλώς καλύτερους ηγέτες.