ANAKYKΛΩΣH Συσκευασίες

Χαρτί, γυαλί, αλουμίνιο, πλαστικό, λευκοσίδηρος και ξύλο. Υλικά που
χρησιμοποιούνται για «περιτύλιγμα» αντικειμένων και αγαθών της
καθημερινότητας, βρίσκονται εν αφθονία μέσα στα σπίτια μας, χαρακτηρίζονται με
μεγάλη ευκολία… σκουπίδια, αλλά αποτελούν «χρυσή» πρώτη ύλη για ανακύκλωση.

Στη χώρα μας «υποκύπτουμε» σχετικά ευκολότερα στη χρήση πλαστικού (26%), ενώ στην υπόλοιπη E.E. το ποσοστό των πλαστικών συσκευασιών είναι μόνο 16%

Το χαρτί, το γυαλί και το πλαστικό είναι τα υλικά που αποτελούν τη συντριπτική
ποσότητα των συσκευασιών, γι’ αυτό και αποτελούν τον πρώτο στόχο της
ανακύκλωσης.

H Ελλάδα διατηρεί ακόμα σχετικά χαμηλό ποσοστό κατανάλωσης συσκευασιών,
συγκριτικά με άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Διαφορά όμως υπάρχει και στη σύνθεση των
συσκευασιών. Στην χώρα μας, σύμφωνα με τα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης,
υποκύπτουμε σχετικά ευκολότερα στη χρήση πλαστικού (26%), ενώ στην υπόλοιπη
E.E. το ποσοστό των πλαστικών συσκευασιών είναι μόνο 16% και η χρήση γυαλιού
φτάνει το 25%. Στην Ελλάδα το γυαλί αποτελεί το 18% των συσκευασιών, καθώς
φαίνεται πως η εποχή της «επιστρεφόμενης» μπουκάλας έχει εξαφανιστεί μαζί με
τα «μαγαζάκια της γειτονιάς», τα οποία στήριζαν κατά κάποιον τρόπο αυτή τη
φιλοσοφία.

Από τα περισσότερο «δημοφιλή» – για ανακύκλωση – υλικά στην χώρα μας
αποδεικνύονται το χαρτί και τα χαρτόνια, ενώ ακολουθούν το αλουμίνιο και το
γυαλί.

Το 1998 ανακυκλώθηκαν συνολικά 276.800 τόνοι υλικών συσκευασίας (χαρτί,
αλουμίνιο, γυαλί, πλαστικό, ξύλο και λευκοσίδηρος), ενώ για να «πιάσει» η χώρα
μας τους στόχους που θέτει η Ευρωπαϊκή Ένωση για το 2005 θα πρέπει να βάλουμε
τα δυνατά μας ώστε να φτάσουμε τους 420.000 τόνους ανακυκλωμένων απορριμμάτων
συσκευασίας ετησίως.

Το πρόβλημα της διαλογής

Το μεγαλύτερο πρόβλημα με την ανακύκλωση υλικών συσκευασίας ήταν μέχρι σήμερα
η επιτυχία ή η αποτυχία αυτού που λέμε «διαλογή στην πηγή». Πρακτικά, αυτό
προϋποθέτει τη συναίνεση/συνεργασία των πολιτών και τη σωστή οργάνωση από
πλευράς των διαχειριστών, είτε είναι οι δήμοι, είτε ιδιώτες.

Όπως τονίζουν εκπρόσωποι της οικολογικής οργάνωσης Greenpeace, «ένα
πρόβλημα είναι να πείσεις τους πολίτες για τη σημασία της ανακύκλωσης, ώστε να
γίνουν “ενεργοί”.

Το άλλο είναι να τους διευκολύνεις, ώστε η διαδικασία όχι μόνο να μην τους
δυσκολεύει αλλά και να γίνει καθημερινή συνήθεια». Μπορεί, όμως, σήμερα ένας
κάτοικος σε μια γειτονιά της Αθήνας, όπως είναι π.χ. οι Αμπελόκηποι ή η Νέα
Σμύρνη, ακόμα και αν θέλει, να βοηθήσει στην ανακύκλωση;

«H απάντηση είναι πως όχι μόνο δεν μπορεί αλλά του κάνουν και τη ζωή
πατίνι, λες και τον τιμωρούν που αποφάσισε να διαχωρίσει τα υλικά και να μπει
στον κόπο», τονίζει η Μάχη Σιδερίδου, από την Greenpeace.

«Στην Αθήνα δεν υπάρχει ούτε ένας κάδος για υλικά προς ανακύκλωση και στη Νέα
Σμύρνη, έχουν βάλει έναν κάδο για χαρτί μόνο στην πλατεία. Αυτό σημαίνει πως
αν έχεις τη διάθεση να ξεχωρίσεις το χαρτί για να μην καταλήξει στη χωματερή
των Λιοσίων, θα πρέπει να υποστείς τη διαδικασία να βγεις, μακριά από το σπίτι
σου, στον δρόμο και αν δεν έχεις αυτοκίνητο να πάρεις τρόλεϊ, λεωφορείο ή να
ξεκινήσεις με τα πόδια, μέχρι να βρεις τον περίφημο κάδο.

Σε χώρες όπως η Γερμανία, η Σουηδία, η Δανία και αλλού ο κάδος βρίσκεται σε
απόσταση 100-200 μέτρων από τα σπίτια.

Ακριβώς για να διευκολύνουν, να παροτρύνουν, θα λέγαμε, να κάνουν την
ανακύκλωση κομμάτι της καθημερινότητάς τους. Να αφαιρέσουν το επιχείρημα
“βαριέμαι να το κάνω”».

Σύμφωνα με το νέο «μοντέλο» διαχείρισης συσκευασιών στην Ευρωπαϊκή Ένωση,
πολυμετοχικές εταιρείες που ιδρύονται από υπόχρεους φορείς και λειτουργούν
αδειοδοτούμενες από την πολιτεία προωθούν προγράμματα «διαλογής στην πηγή»,
συνεργάζονται με την Τοπική Αυτοδιοίκηση και λειτουργούν προγράμματα
ευαισθητοποίησης-ενημέρωσης των πολιτών. Οι κύριοι χρηματοδότες των συστημάτων
είναι οι συσκευαστές και οι εισαγωγείς συσκευασιών.