ΣOYZAN TZOPTZ Aλλάξτε την παγκοσμιοποίηση

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο είναι «μια μικροσκοπική παραχώρηση στη
δημοκρατία», η Κομισιόν «απολύτως νεοφιλελεύθερη που ξεπουλάει τις ευρωπαϊκές
παραδόσεις» και ο δημοκρατικός χώρος για τους πολίτες της E.E «ανύπαρκτος».

Γι’ αυτό οι άνθρωποι θα κατέβουν στους δρόμους εν όψει της Συνόδου Κορυφής της
E.E. στη Χαλκιδική και θα συνεχίσουν να το κάνουν, λέει στα «NEA» η Σούζαν
Τζορτζ. «Μας ρωτούν με τι σάλτσα θέλουμε να μας φάνε. E, λοιπόν, κύριοι, δεν
θέλουμε να φαγωθούμε με καμιά σάλτσα», είχε πει πρόσφατα η ηγερία του
πολύχρωμου κινήματος. Καθηγήτρια Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης και
Πολιτικών Επιστημών στη Σχολή Ανωτάτων Σπουδών στο Παρίσι, αλλά και συγγραφέας
πολλών βιβλίων για τους διεθνείς οικονομικούς οργανισμούς και τις πολυεθνικές,
η Σούζαν Τζορτζ είναι από τους ανθρώπους που όσο μεγαλώνουν, αντί να
συντηρητικοποιούνται, γίνονται πιο ριζοσπάστες.

H 68χρονη Αμερικανίδα είναι μια μεγαλοαστή που αλλαξοπίστησε. Ζει στη Γαλλία
περισσότερο από σαράντα χρόνια και είναι αντιπρόεδρος της ATTAC – της γαλλικής
οργάνωσης που ζητεί την επιβολή του φόρου Τόμπιν στη διακίνηση των κεφαλαίων –
και διευθύντρια του Transnational Ιnstιtute που εδρεύει στο Άμστερνταμ.

Οι κυβερνήσεις δεν ακούν

Μιλώντας στα «NEA» για τις διαδηλώσεις της Θεσσαλονίκης, εξηγεί ότι δεν θα
βρίσκεται στη συμπρωτεύουσα γιατί «πρέπει να αναγνωρίζουμε ότι όπου είναι οι
αντίπαλοί μας, κάποιοι από εμάς θα πρέπει να βρίσκονται εκεί, αλλά όχι όλοι.
Παρ’ ότι είναι πάντα ευχάριστο να έρχομαι στην Ελλάδα, η ουσία του κινήματος
είναι ότι τώρα έχουμε τα δικά μας μέρη για να συναντιόμαστε και εκτός από
διαδηλώσεις, έχουμε και προτάσεις. Είμαι σίγουρη ότι οι άνθρωποι στη
Θεσσαλονίκη θα έχουν επίσης πολλές προτάσεις. Το πρόβλημα είναι ότι μέχρι τώρα
οι κυβερνήσεις δεν ακούν».

Σιάτλ, Πράγα, Γκέτεμποργκ, Βαρκελώνη, Γένοβα, αντιπολεμικές διαδηλώσεις σε όλο
τον κόσμο. Προς τα πού πορεύεται το κίνημα κατά της παγκοσμιοποίησης; «Κατ’
αρχάς, σας παρακαλώ, μη λέτε κατά της παγκοσμιοποίησης (anti-globalisation)»,
αντιδρά η Σούζαν Τζορτζ. «Καταφέραμε, τελικά, να κάνουμε τον γαλλικό Τύπο να
πει “αλλάξτε την παγκοσμιοποίηση” (alter-globalisation). Αλλά το “κατά” είναι
εντελώς λάθος και αντιφατικό, αφού εμείς είμαστε διεθνιστές. Ναι, σίγουρα
είμαστε εναντίον της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης. Αλλά αποκαλούμε τους
εαυτούς μας το κίνημα της παγκόσμιας δικαιοσύνης. Λυπάμαι αν αυτό πιάνει πολύ
χώρο στους τίτλους των εφημερίδων, αλλά αυτό είναι!»

Νεοφιλελεύθερη η E.E.

«Το κίνημα έχει κάνει τεράστια βήματα σε 4½ χρόνια από το Σιάτλ. Με ιστορικούς
όρους αυτό δεν είναι τίποτα», πιστεύει. Όμως, «περάσαμε από την κριτική και τη
διαμαρτυρία στην ανάλυση και τις προτάσεις». Ο λόγος για τον οποίο οι άνθρωποι
κατεβαίνουν ακόμα στους δρόμους είναι «κυρίως επειδή δεν αφήνεται κανένας
δημοκρατικός χώρος για τους πολίτες της Ευρώπης». Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο
είναι «μια μικροσκοπική παραχώρηση στη δημοκρατία. Όλα τα υπόλοιπα συμβαίνουν
πολύ μακριά από τους πολίτες, συχνά, μάλιστα σε μια Ευρωπαϊκή Επιτροπή που
είναι απολύτως νεοφιλελεύθερη και ξεπουλάει όλες τις ευρωπαϊκές παραδόσεις».

«Κι επειδή», όπως λέει, «εσείς οι Έλληνες εφηύρατε τη δημοκρατία, οφείλετε να
σκεφθείτε σοβαρά γι’ αυτό το πρόβλημα. Πού μπορεί αυτό το κίνημα της
παγκόσμιας δικαιοσύνης να ακουστεί εκτός από τους δρόμους; Πώς, για
παράδειγμα, μπορούμε να ελέγξουμε τον υπερ-φιλελεύθερο επίτροπο Εμπορίου
Πασκάλ Λαμί χωρίς να προκαλέσουμε τις κυβερνήσεις με κάθε δυνατόν τρόπο;».

Στο τελευταίο της βιβλίο («The Lugano Report: On Preserving Capitalism in the
21st Century»), η Σούζαν Τζορτζ περιγράφει ένα ζοφερό σενάριο για το μέλλον
του κόσμου. Κάνοντας κριτική στην ωμότητα της Δεξιάς, αλλά και στα δόγματα και
τις αγκυλώσεις της Αριστεράς, η συγγραφέας ορίζει την οικονομική
παγκοσμιοποίηση ως μια επίθεση της αγοράς στο κοινωνικό συμβόλαιο. Ο
νεοφιλελευθερισμός, σημειώνει, δεν θα μπορέσει να θρέψει και τα επτά
δισεκατομμύρια ανθρώπους που θα κατοικούν στον πλανήτη το 2020. Στην
πραγματικότητα, δεν θα μπορέσει να θρέψει – όπως δεν μπόρεσε μέχρι τώρα – ούτε
τους προνομιούχους κατοίκους του βορείου ημισφαιρίου. Άλλωστε, για την ίδια ο
κόσμος δεν είναι πια χωρισμένος σε Βορρά και Νότο, αλλά σε μια πυραμίδα, στην
κορυφή της οποίας βρίσκεται μια μικρή διεθνής ελίτ.

Να παραμείνουμε μη βίαιοι

Άρα, τι πρέπει να κάνει αυτό το μεγάλο κίνημα που γεννήθηκε; Μήπως να γίνει
πιο ριζοσπαστικό; «Αν αυτό σημαίνει ότι πρέπει να γίνει πιο βίαιο, η απάντηση
είναι όχι. Πρέπει να παραμείνουμε απολύτως μη βίαιοι, διαφορετικά θα
δυσφημηθούμε. Νομίζω ότι το πρόγραμμά μας είναι εξαιρετικά ριζοσπαστικό.
Προσπαθούμε να φέρουμε δημοκρατία σε διεθνές επίπεδο. Οι άνθρωποι χρειάστηκαν
παραπάνω από 100 χρόνια για να το κάνουν αυτό σε εθνικό επίπεδο. Ελπίζω ο
αγώνας μας να είναι πιο σύντομος, αλλά αντιμετωπίζουμε – όπως ήταν αναμενόμενο
– αντίσταση από τους πλούσιους και ισχυρούς απ’ όλο τον κόσμο».

H φιλοδοξία τους; «Να ελέγξουμε τις πολυεθνικές εταιρείες, τις οικονομικές
αγορές και τους υπηρέτες τους, δηλαδή την Παγκόσμια Τράπεζα, το Διεθνές
Νομισματικό Ταμείο και τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου». Όσο για την Ευρώπη,
«θα πρέπει να ανεξαρτητοποιηθεί από τις ΗΠΑ. Αυτός είναι όρος sine qua non για
έναν διαφορετικό κόσμο…».