ANAΛΩΣIMA Tο προικιό

Αν και λέξη λατινική, το βέτο γοητεύει πολύ την Ελλάδα. Μπορεί να έχουν
αλλάξει τα πράγματα στην εξωτερική πολιτική της, αλλά φαίνεται ότι δεν την
πιστεύει πολύ βαθιά αυτή την αλλαγή. Ακόμα φοβάται κάτι η Ελλάδα από τη μεγάλη
χώρα που υποτίθεται θέλει να διαμορφώσει συμμετέχοντας, την Ενωμένη Ευρώπη.
Ακόμα δεν έχει εμπιστοσύνη. Ακόμα κρατάνε οι προκαταλήψεις και οι δυσπιστίες
δεμένη την ψυχή της, της μικρής Ελλάδας. Οι εξυπνάδες των παρουσιαστών
μουσικών εκπομπών στο ραδιόφωνο, π.χ., που παρατηρούν με νόημα ανάμεσα σε δυο
τσιφτετέλια, πω πω πόσο πολύ αγαπάνε οι Ευρωπαίοι την Τουρκία, βρε παιδί μου,
πω πω. Οι αναλυτές στην τηλεόραση τα μεσάνυχτα με το δάχτυλο να φοβερίζει, που
απειλούν το μέλλον μας με σημεία και τέρατα, μυστικά μάς κυβερνάνε. Ακόμα ο
φόβος, μη μας αφήσει ολομόναχους η Ευρώπη να φαγωθούμε από τον κακό γείτονα,
δουλεύει μέσα μας. Ας είμαστε τώρα πια οι μόνοι υπερασπιστές αυτού του κακού
γείτονα, δεν την έχουμε ξεπεράσει την ανασφάλεια. Με τι μούτρα να βγει να
εξηγήσει μια κυβέρνηση ότι παρέδωσε το βέτο; Και ειδικά αυτή εδώ η κυβέρνηση
που βαριέται να εξηγεί και τα απλούστερα των πραγμάτων, την ξεπερνούν οι
εξηγήσεις, άφησε ανεξήγητο ό,τι καλό έκανε, μόνο σλόγκαν ξέρει να παραγγέλνει,
φοβάται τις πολλές επαφές, προστατεύεται από τα λόγια που θα τη βοηθούσαν.
Αφήνει λοιπόν να πλανιέται η υποψία ότι από ανικανότητα θα χάσει το βέτο.
Υπάρχει άλλη χώρα που να δίνει τέτοια μάχη; Αυτό το βέτο, που δεν μας
χρησίμεψε σε τίποτα τόσα χρόνια τώρα, είναι το προικιό μας, ό,τι πολυτιμότερο
έχουμε, ο μανδύας της εθνικής μοναξιάς μας.