KPIΣTOΦEP PIB Ο Σούπερμαν γυμνάζεται ακόμα…

H θέληση, η φήμη και η περιουσία που αποκόμισε υποδυόμενος τον «Σούπερμαν» βοηθούν τον Κρίστοφερ Ριβ να αντιμετωπίζει με θάρρος τη ζωή στο αναπηρικό καροτσάκι

Μάιος 1995: ένας νεαρός άνδρας μεταφέρεται εσπευσμένα στο νοσοκομείο, έπειτα
από μια παρά λίγο μοιραία πτώση από άλογο. Έχει υποστεί κατάγματα στον πρώτο
και στον δεύτερο αυχενικό σπόνδυλο και είναι πια παράλυτος από τον λαιμό και
κάτω. Από τότε, περνά τη ζωή του στην αναπηρική καρέκλα, συνδεδεμένος με τον
αναπνευστήρα και πλήρως εξαρτώμενος από τους άλλους.

Εάν ο νεαρός άνδρας ήταν απλώς ένας από τους εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους
που μένουν παράλυτοι κάθε χρόνο, πιθανότατα δεν θα είχαμε ακούσει ποτέ γι’
αυτόν. Ωστόσο, ήταν ο Κρίστοφερ Ριβ και η τραγική σύμπτωση να συμβεί η
παράλυση στον «Σούπερμαν» της μεγάλης οθόνης έριξε από την πρώτη στιγμή πάνω
του τα φώτα της δημοσιότητας.

Ο Ριβ κατακλύσθηκε από γράμματα συμπάθειας και στήριξης – «η βοήθεια των
θαυμαστών μου ήταν πολύτιμη τους πρώτους μήνες, όταν πάσχιζα να
συνειδητοποιήσω τι μου είχε συμβεί», εξομολογείται στη δημοσιογράφο Λιν Ίτον
και στη «Βρετανική Ιατρική Επιθεώρηση». Χάρη σε αυτούς και στην Ντάνα, την
γυναίκα του, κατόρθωσε να διώξει την κατάθλιψη και τις αυτοκτονικές τάσεις που
αρχικά ανέπτυξε – και χάρη σε αυτούς αρνείται να καταθέσει τα όπλα.

Στη διάρκεια της συνέντευξης τα μάτια του δακρύζουν. Ζητά ευγενικά από
τη Λιν να του τα σκουπίσει. Ο λαιμός του στεγνώνει και εκείνη του κρατά ένα
ποτήρι νερό κοντά στο στόμα, για να ρουφά με το καλαμάκι μικρές γουλιές. Αυτές
οι μικρές βοήθειες θυμίζουν ότι, παρά την πρόοδό του, ο «Σούπερμαν»
εξακολουθεί να εξαρτάται από τους άλλους.

Ο Ριβ ήταν πάντοτε αθλητικός τύπος και εξακολουθεί να γυμνάζεται σκληρά –
«ακόμα και όταν βαριέμαι», λέει στωικά. Τρεις φορές την εβδομάδα, επί 45 λεπτά
κάθε φορά, κάνει στατικό ποδήλατο με τη βοήθεια ενός ηλεκτρικού διεγέρτη, ο
οποίος αναγκάζει τους μυς των ποδιών του να κάνουν τις ανάλογες κινήσεις. Κάθε
15 ημέρες πηγαίνει στην πισίνα, όπου έχει την ευκαιρία να εξασκηθεί στο
ανεβοκατέβασμα των σκαλοπατιών. Ακολουθεί, επίσης, ένα εντατικό πρόγραμμα
εξασκήσεως του διαφράγματος, προσπαθώντας να γυμνάζει τους μεσοπλεύριους μυς
επί 15 λεπτά κάθε φορά, χωρίς τη βοήθεια του αναπνευστήρα. Προσφάτως, του
εμφυτεύτηκε και μια ηλεκτρονική συσκευή, η οποία διεγείρει τα νεύρα του
διαφράγματος, αναγκάζοντάς το να συσπάται. Έτσι, ωθείται αέρας στους πνεύμονές
του και ίσως μια ημέρα κατορθώσει να απαλλαγεί οριστικά από τον αναπνευστήρα.

«H υγεία μου είναι σε άριστη κατάσταση», λέει, με ένα ελαφρώς ειρωνικό
χαμόγελο στα χείλη. «Με την προπόνηση και την προσεγμένη διατροφή έχω
κατορθώσει τα τελευταία 4,5 χρόνια να αποφύγω σε μεγάλο βαθμό τα νοσοκομεία,
ενώ τον πρώτο καιρό μπαινόβγαινα με πνευμονία, με κατάρρευση των πνευμόνων, με
κατάγματα. Αυτή, όμως, δεν ήταν ζωή. Κάτι έπρεπε να κάνω».

H εντατική προπόνηση, την οποία άρχισε το 1999, έχει ήδη αποδώσει καρπούς. Τον
Σεπτέμβριο του 2000 εξέπληξε τους γιατρούς, κατορθώνοντας να σηκώσει ένα
δάκτυλο του αριστερού χεριού του, ενώ σήμερα κινεί κάπως τους μυς των
βραχιόνων του και, σε μικρότερο βαθμό, των ποδιών του. Οι κινήσεις είναι
μικρές, αλλά αν αναλογισθεί κανείς τη σοβαρότητα του τραυματισμού του, η
πρόοδος είναι τεράστια.

«Να μην θεωρούμε την υγεία δεδομένη»

Ο Ριβ πιστεύει ακράδαντα στη δύναμη της ψυχής. Το 1997 παρουσίασε μια μικρή
πληγή στον αριστερό αστράγαλο, η οποία μολύνθηκε. Οι γιατροί τού έδωσαν ένα
πανίσχυρο αντιβιοτικό, αλλά τον προειδοποίησαν ότι υπήρχε περίπτωση να χάσει
το πόδι του. Δεν ήταν διατεθειμένος να τους αφήσει. «Ορκίστηκα μέσα μου ότι θα
πολεμούσα την μόλυνση», λέει. «Δεν υπήρχε καμία απολύτως περίπτωση να
τους αφήσω να μου κόψουν το πόδι – το είπα, το πίστεψα και τα κατάφερα».

Ο Ριβ εργάζεται σκληρά στο ομώνυμο ίδρυμα παράλυσης που δημιούργησε, δίνοντας
ομιλίες και χρηματοδοτώντας ερευνητικά προγράμματα. «Το όφελος είναι διπλό»,
παραδέχεται. «Από τη μία, ωφελείται η ψυχική μου υγεία, αφού η ζωή μου έχει
έναν σκοπό, ενώ έχω και τη δυνατότητα να εξωτερικεύω όσα αισθάνομαι για την
κατάστασή μου. Και από την άλλη, αυτά που κάνω μπορεί να επηρεάσουν τη μοίρα
άλλων ασθενών. Και τα δύο είναι πολύ σημαντικά για να τα αγνοήσω».

Ουδέποτε πήγαινε στον γιατρό, αλλά τώρα πια η επιβίωση και η ευεξία του
εξαρτάται από τους γιατρούς και όσους τον φροντίζουν. Τελικά, τι του δίδαξε η
περιπέτειά του; «Ότι δεν πρέπει να θεωρούμε την υγεία δεδομένη», απαντά. «Και
ότι πρέπει να τη φροντίζουμε συνεχώς. Αν δεν πρόσεχα τη διατροφή μου, αν δεν
γυμναζόμουν τακτικά και αν δεν είχα συνεχώς τον νου μου για τυχόν ύποπτα
συμπτώματα, δεν ξέρω πώς θα ήμουν σήμερα».