ANAΛΩΣIMA Tο αεικίνητο

Ένα ασημένιο ανθρωπάκι με κόκκινη φόρμα έκανε τούμπες ασταμάτητα γύρω από το
μονόζυγό του. Σταμάτησα στο πεζοδρόμιο και το πήρα στα χέρια μου, αλλά πριν
προλάβω να ρωτήσω πόσο κάνει, ο μικροσκοπικός Ασιάτης μαζεύει το απλωμένο
μαντίλι με το εμπόρευμα και εν ριπή οφθαλμού το βάζει στα πόδια και
εξαφανίζεται αθόρυβα σαν γάτα. Τον ακολουθούν δυο τρεις άλλοι, με την ίδια
ταχύτητα. Πέρα στη λεωφόρο φάνηκε αυτοκίνητο της Δημοτικής Αστυνομίας. Πάρκαρε
κάθετα στη διάβαση πεζών· την έχει κλείσει ολόκληρη. Πλησιάζω και εγώ με τον
αέρα του νόμιμου και αυτόχθονα πολίτη και το επισημαίνω ευγενικά. «Δεν πρέπει
να δίνετε το καλό παράδειγμα;» ρωτάω. Οι τύποι δεν με κοιτάζουν καν, δεν
στρέφουν το κεφάλι και φυσικά δεν απαντούν. Όμως, στα χέρια μου κρατώ το
αεικίνητο του Ασιάτη, που δεν το πλήρωσα. Και υψώνω τη φωνή. Είναι τρεις,
σωματώδεις, λαχανιασμένοι, ιδρωμένοι, αγριεμένοι. Το αυτοκίνητό τους πολύ
φαρδύ, ό,τι χρειάζεται για να γίνει η διάβαση αδιάβατη. Νέοι υπάλληλοι, νέας
καταστολής, με κάποια ασάφεια, που πρέπει να πάρει φόρμα. Και ενώ δεν με
κοιτούν, κοιτάζονται μεταξύ τους και κουνάνε τα κεφάλια, οικτίροντάς με, που
τους κάνω παρατήρηση για κάτι τόσο ασήμαντο, ενώ έχουν τόσο σοβαρή δουλειά: Να
κυνηγούν τους φουκαράδες στα πεζοδρόμια. Μήπως γι’ αυτό πάρκαραν έτσι, να τους
κόψουν τον δρόμο; Επινοητικοί οι προσληφθέντες με τα χρέη των δήμων. Πληρώνεις
κάτι παραπάνω, αλλά ευχαριστιέσαι κυνηγητό. Κάθεσαι και χαζεύεις, αφού δεν
μπορείς να περάσεις. Μπορείς να έχεις μια μικρή χαρά τουλάχιστον, όταν
καταφέρεις να τους καθυστερήσεις. Όχι ότι θα τσάκωναν τους αεικίνητους. Μόνο
τη διάβαση μπόρεσαν να κλείσουν.