ANAΛΩΣIMA Aναβάσεις και καταβάσεις

«Με ονόμασαν Χίλαρι προς τιμήν του πρώτου ορειβάτη που ανέβηκε στο Έβερεστ.
Τον καιρό εκείνο πίστευαν πολύ στις αναβάσεις, πίστευαν στις κατακτήσεις των
κορυφών, στις ευθύγραμμες πορείες και στην πρόοδο που δεν έχει πισωγυρίσματα.
Όταν αργότερα σπουδάζαμε, πιστεύαμε ότι την κορφή την είχαμε φθάσει. Από το
ύψος της ψαχνόμασταν για σεξουαλική απελευθέρωση μεταξύ άλλων απελευθερώσεων
και απαλλασσόμασταν από τα ταμπού, με ρυθμό ένα την ημέρα. Ήταν σαν να
σκαρφαλώνεις στα Ιμαλάια ολομόναχος, εκπροσωπώντας το ανθρώπινο είδος.
Ξαφνιαστήκαμε αργότερα, όταν ανακαλύψαμε ότι ο κόσμος γύρω μας δεν είχε
ακριβώς παρακολουθήσει την πορεία των φοιτητών. Αν μας έλεγε κανείς τότε ότι
τριάντα χρόνια μετά θα βασίλευε τέτοιος συντηρητισμός θα γελούσαμε πολύ. Ζούμε
πλέον ανάμεσα σε μικροαστούς χειρότερους από ό,τι υπήρξαν οι γονείς μας και
δεν πιστεύουν καν σε κορυφές και αναβάσεις. Δεν πρέπει να υποπτευθούν ποιοι
υπήρξαμε, γιατί δεν θα μας ψηφίσουν ποτέ. Πιάνομαι κι εγώ από τις απιστίες του
Μπιλ, τον πληγωμένο εγωισμό μου, γνήσια πράγματα δηλαδή που μιλάνε στον
καθένα. Να αποδείξω ότι είμαι μία σύζυγος σαν τις άλλες, κυρία καθώς πρέπει,
με τα ταγεράκια μου, ενάρετη σύζυγος και μητέρα. Να μιλήσω απευθείας στην
καρδιά αυτών των συντηρητικών, επιφυλακτικών, φοβισμένων, δύσπιστων
συμπατριωτών μου, που πείθονται τώρα τόσο εύκολα από θρησκευτικά κηρύγματα.
Σκηνές από έναν γάμο απευθύνονται στον καθένα που έχει περάσει σκηνές γάμου.
Το κρεβάτι είναι ένας τρόπος να ξαναγυρίζεις στη γη και στον πραγματισμό, μετά
τις ουράνιες περιπλανήσεις. Σ’ αυτό το κρεβάτι ακουμπάει τις ελπίδες της η
δημοκρατική παράταξη» (φανταστική παράγραφος από το βιβλίο της Χίλαρι, που
προτιμώ να μη διαβάσω).