Tο πάνελ της Bαβέλ

ΟΙ ΑΝΤΡΕΣ με κοστούμι και γραβάτα. Οι γυναίκες με ταγιέρ και σκουλαρίκια.
Ή και το ανάποδο: Άντρες με ταγιέρ, γυναίκες με γραβάτα. Έτσι κι αλλιώς είναι
τόσο ίδιοι μεταξύ τους, τόσο όμοιοι, τόσο κλώνοι, που το φύλο δεν κάνει
παιχνίδι. Μπαίνει σε δεύτερη μοίρα.

Κυριαρχεί το κοινό τους χαρακτηριστικό. Αυτό που καταργεί χαρακτήρες,
ιδιότητες, προσωπικότητες, γνώμες και απόψεις: Οι κραυγές. Το ουρλιαχτό. Το
τσιρομαχητό. H νεύρωση της κυριαρχίας. Ποιος φωνάζει πιο δυνατά. Ποιος
διακόπτει πιο συχνά. Ποιος φιμώνει ποιον.

ENA ΚΑΣΤ μπουλουκιού. Ένας «αόρατος» θίασος. Ένα θέατρο σκιών. Γιατί
σκιές είναι οι καλεσμένοι των πάνελ. Πολιτικοί, ποινικολόγοι, κοινωνιολόγοι,
ειδήμονες, «έγκυροι», φερέγγυοι, αξιόπιστοι, σοβαροί, σοβαροφανείς,
κοστουμαρισμένοι και ταγιεράτες. Ξέρουν πριν από μας για μας. Σφηνώνουν τα
οπίσθιά τους στις καρέκλες των πάνελ. Στοιχειώνουν τα παράθυρα των ειδήσεων.
Πάντα οι ίδιοι. Ίδια νοοτροπία. Ίδια υστερία. Ίδια γραβάτα.

ΚΑΝΕΝΑΣ δεν ακούει κανέναν. Κανένας δεν σέβεται κανέναν. Όλοι
συγχύζονται. Ταράζονται. Εξοργίζονται. Βρίζουν και βρίζονται. Τους πετιούνται
τα μάτια έξω. Διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους. Οι Έλληνες. Οι Ελληνάρες. Που
πονάνε τον τόπο. Που την ιδρώνουν τη φανέλα. Που κόπτονται για το καλό μου. Το
οποίο – παρεμπιπτόντως – το ξέρουν καλύτερα από μένα.

ΔΕΝ EXEI σημασία το θέμα. Συντάξεις, ατυχήματα, ανεργία, πορνεία,
μετανάστες, 17 Νοέμβρη, Κυπριακό. Όλα τα γνωρίζουν. Όλα τα σφάζουν, όλα τα
μαχαιρώνουν. Οι επαγγελματίες του είδους. Οι «πανελίστες». Οι «παραθυράτοι».
Οι «τηλεορασάκηδες».

Καμιά φορά στην παρέα των σαρκοβόρων ξεπέφτει από σπόντα και κάνας σοβαρός
φουκαράς. Από κείνους που περιμένουν ήσυχα ήσυχα τη σειρά τους για να
μιλήσουν. Που πιστεύουν ότι θα τους δοθεί ο λόγος. Λες και υπάρχει λόγος να
υπάρξει Λόγος…

Κάπου εκεί μπαίνει ο συντονιστής. Ο δημοσιογράφος. Αραχτός και λάιτ. Όσο πιο
πολύ ουρλιάζει το πάνελ του τόσο ανεβαίνει η τηλεθέαση. Την αράζει στην
πολυθρονάρα και τους αφήνει να βγάλουν τα μάτια τους. Ο συντονιστής που δεν
συντονίζει. Δεν συμμετέχει. Δεν επεμβαίνει. Μόνο που πιπιλάει κάθε δυο – τρία
λεπτά:

– Διάλογο κάνουμε, κύριοι!

TO ΠΙΣΤΕΥΕΙ; Το ασπάζεται; Πρεσβεύει ο μαλάκας ότι η λέξη «διάλογος»
είναι συνώνυμη της λέξης «κανιβαλισμός»;

Κι εγώ; Τι παπαριές αραδιάζω τόσα χρόνια στο παιδί μου; Να μάθεις να ακούς,
αγόρι μου.

Μη διακόπτεις τον άλλον. Να σέβεσαι τις προτεραιότητές του. Αυτό που για σένα
είναι ασήμαντο, για εκείνον είναι θεμελιώδες.

Να το κατανοείς αυτό. Να το εισπράττεις. Να σκέφτεσαι πριν συμφωνήσεις ή
διαφωνήσεις. Κι όταν εκφράζεις άποψη, να την ζυγίζεις. Να την τεκμηριώνεις.
Και μη φωνάζεις. Όποιος φωνάζει πιο δυνατά δεν είναι αυτός που έχει το δίκιο.
Οι σημαντικοί άνθρωποι δεν υψώνουν τη φωνή για να ακουστούν. H αλήθεια δεν
μετριέται με ντεσιμπέλ.

TA ΛΕΩ. Προσπαθώ να τα εφαρμόσω. Να τα εντάξω στα «πρέπει» του. Κι
έρχεται το βράδυ. Κι ανοίγει την τηλεόραση. Κι ακούει τους μεγάλους αυτά τα
«πρέπει» να τα κουρελιάζουν. Στάχτη και μπούρμπερη. Κι εγώ επιμένω να ζητώ από
ένα δεκάχρονο παιδί να σεβαστεί αυτό που οι ενήλικοι παρά φύσιν βιάζουν: Τον
διάλογο!

ΣΥΓΓΝΩΜΗ, γιε μου. Από σήμερα κομμένα τα μαθήματα ήθους. Από σήμερα,
μαθήματα φωνητικής. Γιατί σ’ αυτή τη ζωή δεν χρειάζεται να μάθεις να ακούς.
Πρέπει να μάθεις να φωνάζεις.