Ξανακερδίζοντας λίγο φως…

Δεν είναι από τους ανθρώπους που δίνουν εύκολα ορισμό στη ζωή! Για εκείνον
ήταν έως τώρα ένας αγώνας με «πολλές προκλήσεις, αρκετές χαρές και άλλες τόσες
αντιξοότητες». Αλλά ήταν και παραμένει πάντα και «μια σπουδαία γιορτή». Στο
μακρύ του ταξίδι είδε και έμαθε πολλά ο 78χρονος συνταξιούχος Νίκος Καράς.
Εξακολουθεί να μαθαίνει. Να διδάσκεται και να διδάσκει…

Ο N. Καράς με την σύντροφό του Βέτα. Μια ολόκληρη ζωή μαζί, στήριγμα και ελπίδα ο ένας για τον άλλον…

H χαρά του αλλά και η πιο αγαπημένη του απασχόληση είναι να μελετά τα λεξικά
της ελληνικής γλώσσας, «να μαθαίνω και να σπουδάζω αυτή την υπέροχη γλώσσα».
Και μόνο το γεγονός ότι βλέπει ξανά και μπορεί να το κάνει – όσο κι αν
κουράζει την όρασή του με τα γυαλιά και τον ειδικό φακό που χρησιμοποιεί –
είναι γι’ αυτόν η μεγαλύτερη ικανοποίηση.

Έχει ίσως λόγους, περισσότερους από τον καθένα μας, να εκτιμά «ως ανεκτίμητο»
το δώρο της όρασης ο κ. Καράς. Πριν από 26 χρόνια άρχισε να αντιμετωπίζει
πολλά και σοβαρά προβλήματα με τα μάτια του: «Μου παρουσιάστηκε, στα 50 και
κάτι, αυξημένη πίεση στα μάτια που έφερε γλαύκωμα και καταρράκτη.

Στα χρόνια που ακολούθησαν έχασα τελείως το αριστερό μου μάτι – ο τότε γιατρός
μου εκτίμησε, δυστυχώς, ότι έπρεπε πρώτα να «ωριμάσει» ο καταρράκτης για να
χειρουργηθεί το μάτι και για τους δυο λόγους. Ευτυχώς προηγήθηκε το
χειρουργείο στο δεξί μου μάτι για γλαύκωμα, αυτό που τελικά με πολλές
ταλαιπωρίες, βάσανα και δύο μεταμοσχεύσεις κερατοειδούς, διασώσαμε…».

Με τον καιρό και παρά τη δεύτερη επέμβαση που έγινε στο δεξί του μάτι – αυτή
τη φορά στο Λονδίνο – η όρασή του άρχισε σταδιακά να μειώνεται. Μέχρι που
«έφτασα στο σημείο να μην βλέπω τίποτα…». Από τη μια στιγμή στην άλλη,
πέρασε από το φως στο σκοτάδι. Οι μεγάλες τραγικές στιγμές που μπορεί να
βιώσει ένας άνθρωπος «απ’ έξω φαίνονται πιο τραγικές», πιστεύει ο κ. Καράς.

Το σωτήριο μόσχευμα. Το συναίσθημα ήταν «δυσάρεστο και βαρύ», αλλά η
λαχτάρα για ζωή ήταν πάντα μεγαλύτερη για τον κ. Καρά. Ήταν σχεδόν 72 χρόνων
όταν υποβλήθηκε στην πρώτη μεταμόσχευση κερατοειδούς, στο Οφθαλμιατρείο
Αθηνών: «Το σωτήριο μόσχευμα ήρθε από την Αμερική και θεωρώ τον εαυτό μου έναν
τυχερό άνθρωπο που δέχθηκε ένα τόσο πολύτιμο δώρο. Ευχαρίστησα τον Θεό και τον
δότη μου…».

Το όνειρο του φωτός δεν κράτησε πολύ. Στο τέλος του τρίτου χρόνου ο
κερατοειδής καταστράφηκε και πάλι και ο κ. Καράς βυθίστηκε για δεύτερη φορά
στο σκοτάδι.

Το άντεξε και αυτή τη φορά και δεν το έβαλε κάτω. Και όταν άκουσε τον γιατρό
του να του λέει πως μπορεί να κάνει και δεύτερη μεταμόσχευση, αποδέχθηκε την
πρόκληση. Και υποβλήθηκε στο δεύτερο επιτυχημένο χειρουργείο – στην
Πολυκλινική Αθηνών αυτή τη φορά. Στα 75 του χρόνια…

Βλέπει θολά, αλλά αυτοεξυπηρετείται

Τα τρία τελευταία χρόνια απολαμβάνει και πάλι το ύψιστο δώρο της όρασης.
Βλέπει θαμπά, θολά «αλλά βλέπω! Είναι σαν να έχω ένα ψιλό τούλι μπροστά στα
μάτια μου, αλλά χαίρομαι όλα όσα θέλω να δω – την λατρεμένη μου γυναίκα Βέτα,
τον γιο μου Πάρη, την κόρη μου Δανάη, το φως της ημέρας, την βροχή… Χαίρομαι
το διάβασμα, την αναζήτηση της ετυμολογίας λέξεων στα λεξικά, όλα τα
ενδιαφέροντα του καιρού μας… Συσσωρεύω γνώσεις, δεν μπορώ να μείνω
άπραγος!».

Δεν έχει εγγόνια αλλά έχει… πιάνο: «η κόρη μας, η πιανίστρια Δανάη Καρά,
αυτό το δώρο μας έκανε, την μουσική»!

H ζωή είναι τελικά πολύ όμορφη «αφού μπορώ στα 78 μου χρόνια να είμαι ακόμα
τρελά ερωτευμένος με την αιώνια σύντροφο της ζωής μου που στέκεται πάντα δίπλα
μου, αφού μπορώ να είμαι ζωντανός και να αυτοεξυπηρετούμαι…».

Το σκοτάδι επέρχεται ύπουλα και κυριαρχεί…

Δεν παραιτήθηκε ποτέ – ούτε και στα διαστήματα της ζωής του που έζησε τυφλός ο
κ. Νίκος Καράς. H ζωή, λέει, είναι ένα ταξίδι που αξίζει να το βιώσεις έως το
τέλος, «όσες αντιξοότητες και αν σου χτυπήσουν την πόρτα». Το πώς αισθάνεται
ένας άνθρωπος που περνά από το φως στο σκοτάδι κι ύστερα γίνεται το «θαύμα»
και ξαναβλέπει, το περιγράφει ο ίδιος μέσα από τις προσωπικές του σημειώσεις
που μας παραχώρησε:

«Το σκοτάδι που επέρχεται ύπουλα, αργά – αργά, σιγά – σιγά, κυριαρχεί στην
ύπαρξή σου. Μια μαύρη πάχνη νιώθεις να απλώνεται γύρω σου και να σκεπάζει τον
κόσμο σου. Χάνεις τη συνοχή σου με αυτόν, αγνοείς τα συμβαίνοντα γύρω σου και
αναγκαστικά πια παραδέχεσαι την ήττα σου! Συμφιλιώνεσαι με το υπαρκτό σκοτάδι,
έτσι μοιρολατρικά…

Τώρα άλλοι φροντίζουν για σένα. Γίνεσαι το “βάρος”, δεν μπορείς να έχεις
πρωτοβουλίες, δεν μπορείς να “ζητάς”, δεν μπορείς να λες “θέλω”…