ΣE ΠPΩTO ENIKO Ωχ, διακοπές…

Από τότε που καταθέσαμε στη Διεύθυνση τα χαρτάκια με τις ημερομηνίες των
διακοπών μας, κάτι λιγόστεψε μέσα μου. Είτε πρόκειται για δουλειά είτε για
σχόλη, κάθε που υποχρεώνομαι να μετρήσω τον χρόνο μου αισθάνομαι σαν να με
πιάνουν από τον λαιμό. Είμαι πολύ τσιγκούνα με αυτό το μέγεθος, κάτι σαν
Σκρουτζ των εικοσιτετραώρων. Φανταστείτε μια πισίνα σαν και τη δική του, μόνο
που αντί για χρυσά δολάρια είναι γεμάτη ώρες, λεπτά, δευτερόλεπτα. Εκεί μέσα
ρίχνω βουτιές και αναδύομαι με το κεφάλι γεμάτο καρούμπαλα. Ανάμεσά τους
ξεχωρίζω μερικά, ιστορικής σημασίας, που τα απέκτησα τότε που ως κορίτσι
πήγαινα διακοπές με φίλες. Τρεις κοπέλες μοναχές τους μέσα σ’ ένα τρίθυρο Φίατ
Πούντο παλιάς τεχνολογίας στο χείλος του χάρτη, δηλαδή στις Πρέσπες, κι όπου
μας βγάλει. Φάγαμε πέστροφες, περπατήσαμε σε φιδώνες, κάναμε μπάνιο στη λίμνη
ενώ δίπλα μας ένα βόιδι πλατσούριζε κι εκείνο, παίξαμε σκραμπλ μέχρι τελικής
πτώσεως, είδαμε πουλιά, διαβάσαμε βιβλία. Πήγαμε σε πανηγύρια ελληνικά αλλά
και «ντόπικα», παρακολουθήσαμε καθισμένες στο χώμα το τοπικό ντέρμπι ανάμεσα
στις ποδοσφαιρικές ομάδες Αγίου Γερμανού και Ψαράδων, κάναμε πίλινγκ η μία
στην άλλη και το σούρουπο ψάχναμε τον ορίζοντα της λίμνης με τα κιάλια.
Κανένας ερωδιός δεν μας έκανε τη χάρη, όπως άλλωστε κανένας κάτοικος δεν
φάνηκε πρόθυμος να μας μιλήσει για την πρόσφατη ιστορία αυτού του δίγλωσσου
τόπου. Στην επιστροφή, και συγκεκριμένα στη θέση Τρία πέντε πηγάδια, με αφορμή
αυτή την ακατανόητη αρίθμηση, ξεσπάσαμε σ’ ένα «μαθητικό» νευρικό γέλιο. Μα τι
γυρεύαμε, τρεις εκ πεποιθήσεως νότιες, στον Βορρά με τα δύσκολα;