ο υποψήφιος Kαθαρές λύσεις!

Εύκολα ή δύσκολα θέματα θέλουμε στις εξετάσεις;

Τα εύκολα θέματα οδηγούν σε μια πρόσκαιρη ευφορία.

Τα δύσκολα θέματα δημιουργούν κακή ψυχολογία.

Όταν έρθει η ώρα του «ταμείου». Όταν δηλαδή ανακοινωθούν οι βαθμοί στην
περίπτωση των εύκολων θεμάτων ακολουθεί η διαπίστωση ότι είναι πολλοί εκείνοι
που πήραν υψηλούς βαθμούς, οπότε αρχίζει να πλανάται η «υποψία» της ανόδου των
βάσεων εισαγωγής. Αντιθέτως, στην περίπτωση των δύσκολων θεμάτων μετά τη
διαπίστωση ότι επίσης πολλοί είναι εκείνοι που πήραν τη βαθμολογική κατιούσα,
αρχίζει να αχνοφέγγει η «ελπίδα» ότι θα πέσουν οι βάσεις και άρα «κάπου θα
“χωρέσουμε” κι εμείς».

Και στις δύο περιπτώσεις τζάμπα είναι η χαρά, τζάμπα και η λύπη. Γιατί πολύ
απλά, εφόσον ο αριθμός εισακτέων είναι προκαθορισμένος, όσοι είναι να
εισαχθούν, θα εισαχθούν. Εκείνο που θα αλλάξει, κατά περίπτωση, είναι ο βαθμός
του τελευταίου εισαγομένου. Τα εύκολα προπέρσινα θέματα άφησαν π. χ. εκτός
Ιατρικής υποψηφίους με βαθμό 19,2. Αντιθέτως, τα δύσκολα περυσινά θέματα
έκαναν δυνατή την είσοδο στην Ιατρική Θράκης για υποψήφιο με 17,9.

Τα εύκολα θέματα δηλαδή «τσουβαλιάζουν» βαθμολογικά τους υποψηφίους, φέρνοντας
την τύχη πιο κοντά στους αδύνατους και μέτριους υποψηφίους, ενώ αντιθέτως τα
δύσκολα θέματα δημιουργούν τις συνθήκες εκείνες που είναι απαραίτητες για να
ξεχωρίσει ο αδύνατος από τον μέτριο, ο μέτριος από τον καλό, ο καλός από τον
πολύ καλό και ο πολύ καλός από τον άριστο υποψήφιο. Κι αυτός υποτίθεται ότι
είναι ο στόχος των Πανελληνίων Εξετάσεων.

Με άλλα λόγια, το καλύτερο, το αποτελεσματικότερο και το δικαιότερο, με βάση
την κοινή λογική, είναι να τίθενται θέματα πραγματικά κλιμακούμενης δυσκολίας,
που να είναι όμως διατυπωμένα σωστά και με σαφήνεια και να οδηγούν σε καθαρές
λύσεις, γιατί, ας μην ξεχνάμε, οι Πανελλήνιες Εξετάσεις είναι διαγωνισμός
γνώσεων για τους μαθητές και όχι για τους εκπαιδευτικούς είτε των Λυκείων είτε
των φροντιστηρίων είτε των Πανεπιστημίων.