Πρόσωπα Aπό το Iρανγκέιτ στη Mέση Aνατολή

Έλιοτ Έιμπραμς. Αυτοχαρακτηρίζεται «νεοσυντηρητικός και νεορηγκανικός»

Οι παλιοί συνεργάτες του Ρήγκαν δραστηριοποιούνται στην κυβέρνηση Μπους.
Ντόναλντ Ράμσφελντ, Ρίτσαρντ Περλ, Πωλ Μπρέμερ, Μάικλ Λεντίν, αλλά και Κόλιν
Πάουελ, Ρίτσαρντ Άρμιτατζ, Τζων Νεγκροπόντε, είχαν όλοι τους θέσεις καίριες
επί προεδρίας Ρήγκαν. Τώρα αναλαμβάνουν αρμοδιότητες και «ρηγκανικοί» που
έχουν καταδικαστεί από τη Δικαιοσύνη, όπως ο Έλιοτ Έιμπραμς.

Στελέχη του Στέιτ Ντιπάρτμεντ ανακοίνωσαν πως στις προσπάθειες για την
ειρήνευση στη Μέση Ανατολή θα βοηθήσει μια ομάδα δέκα αξιωματούχων με
επικεφαλής τον βοηθό υπουργό Εξωτερικών Ουίλιαμ Μπερνς και το μέλος του
Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας Έλιοτ Έιμπραμς. Θα είναι άοπλοι παρατηρητές, θα
εξομαλύνουν την επικοινωνία μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων και θα
συντονίζουν τις δραστηριότητες το κουαρτέτου. Ρόλος παρασκηνίου; Ο Έλιοτ
Έιμπραμς είναι ειδικός.

Ο 55χρονος Έλιοτ αυτοχαρακτηρίζεται «νεοσυντηρητικός και νεορηγκανικός» και
διατηρεί στενές σχέσεις με εβραϊκές οργανώσεις των ΗΠΑ και με χριστιανούς
φονταμενταλιστές. Επί Ρήγκαν είχε υπηρετήσει ως βοηθός υπουργός Εξωτερικών για
τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και στη συνέχεια ως βοηθός υπουργός για διαμερικανικές
υποθέσεις. Από τις θέσεις αυτές αναδείχθηκε σε ήρωα της ακροδεξιάς,
υποστηρίζοντας τους αντικυβερνητικούς αντάρτες της Νικαράγουας, τους κόντρας,
αποκρύπτοντας τις σφαγές και τις άλλες ωμότητες που διέπρατταν οι
υποστηριζόμενες από τις ΗΠΑ κυβερνήσεις, όπως στο Ελ Σαλβαδόρ και στη
Γουατεμάλα, και ανταρτικές δυνάμεις, όπως οι κόντρας και η Ουνίτα στην Αγκόλα.
Εναντίον του είχε απαγγελθεί κατηγορία για ψευδή κατάθεση στο Κογκρέσο, αλλά
τελικά παραδέχθηκε την ενοχή του σε δύο μικρότερες κατηγορίες για απόκρυψη
πληροφοριών, ώστε να αποφύγει τη δίκη και τη φυλάκιση. Ο Μπους ο Πρώτος τον
αμνήστευσε το 1992, μαζί με αρκετούς άλλους καταδικασμένους για το σκάνδαλο
της παράνομης χρηματοδότησης των κόντρας με τα έσοδα από παράνομες πωλήσεις
όπλων στο Ιράν. Και ο Μπους ο Δεύτερος φρόντισε να τον διορίσει, το Δεκέμβριο,
σύμβουλο για τη Μέση Ανατολή, μια κυβερνητική θέση για την οποία δεν
απαιτείται έγκριση της Γερουσίας.

Ο Έιμπραμς ανατράφηκε με βάση την προοδευτική εβραϊκή παράδοση και ξεκίνησε
από το Δημοκρατικό Κόμμα, για να περάσει στη δεκαετία του 1980 στο
Ρεπουμπλικανικό. Στο βιβλίο του «Παρόντες Κίνδυνοι» (2000) προτείνει μια νέα
αμερικανική πολιτική στη Μέση Ανατολή που να περιλάβει μια «καθεστωτική
αλλαγή» στο Ιράκ και τη συντριβή της Παλαιστινιακής Αρχής. «Ο παράγων-κλειδί
για να προωθήσουμε εκεί την ειρήνη», έγραφε, πρέπει να είναι «η στρατιωτική
ισχύς μας και η προθυμία μας να τη χρησιμοποιήσουμε». Σύμφωνα με την
«Ουάσινγκτον Ποστ», ο Έιμπραμς ξανάγραψε τον «οδικό χάρτη» βάσει της κριτικής
που άσκησε το εβραϊκό λόμπι AIPAC και προσπάθησε επισταμένα να περιορίσει το
ρόλο των διεθνών μεσολαβητών στην ειρηνευτική διαδικασία.