H Eλπίδα έχει πρόσωπο

Όταν η Ελπίδα ήταν οκτώ χρόνων, βρέθηκε στο ίδιο κρεβάτι που τώρα
νοσηλεύεται ο 7χρονος Νίκος, στο ίδιο παιδιατρικό νοσοκομείο, στο Ογκολογικό
Τμήμα του «Αγλαΐα Κυριακού». Δίπλα της ήταν ένα κοριτσάκι από την Κρήτη. Δίπλα
στον Νίκο σήμερα είναι ο Αλέξανδρος. Και παραδίπλα η Μαριλίτα, η Φωτεινούλα, η Ελένη…

«H βοήθεια που προσφέρω στα παιδιά με καλυτερεύει ως άνθρωπο, με βοηθά να εξελιχθώ. Με βοηθά να μη χάνω το νόημα και την ουσία της ζωής»

Όταν εκείνη ήταν οκτώ χρόνων, δεν γνώριζε τι ακριβώς συνέβαινε. Όπως δεν
ξέρουν σήμερα και τα περισσότερα νοσηλευόμενα παιδιά, στα οποία κάθε Πέμπτη
κρατά συντροφιά. Κάτι της είχε πει τότε η μητέρα της, πως κάτι σοβαρό
συνέβαινε με το αίμα της κι αυτό ήταν όλο: «Μου ζητούσε, θυμάμαι, να
προσευχηθούμε μαζί και να ευχηθούμε να πάμε γρήγορα στο σπίτι μας. Το έκανα,
αλλά δεν ήξερα γιατί».

Αγνοούσε τότε η Ελπίδα πως υπήρχαν πολλές πιθανότητες να μην επιστρέψει γερή
στο σπίτι της. Έπασχε από οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία, «αλλά αυτό ήταν κάτι
που το έμαθα μετά τα 18 μου… Και τώρα ξέρω πως πέρα από την προσπάθεια και
τη βοήθεια των γιατρών, το γεγονός της επιβίωσής μου οφείλεται και σ’ αυτό που
λέμε θαύμα».

Πάτησε στα 24 η Ελπίδα Πλεξίδα. Πρόσωπο ξάστερο, αισιόδοξο, που
αντικαθρεφτίζει ευγένεια ψυχής, τόνοι απαλοί, χαμηλόφωνοι, μάτια γελαστά.
Φοιτήτρια πια στη Σχολή Τεχνολογίας Τροφίμων, στα TEI Αθήνας, καθηγήτρια σε
φροντιστήριο Αγγλικών, ένα κορίτσι της εποχής της, ερωτευμένο με τη ζωή, «με
τη μουσική, τις ταινίες, τις βόλτες, τις εκδρομές…». Ένα κορίτσι που δεν
σταματά ποτέ να προσπαθεί και φέτος δίνει ξανά Πανελλήνιες Εξετάσεις, με στόχο
την Ισπανική Φιλολογία, γιατί «ανακάλυψα ότι η Σχολή που τελειώνω, αν και ήταν
πρώτη μου επιλογή, δεν είναι τελικά αυτό που είχα φαντασθεί. Θέλω ό,τι κάνω
στη ζωή μου να το κάνω με ευχαρίστηση και απόλαυση, θέλω να με ενδιαφέρει, να
με ενθουσιάζει».

Ζωντανή απόδειξη. Δεν φοβάται τη λέξη καρκίνος, ούτε τρέμει να την
ξεστομίζει. H Ελπίδα είναι ένα από τα αποθεραπευμένα παιδιά της «Φλόγας», ενός
συλλόγου που δημιουργήθηκε από γονείς, συγγενείς και αδέλφια παιδιών που
πάσχουν από καρκίνο και πασχίζει να στηρίξει και να ανακουφίσει τις
οικογένειες που έχουν πρόβλημα: «Η “Φλόγα” δεν σίγασε ποτέ, όλο και δυναμώνει
κι εμείς, τα αποθεραπευμένα παιδιά της, είμαστε η ζωντανή απόδειξη ότι ο
παιδικός καρκίνος νικιέται και πρώην καρκινοπαθή παιδιά επιστρέφουν στη ζωή,
όλο και περισσότερα, όλο και συχνότερα… Αφήσαμε στους μεγάλους το
σπουδαιότερο έργο – όπως η δημιουργία του ξενώνα που φιλοξενεί τους γονείς και
τα παιδιά που έρχονται από την επαρχία – κι εμείς, 15-20 παιδιά αυτήν τη
στιγμή, φτιάξαμε τη δική μας ομάδα – μια ζωηρή και ενεργό ομάδα στη “Φλόγα” –
και προσφέρουμε ό,τι μπορεί ο καθένας. Εγώ επέλεξα να κρατώ συντροφιά στα
άρρωστα παιδιά».

Στην αρχή νόμιζε πως ό,τι έκανε ήταν αποκλειστικά για τα παιδιά. Στην πορεία
ανακάλυψε ότι «το έκανα όχι μόνο για εκείνα, αλλά και για τους γονείς τους και
για μένα. Ξέρετε τι είναι για έναν γονιό που πληροφορείται ξαφνικά ότι το
παιδί του πάσχει από λευχαιμία και έχει π.χ. ίσες πιθανότητες να γίνει καλά ή
να υποτροπιάσει, να βλέπει μπροστά του ένα άλλο παιδί, μεγαλωμένο και γερό που
βίωσε την ίδια κατάσταση και την ξεπέρασε; Εκείνη τη στιγμή καταργούνται οι
στατιστικές και κάθε αρνητική και απαισιόδοξη σκέψη…

Κάθε Πέμπτη. Είναι μαζί τους κάθε Πέμπτη, από το πρωί έως το μεσημέρι.
Τα προσωπάκια που συναντά εναλλάσσονται, κάποια παιδάκια μεταφέρονται σε άλλον
όροφο ή φεύγουν για το σπίτι τους, κάποια άλλα πιάνουν τη θέση τους στα ίδια
κρεβατάκια. Κάποιες φορές, κάποια άλλα – όλο και λιγότερα ευτυχώς –
υποτροπιάζουν και χάνονται «και αυτό είναι ό,τι πικρότερο μπορεί να συμβεί όχι
μόνο για τη οικογένειά τους, αλλά και για τους γιατρούς, τις νοσοκόμες, ακόμα
κι εμάς που ασχολούμαστε πολύ λιγότερο…».

Όταν χάνεται ένα παιδί είναι σαν να χάνεται ο ήλιος, αλλά η Ελπίδα βρίσκει
γρήγορα τη δύναμη να ξαναχαμογελάσει για τα παιδιά που συνεχίζουν να δίνουν τη
μάχη τους. Για τα μικρότερα κουβαλάει μαζί της χειροτεχνίες και ζωγραφιές – η
υπόσχεση της προηγούμενης εβδομάδας – για τα μεγαλύτερα βρίσκει επιτραπέζια
παιχνίδια που θα τα ευχαριστήσει να παίξουν μαζί της.

«Ευγνωμονώ τον Θεό που υπάρχω»

Κάθε φορά που ξεκινά για το νοσοκομείο, εύχεται μέσα της να έχουν φύγει για το
σπίτι τους τα παιδιά που συνάντησε την προηγούμενη εβδομάδα. Δεν πιάνουν πάντα
οι ευχές της, μα η Ελπίδα έχει έναν καλό παρηγορητικό λόγο για κάθε παιδί που
εξακολουθεί να νοσηλεύεται. Κάθε φορά που φεύγει από το νοσοκομείο για το
σπίτι της «είμαι διαφορετική, ένας άλλος άνθρωπος, με άλλες προτεραιότητες, με
άλλες αξίες και ευγνωμοσύνη για τον Θεό που υπάρχω». Αυτό που κάνει δεν της
δίνει απλώς μια απίστευτη ικανοποίηση: «Με καλυτερεύει ως άνθρωπο, με βοηθά να
εξελιχθώ. Με βοηθά να μη χάνω το νόημα και την ουσία της ζωής. Δεν θέλω να
φθάσω κάποτε σε μια ηλικία και το μόνο που θα έχω να πω είναι εντάξει,
δούλεψα, έβγαλα χρήματα και… τελεία. Δεν θέλω μια ζωή “καρμπόν” – η ζωή
είναι πολλά περισσότερα από αυτό και κάθε μέρα που ξημερώνει είναι μια δεύτερη
ευκαιρία για τον καθένα μας να κάνει κάτι σημαντικό που δεν πρόλαβε να κάνει
την προηγουμένη».

H «ΦΛΟΓΑ»

Τα γραφεία της «Φλόγας» στεγάζονται στον 1ο όροφο του κτιρίου του ξενώνα της,
στην οδό Αιγίου 6-8, στο Γουδί. Οι άνθρωποι της «Φλόγας» έχουν ανάγκη από τη
μικρή ή μεγάλη βοήθεια όλων μας. Τηλ. 210-7485.000.