ΓΝΩΜΗ Ένα κλουβί για τους Παλαιστινίους

Το 1947, στην πρώτη προσπάθεια διαμοιρασμού της γης ανάμεσα στους Εβραίους και
τους Άραβες, ο ΟΗΕ προσέφερε στην παλαιστινιακή πλειονότητα το 47% της
ιστορικής της πατρίδας. Οι Παλαιστίνιοι απέρριψαν το σχέδιο και ο επακόλουθος
πόλεμος εγκαθίδρυσε το Ισραήλ.

Οι Παλαιστίνιοι αναγκάστηκαν να περιμένουν 46 χρόνια για την επόμενη προσφορά:
βάσει των Συμφωνιών του Όσλο, το 1993, οι Παλαιστίνιοι θα λάμβαναν το 22% της
πατρίδας τους – τα εδάφη της Δυτικής Όχθης και της Λωρίδας της Γάζας.
Αποδέχθηκαν τους όρους, αλλά το Ισραήλ οδήγησε τη συμφωνία στην κατάρρευση.
Έπειτα ο Εχούντ Μπαράκ αποφάσισε να επιταχύνει τα πράγματα και το 2000
διαπραγματεύτηκε μια τελική συμφωνία στο Καμπ Ντέιβιντ, προσφέροντας
«γενναιόδωρα» στους Παλαιστινίους το 80% του 22% της αρχικής τους πατρίδας. Ο
Αραφάτ αρνήθηκε να υπογράψει και άρχισε η δεύτερη Ιντιφάντα.

Ο Αριέλ Σαρόν μηχανεύτηκε μία ακόμη πιο «έξυπνη» συμφωνία: οι Παλαιστίνιοι
μπορούν να αποκτήσουν ένα κράτος στο 42% του 80% του 22% της αρχικής τους
πατρίδας.

Το πιο αστείο από όλα είναι πως δεν πρόκειται για αστείο. Η απόδειξη δεν
βρίσκεται στον οδικό χάρτη. Ο οδικός χάρτης αποσπά την προσοχή από τον
πραγματικό στόχο του Σαρόν, που είναι να ξανασχεδιάσει το εδαφικό περίγραμμα
της ιστορικής Παλαιστίνης μόνος του – με μπετόν και συρματοπλέγματα.

Το τείχος ασφαλείας που κατασκευάζει βιαστικά το Ισραήλ γύρω από τη Δυτική
Όχθη – με επίσημη δικαιολογία την ανάγκη να σταματήσουν οι τρομοκρατικές
επιθέσεις – θα εγκλωβίσει περισσότερους από 2 εκατομμύρια Παλαιστινίους. Ένας
ακόμη ηλεκτροφόρος φράχτης φυλακίζει ήδη ένα εκατομμύριο Παλαιστινίους στη
Γάζα.

Λίγη προσοχή δίνεται σε αυτό το τείχος, κυρίως διότι όλοι υποθέτουν πως
ακολουθεί την Πράσινη Γραμμή, τα διεθνώς αναγνωρισμένα σύνορα που υφίσταντο
ανάμεσα στο Ισραήλ και τη Δυτική Όχθη έως το 1967. Ο Σαρόν όμως παραδέχθηκε σε
μία πρόσφατη συνέντευξή του ότι το τείχος θα έχει μήκος τουλάχιστον 1.000
χιλιόμετρα, ενώ η Πράσινη Γραμμή έχει μήκος μόνο 360 χιλιόμετρα.

Γιατί πρέπει να είναι τόσο μακρύ; Διότι ο Σαρόν δεν ενδιαφέρεται τόσο να
σταματήσει τους βομβιστές αυτοκτονίας όσο να δημιουργήσει ένα μικροσκοπικό, de
facto παλαιστινιακό κράτος προτού ο «οδικός χάρτης» του επιβάλλει ένα
μεγαλύτερο.

Ο Τζόναθαν Κουκ είναι ανεξάρτητος δημοσιογράφος και εργάζεται στο Ισραήλ