Διαστάσεις Mε θέα στη θάλασσα

Οι κυβερνήσεις αλλάζουν, το ίδιο και οι δήμαρχοι, αλλά οι SDF παραμένουν,
ένα ιδιαίτερο κομμάτι τής ζωής της πόλης, ένα ακόμη αξιοθέατο για τους
τουρίστες. Επιβιώνουν, οργανώνονται και διεκδικούν την ιδιωτικότητά τους.

Στον Σηκουάνα: δύο άστεγοι ζουν, τρώνε και κοιμούνται σε αυτή την καλύβα

SDF είναι τα αρχικά των λέξεων sans domicile fixe, χωρίς μόνιμη κατοικία, με
απλά λόγια δηλαδή, οι άνθρωποι αυτοί είναι άστεγοι. Στην πρώτη επίσημη
απογραφή του φαινομένου που έγινε στη Γαλλία, τον Ιανουάριο του 2001, ο
αριθμός τους υπολογίστηκε σε 86.000, αλλά είναι ασφαλώς πολύ περισσότεροι. Δύο
στους τρεις είναι άνδρες, με σχετικά μεγάλη παρουσία νέων ανθρώπων: το 36%
είναι 18 έως 28 ετών (έναντι 23% για το σύνολο του γαλλικού πληθυσμού). Τρεις
στους δέκα έχουν κάποιας μορφής απασχόληση, ενώ οι υπόλοιποι ζουν από τα
κοινωνικά επιδόματα ή την επαιτεία. Οι αρρώστιες θερίζουν: το 14% πάσχει από
αναπνευστικές διαταραχές, το 10% από κάποια ασθένεια του πεπτικού, το 7% από
δερματικές ασθένειες. H σοβαρότερη αρρώστια τους βέβαια είναι η απελπισία, ο
Ζαν-Κλωντ Ιζζό κάνει μια συγκλονιστική περιγραφή στο τελευταίο βιβλίο που
έγραψε πριν πεθάνει, με τίτλο «Ο ήλιος των μελλοθανάτων» (εκδ. Πόλις). Όλοι
όμως σπεύδουν να κάνουν μια διευκρίνιση: «Δεν είμαστε κλοσάρ. Είμαστε SDF. Κι
αυτό μας κρατάει».

Μια επιδερμική επίσκεψη στο Παρίσι, σαν κι αυτή που έκανε ο υπογράφων την
περασμένη εβδομάδα, στέκεται απλώς στα χαρακτηριστικά τους, στις συναθροίσεις
τους, στα μέρη όπου κοιμούνται. Δύο δημοσιογράφοι της Λιμπερασιόν
διείσδυσαν όμως στον βαθύτερο κόσμο τους. Και ανακάλυψαν τους λεγόμενους
«αρχιτέκτονες του δρόμου», αστέγους που έχουν φτιάξει τα ιδιωτικά τους
καταφύγια κάτω από μια γέφυρα ή μια σιδηροδρομική γραμμή, αφενός για να
προστατεύονται από το χιόνι και τη βροχή, αφετέρου για να αναπαύονται, να
μαγειρεύουν, να κάνουν τις φυσικές τους ανάγκες με αξιοπρέπεια. Είναι ο
Γιάνσεν, ο Γερμανός, 51 ετών, που δούλευε σε ένα εργοστάσιο έξω από το
Ντύσελντορφ και ένα πρωί τα παράτησε όλα και πήρε το πρώτο τρένο που βρήκε
μπροστά του. Ο Ζεράρ, 42 ετών, παντρεμένος και πατέρας δύο παιδιών, που γύρισε
μια μέρα στο σπίτι του και δεν βρήκε παρά το τηλέφωνο. Ο Ντιντιέ, 47 ετών, που
μεγάλωσε σε ορφανοτροφείο, δημιούργησε οικογένεια, αλλά την έχασε σε τροχαίο.
Άλλοι ζουν μόνοι τους κι άλλοι με παρέα. Όμως τους ξενώνες των αστέγων δεν
τους αντέχουν, πολλή φασαρία και πολλή μιζέρια. Ενώ εδώ, αν είναι τυχεροί,
έχουν και «θέα στη θάλασσα», δηλαδή στον Σηκουάνα.

Οι «αρχιτέκτονες του δρόμου» φοβούνται ότι μια μέρα το όνειρό τους θα
τελειώσει, κάποιος γείτονας θα τους καρφώσει, κάποιος δημοτικός άρχων θα τους
διώξει και θα αρχίσει πάλι η περιπλάνηση. Προς το παρόν πάντως επιβιώνουν.
Πολλοί καταφέρνουν να φορούν και καθαρά ρούχα. Μόνο που γι’αυτόν ακριβώς το
λόγο πολλοί περαστικοί αρνούνται να τους βοηθήσουν…