H κατάσταση στα Πατήσια

Τα σοβαρά καθημερινά προβλήματα που αντιμετωπίζει η περιοχή των Πατησίων
θίγει η κ. Χρύσα Γώγου:

«Ζω επί της οδού Πατησίων, στο ύψος Κλωναρίδου, σε ένα από τα πιο εμπορικά και
πιο πολυσύχναστα σημεία του Δήμου της Αθήνας. Τα προβλήματα πολλά, όπως
εξάλλου και σε άλλες πυκνοκατοικημένες γειτονιές της πόλης, που όμως,
επιτείνονται αλλά και πολλαπλασιάζονται λόγω της ολιγωρίας των υπευθύνων.

Παρά τις εξαγγελίες της νέας δημάρχου ότι θα δοθεί προτεραιότητα σε
περιφερειακές και υποβαθμισμένες περιοχές, όχι μόνο δεν είδαμε γενναία μέτρα,
αλλά και με λύπη παρακολουθούμε την αδιαφορία και την εγκατάλειψη κάποιων
τολμηρών κινήσεων τής προηγούμενης δημοτικής αρχής. Συγκεκριμένα ο ελεύθερος
χώρος του πρώην εργοστασίου FIX, που με τόσους κόπους και αγώνες κατοίκων και
φορέων περιήλθε τελικά στο Δήμο Αθηναίων, έχει εδώ και πολλούς μήνες
εγκαταλειφθεί στη μοίρα του, βρώμικος, απεριποίητος και ημιτελής, έρμαιο των
σκυλιών και των κυρίων τους που τα οδηγούν εκεί για να ικανοποιήσουν τις
βιολογικές τους ανάγκες. Χώρος “απαγορευμένος” για νέους και παιδιά, που σε
αυτή τη γειτονιά τόσο στερούνται εδώ και πολλές γενιές ένα αξιοπρεπές και
ευπρεπισμένο πάρκο για αθλοπαιδιές και παιχνίδι, όπως αυτά που συχνά συναντά
κανείς στα βόρεια και νότια προάστια. Επιπλέον την άθλια, τριτοκοσμική εικόνα
της συγκεκριμένης περιοχής ολοκληρώνει το καθημερινό “παζάρι” που στήνεται
κυριολεκτικά μπροστά στις εισόδους των πολυκατοικιών μας, από αλλοδαπούς
γυρολόγους, που πουλάνε την πραμάτεια τους. Ενώ η Δημοτική Αστυνομία δίνει
πρόθυμα και με υπερβάλλοντα ζήλο κλήσεις ακόμα κι αν έχεις παρκάρει νόμιμα
μεν, αλλά όχι σε απόσταση τεσσάρων μέτρων από γωνία(!), νίπτει τα χείρας της
όταν δέχεται επώνυμες καταγγελίες γι’ αυτό το θλιβερό παραεμπόριο των
φιλήσυχων και συμπαθών κατά τα άλλα βιοπαλαιστών. Αναδεικνύονται έτσι για μια
ακόμη αφορά οι προτεραιότητες του Δήμου Αθηναίων.

Με βαθιά απογοήτευση σάς μεταφέρω την εικόνα της γειτονιάς που γεννήθηκα και
μεγάλωσα – και δεν είμαι κανένας νοσταλγός “μαθουσάλας” αλλά ένας νέος
άνθρωπος που πιστεύει ότι με λίγο μεράκι και υπευθυνότητα των αρμοδίων όλα
μπορούν να γίνουν καλύτερα – ελπίζοντας ότι σε περιπτώσεις τόσο απροκάλυπτης
αναλγησίας, μόνο η δημοσιότητα μπορεί ίσως να βοηθήσει στα πράγματα…».