Περιμένοντας τον «κακό»

ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ, δεν είναι πάντοτε εύκολο να επιλέξει ένας ηγέτης τους
εσωκομματικούς φίλους του. Είναι όμως σε κάθε περίπτωση δυνατό να επιλέξει
κανείς τους εσωκομματικούς εχθρούς του. Ο κ. K. Σημίτης έχει αποδείξει από το
’96 ότι στην επιλογή αντιπάλων δεν έχει ταίρι: μέσα από σύγκρουση εξελέγη
Πρωθυπουργός, μέσα από σύγκρουση σταθεροποιήθηκε ως πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, μέσα
από συγκρούσεις κέρδισε και πάλι τις εθνικές εκλογές. Οι «καθαρές λύσεις» – το
σύνθημά του στο Συνέδριο του ’96 – αποδείχθηκαν… λύσεις, ακριβώς επειδή ήταν
«καθαρές». Δηλαδή, συγκρουσιακές…

… ουδείς γνωρίζει

Ο κ. K. ΣΗΜΙΤΗΣ σήμερα δείχνει να έχει ξεχάσει τις καθαρές λύσεις.
Επιχειρώντας να κερδίσει πολιτικό χρόνο πριν ασχοληθεί με το πρόβλημα της
κυβέρνησης, ο Πρωθυπουργός δεν μετέθεσε απλώς την – όποια – σύγκρουση για τις
αρχές του καλοκαιριού. Θόλωσε επίσης και το τοπίο των συμμαχιών του και,
κυρίως, των αντισυσπειρώσεων. Αποτέλεσμα; Ουδείς γνωρίζει αυτή τη στιγμή ποιος
είναι ο – πραγματικός ή φαντασιακός – αντίπαλος του Πρωθυπουργού. Ουδείς
γνωρίζει, για να το πούμε με κινηματογραφικούς όρους, ποιος είναι ο «κακός»
της υπόθεσης. Ποιος ή ποιοι θα κληθούν να αναμετρηθούν με τον κ. K. Σημίτη,
ώστε μέσα από τη σύγκρουση να προκύψει η «ψυχική ανάσταση» και στη συνέχεια η
ανάκαμψη του ΠΑΣΟΚ…

… οι κινήσεις

AYTH TH ΦΟΡΑ, ο κ. K. Σημίτης δείχνει να μη θέλει να συγκρουστεί. Ο
άνθρωπος που δεν δίστασε να πετάξει την παραίτησή του στο τραπέζι του
Εκτελεστικού Γραφείου για να επισπεύσει ένα συνέδριο, αφήνει να διαρρεύσει ότι
οι κινήσεις του δεν θα είναι εντυπωσιακές και, άρα, δεν χρειάζεται να ανησυχεί
κανείς από τους (πραγματικά ή κατά δήλωσή τους) κορυφαίους του ΠΑΣΟΚ…

Μπορεί ο Πρωθυπουργός να αλλάξει την αρνητική πορεία της κυβέρνησης χωρίς να
ακολουθήσει τη συνταγή της σύγκρουσης; Ίσως, αλλά όταν για χρόνια επιλέγεις
τους αντιπάλους σου, είναι δύσκολο να στηριχθείς σε συμμάχους…